Page 23 - De Oud Rotterdammer Week 42

De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 16 oktober 2012
pagina 23
Bolle Joop en de Oranjeboomstraat
Ze maakten vier of vijf grammofoon-
platen, waarvan ik er helaas nooit
meer een heb kunnen achterhalen. Ook
speelde hij met Piet Boutkamp en even
met Kees Korbijn. Wij woonden in de
Oranjeboomstraat op 119, daar ben ik
in 1938 geboren. Mijn ouders zaten tot
het eind van de oorlog in Duitsland.
Wij woonden precies tussen de twee
scholen op 109 en 121 in. Tijdens de
oorlog hadden de Duitsers dit gebied
omheind met prikkeldraad en hielden
daar ook Russen gevangen.
Dit had voor ons het voordeel dat als
er eten over was, we met een pannetje
mochten komen en dan werden de
restjes verdeeld.
In deze arme tijd maakten we van
papier en touw een bal en voetbalden
we voor of achter de kerk, dat deden
we met onder anderen met Nico Jansen,
Wim Rommelse, Jan de Wit, Hans van
Veen, Jan van Ardennen en anderen.
Boven ons woonde een gezin met vier
jongens, die waren allen ouder dan ik.
Met Henk Kattestaart, die erg goed
gitaar kon spelen, zongen wij op de
trap, en dat was altijd heel leuk.
Overleden
Mijn moeder is na een lang ziekbed,
toen ik 16 jaar was, overleden. Ik ben
toen naar familie gegaan, want mijn
vader was inmiddels aan de drank
geraakt. Vrij snel ben ik daarna gaan
varen aan boord van de Prins Willem
van Oranje (Oranjelijn). Onze oude
buurt ben ik nooit vergeten en als ik er
nu nog eens doorheen kom, komen alle
herinneringen aan die tijd weer boven.
Ik hou nog altijd de hoop, ooit een
grammofoonplaat van mijn vader tegen
te komen. Misschien heeft iemand hem
nog ergens op zolder liggen.
Joop Möllenkamp
Kerkstraat 67
3341
LD Hendrik Ido Ambacht
Enige tijd geleden reed ik door de Oranjeboomstraat en zag dat mijn ouderlijk huis was afgebro-
ken. Weer een stukje geschiedenis verdwenen. Op 1 augustus 1925 kochten Koos Geene en Neel-
tje Hokke (mijn moeder) café Stad Antwerpen in de Rosestraat 178, waarin ook voetbalvereniging
RVV DVV gevestigd was. Na de scheiding trouwde mijn moeder met mijn vader, Joop Möllenkamp.
Hij was straatzanger en zijn artiestennaam was Bolle Joop. Hij werd destijds begeleid door Rie-
nus Kwawegen.
-
Bolle Joop was straatzanger -
Kees Korbijn (1926-2012): een reus geveld
Nog maar een jaar geleden ontrolde
zich een wonderlijk telefoongesprek.
Zoals u misschien weet maak ik
programma’s voor Radio Rijnmond
en een collega van me was op zoek
naar Kees. Ze wilde hem spreken
voor een opvoedprogramma. Ze
belde op en kreeg Truus aan de
lijn, de vrouw van Kees. Nee Kees
was er niet. Die was even een step
kopen.
Een step?” reageerde de collega
lichtelijk verbaasd. “Voor een
kleinkind of zo?”
Nee, voor hemzelf. Kees wilde
gaan steppen, op zo’n step voor vol-
wassenen zoals je wel eens ziet, zo’n
ding met grote banden. En dus ging
hij er eentje kopen. Het was Kees ten
voeten uit. Altijd zin in iets nieuws.
Niet denken: ik ben nou 84, of 85,
wat zal ik nou nog gaan steppen?
Nee, gewoon een step halen en erop
uit. Zoals ik hem in de loop der jaren
ook op steeds weer een andere fiets of
scooter zag.
En als ik bij Kees en Truus langs ging,
bleken ze niet zelden weer een andere
auto te hebben, of andere stoelen, of
een andere bank. En in zijn huisstudi-
ootje wisselde Kees ook nogal eens van
keyboard, of van gitaar. Hij begon ook
doodleuk aan voor hem nieuwe instru-
menten. Zo rond z’n tachtigste leerde
hij zichzelf nog viool spelen. Oud
worden, daar leek hij niet aan te doen.
Katendrecht
Sommige luisteraars van Radio
Rijnmond zullen Kees pas hebben
leren kennen van zijn weeklied op de
zondagochtend. Zijn ‘Blik op de Weg’,
waarin hij steeds een blik wierp op
grotere en kleinere gebeurtenissen van
de ‘weggevlogen’ week. Maar welbe-
schouwd waren die radiobijdrages maar
het staartje van een veelomvattend
bestaan in de muziek.
Een bestaan waarvan de kiem al heel
vroeg werd gelegd. Kees, afkomstig
uit een arbeidersmilieu: “Toen ik nog
een kind was, kwamen er een keer
drie kerels met een gitaar zingen in de
straat. De hele buurt stond er omheen.
Vanaf toen wist ik: dít wil ik
ook. Ik zou niet zoals pa in
een ketelpak werken.”
Kees leerde gitaar spelen.
Hij begon zelf teksten en
muziek te schrijven. En tegen
het einde van de oorlog kwam
hij al spelend en zingend
terecht op Katendrecht, waar
hij nog vaak in zijn leven zou
terugkeren.
Brussel
In 1955 maakte Korbijn zijn
eerste plaatopnamen, deels van
eigen werk. In 1958 stond hij
samen met mede-Rotterdammer Marius
MacPhail op de Wereldtentoonstelling
in Brussel. En rond 1960 begon een pe-
riode van zo’n twaalf jaar in de Michiel
Bar op Katendrecht.
Kees, met zijn gitaar, in het raamkozijn
van de bar, tot diep in de nacht. Een
goede leerschool. Als hij niet al wist
hoe om te gaan met lastig publiek,
leerde hij het daar wel.
De malaise op Katendrecht leidde begin
jaren zeventig tot samenwerking met
drie muzikanten die een tijd lang twee
deuren verder hadden gestaan, in de
Walhalla. ‘t Asoosjale Orkest was een
feit. Een orkest dat ‘stekelige’ liedjes
zong, vooral van de hand van Kees.
Jaren lang stond ‘t Asoosjale Orkest op
zondagmiddag in het café van Bob van
Niekerk aan de West-Kruiskade.
En er kwamen tv-optredens. En drie
lp’s. Tot in 1982 het doek viel.
Helga
Intussen was Kees ook in z’n eentje
aan de slag gegaan. Hij had een huis-
studiootje ingericht waar hij allerlei
opnames maakte. Hij was voor de radio
liedjes gaan schrijven en zingen, vooral
bij de Avro. En hij was gaan schrijven
voor andere artiesten. Zoals voor de
Brabantse zangeres Helga. Voor haar
schreef hij begin jaren zeventig de
nummers ‘Vlammetjes’, en ‘Niemand
heeft je ooit gezien’. Wat betreft
verkoop en media-aandacht
de grootste successen
van Kees.
Pas na dit alles
kwam Radio
Rijnmond in het
vizier. En leerde
ik hem kennen.
Vaak heb ik me
verbaasd over het
gemak waarmee
hij een
tekst uit
zijn mouw
schudde.
En vaak
heb ik zijn
levensinstelling bewonderd. Ondanks
je vergevorderde leeftijd midden in
de wereld blijven staan, en je talenten
blijven aanspreken. Hij was een voor-
beeld. Een voorbeeld van hoe je op
een leuke manier ouder kunt worden.
De tijd leek bijna geen vat op hem te
hebben.
Tot een paar maanden geleden dan.
Ook Kees bleek te kunnen omvallen.
Helaas.
Roland Vonk
Van sommige mensen kun je je nauwelijks voorstellen dat ze ooit zullen omvallen. Volgens de kalender mogen ze dan op jaren
zijn, in hun doen en laten zijn ze niet oud. Tot een paar maanden geleden was de Rotterdamse liedjesmaker en zanger Kees Kor-
bijn zo iemand. Maar afgelopen week haalde De Dood ook hem in. Hij werd 86.
-
De jeugd in de Oranjeboomstraat -
Kees Korbijn, zoals
velen hem kenden.
Hij vertolkte zijn lied-
jes altijd en overal