Een reisje door het Rotterdam van mijn jeugd

Hoewel ik vanwege mijn leeftijd al een aantal jaren in mijn regio gratis met het openbaar vervoer mag reizen, maak ik daar eigenlijk zelden gebruik van. En als het er dan toch eens een keer van komt, ga ik met de metro, waarvan het beginpunt zich op vijf minuten loopafstand van mijn woning bevindt. En dan rij ik binnen twintig minuten van mijn woonplaats naar het centrum van Rotterdam. Hoe mooi wil je het hebben?

En vandaag was die reis dus weer eens aan de orde. Mijn oudste kleinzoon had een appje gestuurd dat hij weliswaar in het trotse bezit van een echt vinyl was gekomen, maar dat een draaitafel bij hun thuis helaas ontbrak. Begreep nu dat hij een langspeelplaat bedoelde. En of opa daar een oplossing voor wist. Natuurlijk had hij al lang die ongebruikte draaitafel op mijn bureau in de hobbykamer gezien. Een oud lelijk geval, waar ik nog maar zelden gebruik van maak. Nou ja op die ene keer een tijdje terug dan toch, toen ik een oude plaat uit mijn uitgebreide verzameling draaide. Iets van Pink Floyd. Het draaien van de plaat en het geluid viel mij eerlijk gezegd wat tegen. Niet alleen had ik die plaat kennelijk toch aardig grijs gedraaid, maar bovendien moest ik na een kwartiertje luisteren mij weer moeizaam uit mijn luie zetel overeind hijsen om die plaat om te draaien. Wat dat betreft gaat dat met mijn iPad via een streamingdienst toch een stuk simpeler.

Ter Meulen

Maar goed, een kraakje hier en daar, het overspringen van een groef en die bekende tik van die kras in de plaat had ook wel iets. Nou zaten er wel wat simpele speakers bij, wat het geluid ook niet ten goede kwam en daarom had ik een goede reden voor een bezoek aan een grote elektronicawinkel op het Binnenwegplein in Rotterdam. Je kan die knul toch niet met een hele slechte kwaliteit speakers opzadelen. Nou ga ik u daar verder niet mee lastig vallen, maar wel wil ik graag iets kwijt over mijn terugreis naar huis. Ik zat namelijk ineens weer helemaal terug in mijn jeugd. Daar aan de overkant zat toch warenhuis Ter Meulen? Met dat mannetje voor de deur, die druk bezig was met het bakken en verkopen van die overheerlijke stroopwafels. Net als die meneer met zijn Berliner Bollen. Had je geluk dan was er ook een optreden van de Amazing Stroopwafels in de buurt. Nee de Lijnbaan, waar het altijd heerlijk flaneren was, laat ik nu even links eh… rechts liggen. Om de grote drukte bij station Beurs te ontlopen besloot ik een paar metrostations verder weg te nemen.

Ik liep de Oude Binnenweg op, waar ik zeven jaar lang mijn jongens-voetstappen op weg naar school heb achter gelaten. Ben een keertje blijven zitten, vandaar. Nee die hal van de bioscoop met de spannende foto’s van de ranzige films die er draaide, is er niet meer. Net zoals de zeeviswinkel van P. de Vries, waar de dikke palingen in het groene water in de etalage lagen te kronkelen, helemaal verdwenen is. En zo mis ik ook dat kleine tabakswinkeltje waar de moeder van mijn klasgenoot Victor, die zo mooi blokfluit kon spelen, de scepter zwaaide. Niet mijn meest favoriete instrument, overigens.

Ook die ijswinkel Venezia bestaat nog steeds, maar nu wel gesloten. Wellicht overwinteren de nieuwe uitbaters nu ook in Italië, zoals de oude helaas overleden eigenaar uit mijn tijd dat ook altijd deed. Waarbij zijn winkel steevast gedurende die wintertijd in een bontzaak veranderde. Café Timmer zit er ook nog, zag ik, net als Melief Bender. Kwam nooit in die horecagelegenheden hoor, maar rende er als klein jochie langs op weg naar mijn school in de Mauritsstraat.

Het ene trottoir van de Nieuwe Binnenweg lag open vanwege werkzaamheden, dus maar voor de schaduwkant gekozen. Nee er was geen zon, maar dat wist ik nog uit de tijd dat ik er op mijn autoped rond reed. De passage waar je zo lekker kon rolschaatsen door de gladde vloer heet nu de Hobokenstraat. Net als al die noodwinkels allemaal verdwenen. De Nieuwe Binnenweg is nog best breed, maar in die tijd lukte het ons nog gewoon om daar aan de overkant hoog boven het straatgewoel onze zelf gedraaide papieren pijltjes door de open ramen naar binnen te schieten. Toch een prestatie waar je trots op was.

Plotsklaps hoorde ik het bekende geraas in de bocht op het eind van die weg en ja hoor daar kwam de tram aan. En ineens maakte mijn hart een sprongetje. Natuurlijk, die pak ik voor de terugreis in plaats van dat ondergrondse gedoe. Niet lijn zeventien trouwens, waarmee wij altijd naar het Laantje van Nooitgedacht reden om vandaar naar het Kralingse Bos te wandelen, maar lijn zeven naar Woudestein. Ook mooi, kon ik van daar het laatste stukje verder met de metro naar huis.

En het was toch weer genieten die rit. Nee dat plaatsje bij de bestuurder kon ik wel vergeten. Die zit tegenwoordig op een echte stoel en ook nog eens in een afgesloten ruimte. Kon nog maar een heel klein beetje meekijken door dat donkere glas, maar dat houten verticale stuurwiel waarmee de tram op gang kwam kon ik nergens vinden. Net als die zilverkleurige slinger waar altijd verwoed aan gedraaid werd bij elke halte. Zal wel een pienter pookje zijn geworden. Het knopje waar altijd om gevochten werd wie erop mocht drukken, was er nog wel. Voor het seintje aan de bestuurder om bij de volgende halte te stoppen. Dom en overbodig natuurlijk, we moesten er bij het eindpunt toch altijd al uit.

Het was lekker warm in de tram en ook de geur was verbeterd. Niks geen nare lucht meer van natte regenjassen, maar een mengsel van lekkere odeurtjes waar sommige reizigers zich flink in gehuld hadden. Ik had een plaatsje bij het raam en keek geïnteresseerd naar buiten, terwijl de tram door het drukke verkeer kroop. Hoogbouw natuurlijk, maar nog genoeg aanknopingspunten die ik herkende uit mijn jeugd. Daar viel ik dat gat in mijn knie, waarvan het litteken nog altijd zichtbaar is van de hechtingen, waarmee een wat onverschillige arts in het oude Coolsingel ziekenhuis de wond sloot.

Langs het Centraal station waar vroeger die grote klok aan de wand hing en met mijn moeder op de trein naar haar zus in Arnhem stapte. Dezelfde stad waar ik jaren later de grote liefde van mijn leven vond. Over het Hofplein waar ik zoveel rondjes reed tijdens mijn rijles en wat vaak een vast onderdeel van het rijexamen was. Door het oude Crooswijk, de wijk waar ik stage in een bloemenwinkel liep en de Lagere Tuinbouwschool doorlopen heb.

En daar op die plek in de verte waar de veemarkt was, slenterde ik vaak tussen de handelaren en het vee. Ach en dan door het oude Kralingen, mijn eerste levensjaren heb ik daar doorgebracht en later nog als tuinman gewerkt. Maar over dat onderwerp heb ik u inmiddels al genoeg verteld. Alleen die rit met de tram ga ik toch nog een keertje over doen. En als u het deze keer leuk vond, neem ik u een volgende rit graag weer mee.

Wim van der Klein / klein2@zonnet.nl