De liefde voor een Düwag en een Schindler

Als kind was ik helemaal weg van alles wat op rails reed. Trein, metro, tram, ik vond (en vind) het allemaal geweldig. Natuurlijk vond ik als chauvinistische Rotterdammer ‘ons’ RET-materieel het mooist.

In het bijzonder had ik een zwak voor de dubbelgelede Düwagtrams: die maakten zo’n fijn hoog geluid, en gingen zo mooi rupsachtig door de bochten. En die voorruit! 

Eigenlijk waren er in die trams maar twee plekken waar ik wilde zitten: óf vlak achter de bestuurder, zodat ik alle knoppen en lampjes kon zien, en dat reuze-interessante gangwiel waarmee de snelheid werd geregeld; óf juist helemaal achterin, op het afgedekte bedieningspaneel dat werd gebruikt voor achteruitrijden.

Geen officiële zitplaats, maar meestal werd het oogluikend toegestaan. Daarvandaan kon je in de bochten de buitenkant van je eigen tram zien, waanzinnig vond ik dat.

Stofzuigergeluid

De liefde voor dit tramtype ging zelfs zover, dat ik bereid was om langer bij de halte te wachten als ik een Schindler zag aankomen; want die hadden geen mooie rondingen maar waren hoekig, en ze maakten een raar stofzuigergeluid.

Houten bankjes, licht dat uitviel telkens wanneer ze een wissel passeerden: ik vond ze hopeloos primitief. Die liet ik dus voorbijgaan, dan maar wat later thuis.

Ik ben die Schindlers later wel meer gaan waarderen en zelfs mooi gaan vinden! Als iemand mij dat toen had voorspeld, had ik die persoon waarschijnlijk heel hard uitgelachen. Midden jaren ‘70 woonde ik in de Breitnerstraat, vlak bij de kruising Nieuwe Binnenweg-Mathenesserlaan.

Daar lag een wisselpaar waar de tramwielen met een roldonderend ritme overheen gingen. Vooral richting Eendrachtsplein was dit een uniek geluid dat geen enkel ander wissel maakte, ik kon het niet vaak genoeg horen. Het was vijf minuten lopen naar huis, maar steeds als ik was uitgestapt bleef ik plakken bij die halte, en duurde het minstens een stuk of zeven trams voordat ik thuis was!

Lagevloertrams

Natuurlijk staat de tijd niet stil. Die wissels zijn al lang geleden vervangen en we hebben nu moderne lagevloertrams die ik ook fijn vind. Maar als ik zo af en toe nog een oude Düwagtram zie rijden, moet ik toch altijd even stoppen om te kijken. Blij dat er nog een paar bewaard zijn gebleven!

Oscar Fernald / oscarfernald@gmail.com