Hij was veruit de beroemdste dakloze man van Rotterdam. Johan Blikslager, beter bekend als De Zingende straatkrantverkoper. Jarenlang sleet hij z’n leeswaar op zijn vaste stek voor De Bijenkorf. Mijn makker wordt nog steeds door veel mensen gemist. Zet u schrap voor een bijzonder verhaal over een heel markante Rotterdammer.

Johan Blikslager was meer dan een straatkrantverkoper. ‘Blikkie’, zoals hij liefkozend door z’n mede-daklozen werd genoemd, was een fenomeen in de stad. De vrolijke straatventer zong de hele dag door uit volle borst: ‘Wie maakt me blij? Wie maakt me blij? Koop een krantje bij mij’.

Johan was razend populair. Hij deed voor oude mensen de deur open. Tilde kinderwagens de trap af. Paste op honden waarvan het baasje even inkopen was doen. En sjouwde boodschappentassen voor zwangere dames.

Kortom, de Zingende Straatkrantverkoper was eigenlijk de beste gastheer die De Bijenkorf zich wensen kon.

Achter zijn vocale talent ging een bijzonder verhaal schuil. Als kind stotterde Johan.

Hij kon geen zin uitspreken zonder over zijn tong te struikelen. Totdat Blikkie op een dag merkte dat tijdens het zingen zijn gestotter verdween. Die dag besloot Johan om voortaan letterlijk zingend door het leven te gaan.

Na zijn verhuizing van Suriname naar Rotterdam kreeg Johan een tegenslag. Foute vrienden verleidden hem om drugs te proberen. Johan ging overstag, raakte verslaafd en belandde uiteindelijk berooid op straat.

In die moeilijke periode was het uitgerekend de muziek die Blikkie er weer bovenop hielp. Met een stapeltje kranten onder de arm zong Johan zich elke dag los.

Hij werd de meest geliefde straatkrantverkoper van Rotterdam, en zelfs van Nederland. Een trouwe klant maakte op internet een fanpagina voor Johan aan. Die werd binnen enkele dagen tienduizenden keren geliket. Inmiddels zetten zijn fans het liedje waarmee Blikkie z’n koopwaar aan de man bracht massaal als ringtone op hun mobiele telefoon.

Ik weet nog dat Johan mij destijds vroeg waarom alle mensen toch zo graag met hem op de foto wilden. Hij had zelf immers geen telefoon, laat staan internet. Ik lachte hem toe: ‘Je bent een fenomeen, lieve Blikkie!’

Het hoogtepunt beleefde Johan toen de bedrijfsleider van De Bijenkorf op een dag op hem af stapte. Het was rond de feestdagen. In zijn handen droeg de baas van het warenhuis een grote doos.

‘Vanaf nu ben je officieel onze gastheer’, zei hij tegen Johan. ‘En dus krijg jij dit jaar, net als al onze medewerkers, ook een kerstpakket.’

Het is inmiddels acht jaar geleden dat Johan overleed. Laten we de markante Rotterdammer herinneren als een voorbeeld voor alle inwoners van de stad. Hoe moeilijk het leven soms ook is, als je positief blijft

komen er vanzelf betere tijden.