Aan de slag na school

12 mei 2015, door Fred Wallast

Het is alweer bijna zestig jaar geleden, maar ik denk er nog dikwijls aan. Toen ik van school kwam, moest ik natuurlijk gaan werken. In de krant stond een advertentie waarin bij Jamin winkelpersoneel gevraagd werd, dus ik erop af. Mijn sollicitatiegesprek was op de Groene Hilledijk. Ik moest wat uit mijn hoofd rekenen en aangezien je in die tijd alleen maar hoofdrekenen leerde, ging dat wel goed. De meneer wilde ook weten wat mijn vader voor de kost deed en ik vertelde dat hij classificeerder was.Hij wist niet wat dat was en ik legde uit dat dat het schoonmaken was van de dubbele bodem van vrachtschepen. Ik werd aangenomen en moest vanaf Zuid elke dag op de fiets naar de Goudsesingel. Ik heb het daar niet zo lang volgehouden, want het meeste wat ik moest doen was zemen en soppen. Dus ik naar mijn volgende baas. Dat was De Gruiter, met z’n puntzakje snoepjes bij de boodschappen, als je een bepaald bedrag besteed had. In mijn proeftijd had ik een mevrouw goedkopere jam zonder pitjes aanbevolen, in plaats van de dure, dus kreeg ik mijn ontslag. Toen ben ik bij een huisarts in de huishouding gegaan, maar toen die voor zes weken op vakantie ging, kreeg ik maar voor twee weken loon mee en dat was geen vetpot, want ik verdiende nog geen 25 gulden per week. Daar was mijn moeder niet blij mee en wat doe je dan, je gaat op je fiets naar het bloembollengebied. Het was mei en nog vreselijk koud en mijn vriendin en ik hadden geen flauw benul waar het was, maar wij richting Den Haag. Onderweg werden wij aangehouden door de politie, omdat er ergens een bord zou hebben gestaan dat we moesten oversteken. Dat hadden wij niet gezien. Ik twijfel er nog steeds aan of daar een bord heeft gestaan. De agenten zaten in een houten keet met een snorrende kachel, dus wij konden even bijkomen van de kou. Het waren heel jonge agenten en we hadden er geen erg in dat ze wel erg geïnteresseerd waren in waar we woonden. Daar kwamen we een jaar later achter, want toen mijn vriendin in oktober achttien jaar werd, kreeg ze de bekeuring thuis van twintig gulden. Die hebben we samen betaald. Maar toen ik in mei achttien werd, lag er weer een bekeuring op de mat. Ik vraag me nog steeds af of dat eigenlijk wel mag. Daarna zijn we nooit meer zo ver weggegaan.

C. van Bergen-v.d. Jagt


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Samen wonen is samen eten (SOR)