Page 19 - oud rotterdammer week 38

This is a SEO version of oud rotterdammer week 38. Click here to view full version

« Previous Page Table of Contents Next Page »
Als Hendrik Hartog werd hij in 1939 ingeschreven bij de burgerlijke stand van Rotterdam en uitgeschreven na zijn te vroege overlijden in 2002.
Henk was een fijn mens en bovenal een zéér gewaardeerde stadsfotograaf. Zijn duizenden negatieven zijn toevertrouwd aan uitgever Arnoud Voet
in Capelle aan den IJssel. Hiervan verscheen in 2009 ‘Rotterdam gefotografeerd 1960-1970’, als eerste van drie boeken met bijzondere en tref-
fende foto’s, die Henk Hartog overal in Rotterdam schoot. Deel 2 van de jaren 1970-1980 is zaterdag 23 april verschenen en aan het laatste deel
(1980-1990) van de trilogie wordt gewerkt.
Door de lens van Hartog
Uit het rijke negatievenarchief van stadsfotograaf Henk Hartog (95)
De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 20 september 2011
pagina 19
Vroeger pronkten ze volop in de stad: ‘peperbussen’. Met burge-
meester Bram Peper hadden de reclamezuilen niets te maken. Op15
april 1982 heeft hij er aan de Boerhaavestraat in Charlois wel eentje
onthuld, samen met Joop Franken, die van 1973 tot 1987 voorzitter
van de deelgemeente Charlois was. Peper was toen net een maand
burgemeester van Rotterdam en op kennismakingsbezoek in Charlois.
Hij drukte er de hand van onder anderen Theo Kop Jansen, de bekende
(op 28 januari 2002 op 64-jarige leeftijd overleden) bloemist van de
Kromme Zandweg. Theo had iets tegen het gevestigde gezag en liet
dat soms héél duidelijk en onder een knipoog blijken. Hij manoeu-
vreerde zich vaak in het middelpunt van de belangstelling, zoals in
februari 1992. Met Rotterdamse Roos richtte hij de antipolitieke partij
Ot & Sien op, bedoeld als ludiek protest tegen bestuurlijk Nederland.
Theo had het immers in de loop van jaren nogal eens met de overheid
aan de stok gehad. Hij was geen man van mokken en als hij een zaak
verloor, gaf hij dat ook volmondig toe. Naast spraakmakend mens was
Theo Kop Jansen ook schenker van de ‘peperbus’ aan Charlois. Door
zijn buurman, de kunstenaar Gust Romeijn, had hij het voormalige
GEB-transformatorhuis laten transformeren tot reclamezuil voor
bijvoorbeeld de afkondiging van huwelijken. Charlois wilde daar
aanvankelijk niets van weten en dat ding al helemaal niet op de stoep
van de deelgemeentesecretarie hebben. Uiteindelijk werd het geschenk
toch aanvaard en dus door Peper onthuld. Na enkele jaren was ‘Theo’s
paal’ ineens verdwenen. Woest was-ie. Theo zou Theo niet zijn als de
onderste steen niet boven zou komen. Elders in het land vond hij hem
terug in een tuin. Het is onbekend waar de ijzeren kolos nu is, maar
misschien weten DOR-lezers het antwoord.
Reacties: reinw@telfort.nl
‘Peperbus’
Vrijwel de hele 20e eeuw heeft deze
VELO fabriek bestaan en haar producten
via zo’n 100 eigen winkels verkocht.
Na de start in Rotterdam moesten ze,
vanwege stadsuitbreiding en groei
van de omzet, al snel verhuizen naar
Barendrecht, waar de fabriek uitgroeide
tot één van de grootste werkgevers. Re-
volutionaire verkooptechnieken werden
toegepast zoals, franchise winkels, eigen
winkels, huurkoop en reclame auto`s.
Omstreeks 1931 werd al bioscooprecla-
me toegepast. Dat bleek toen vorig jaar
de Historische Vereniging Barendrecht
een VHS kopie hiervan kreeg van Gilde
Barendrecht. Deze was gebruikt bij de
viering van het 100 jarig bestaan van het
bedrijf, dat nu VELO Beheer heet.
Trapnaaimachine
Dat was aanleiding om eens te inven-
tariseren of er voldoende materiaal
beschikbaar was over VELO om er een
documentaire mee te maken. Heel veel,
zo bleek. De Historische Vereniging
Barendrecht bezit niet alleen een paar
van die oude VELO wasmachines, maar
zelfs ook een VELOLUX trapnaaima-
chine en twee VELORA radio`s, foto`s
en gedenkboekjes. Bij een bezoek aan
VELO Beheer kwamen daar nog meer
foto`s en… zelfs de oorspronkelijke 35
mm. bioscoopreclamefilm bij. En bijna
al het oude beeldmateriaal bleek in
perfecte staat te zijn. Bovendien mocht
de historische vereniging van enkele
particulieren ook hun foto- en filmmate-
riaal gebruiken, zodat hiermee een mooi
afgerond verhaal over VELO te vertellen
zou zijn.
Filmer Bas Romeijn is hiermee aan
de slag gegaan. Maanden lang foto`s
inscannen, beeldbewerken, teksten
schrijven, filmen en monteren volgden.
Bovendien bleek het filmlab CINECO
in Amsterdam nog in staat om de 80 jaar
oude film op te knappen en te digitalise-
ren, zodat die volledig in de documen-
taire kon worden opgenomen.
Personeelsbeleid
Het is een beeldverhaal geworden over
groei en bloei, over rampen als oorlog
en watersnood, over aanpassingen aan
andere tijden en afscheid nemen. We
zien de producten door de jaren heen
veranderen. Hout maakt plaats voor
staal, maar wat doe je dan met de hout-
afdeling en de mensen die daar werken
? Zo krijgen we, door de film heen, ook
een indruk van het personeelsbeleid.
In het eerste deel van de film is het
commentaar ingesproken door Gerard
Hofsté wiens vader, nu 90 jaar, daar ook
gewerkt heeft. Aan de hand van soms
honderd jaar oude foto`s van de fabriek,
de winkels, braderieën, tentoonstellin-
gen en de bedrijfsfilm uit 1931 ontrolt
zich voor de kijker de ontwikkeling van
het bedrijf door de jaren heen. Die oude
film is er volledig in opgenomen, zodat
we daardoor een prachtig beeld krijgen
van het werk in een industrie uit die tijd.
Het tweede deel is een terugblik,
gefilmd in expositieruimte van de
Historische Vereniging, D’ Ouwe School
in Barendrecht. Het omvat een gesprek
met Jan Visser, die als vijftienjarige in
dienst kwam en er 55 jaar als construc-
teur werkzaam was. Hij vertelt over
de werksfeer in het bedrijf waar veel
personeelsleden langdurig werkzaam
bleven en over de Velo producten die
daar te zien zijn.
Belangstellenden kunnen deze DVD
bestellen op www.historischbaren-
drecht.nl Hij kost € 15,00 plus € 2,00
verzendkosten.
Het VELO tijdperk
Museumstukken zijn het geworden, die oude houten wasmachines, je moest aan een slinger draaien
om ze te laten werken, want bijna niemand beschikte toen over elektriciteit. We kunnen het ons
bijna niet meer voorstellen, maar toch, deze prehistorische wasmachines van de eerste Nederland-
se wasmachinefabriek VELO hebben een groot aandeel gehad in de mechanisatie van de was in de
huishoudens van Nederland, België en Noord- Frankrijk. U kent ongetwijfeld wel het gezegde: “Een
kind kan de was doen. “ Een slogan die ooit gebruikt werd door de VELO wasmachinefabriek.
De Boekenkast