De Oud Rotterdammer Week 48 - page 13

Omdat in Rotterdam de politie
zodanig was georganiseerd dat er zes
ploegen waren om de stad veilig te
houden, waren er stadsbreed veertig
collega’s per ploeg, ook wel peloton
genoemd en waren er totaal dus 250
politiemensen beschikbaar voor groot-
schalig optreden. Zij vormden samen
de ME (Mobiele Eenheid). Vaak werd
er in groepsverband geoefend en ieder
najaar ging je met je peloton een week
naar Garderen op de Veluwe waar het
iedere dag buffelen was op de heide en
in de avonduren rond het kampvuur de
sterke verhalen werden uitgewisseld.
Daarna een korte nachtrust in een tent
die door de landmacht was verstrekt.
Veldslag
De krakers in Amsterdam waren lan-
delijk nieuws en diverse keren werden
er panden ontruimd. Op voetbalgebied
hebben Rotterdam en Amsterdam niet
zoveel met elkaar. Maar als dienders
onder elkaar was de verbroedering
altijd optimaal en wij zagen de krakers
over het algemeen als jonge mensen,
die vanuit hun eigen wereldbeeld
bepaalde misstanden in onze demo-
cratie wilden oplossen. Ongeveer
120 dienders gingen begin augustus
1989 in colonne op weg naar onze
hoofdstad om te assisteren bij een
ontruiming. Bewoners in de omgeving
van de kraakpanden deelden stickers
uit met de tekst: Beter één kraker in
het verband en tien in een pand. Of
met de tekst: Sla vaker een kraker, de
ME ramt mee!
De agenten te paard in ME-uitrusting
en de hondjes waren uit Rotterdam
meegekomen en gingen voor ons
uit op de Prins Hendrikkade. Een
stadsmens is bang voor paarden, zeker
als er tien naast elkaar galopperen.
De meeste krakers klommen op de
ticketkantoortjes van de rondvaart-
boten. Alleen met traangas kregen
we ze hier weer vanaf en sommigen
sprongen spontaan in de grachten. Een
criminoloog noemde deze veldslag een
gevecht tussen geüniformeerde jeugd
en niet-geüniformeerde jeugd.
Ongeregeldheden in Nijmegen
Begin 1981 was democratisch besloten
dat veertien woningen aan de Pier-
sonstraat in Nijmegen zouden worden
gesloopt om er een parkeergarage te
bouwen om het centrum aantrekkelij-
ker te maken voor het publiek.
Uit protest hadden studenten, die het
hier niet mee eens waren, de leegge-
komen woningen gekraakt. De ontrui-
ming zou niet vreedzaam verlopen en
ook nu verleende de Rotterdamse poli-
tie assistentie. De ontruiming werd in
de nachtelijke uren uitgevoerd met de
mobiele eenheid van de marechaussee.
Later hoorden wij van actievoerders
dat zij het verschil merkten in de wijze
van optreden van de gewone politie en
militaire politie. Het optreden van de
marechaussee was vele malen harder.
Toen wij als Rotterdamse dienders het
in de zeer koude morgenuren van de
marechaussee overnamen, kregen wij
te maken met veel verontwaardigde
demonstranten die vonden dat er die
nacht te hard was opgetreden. Dui-
zenden demonstranten trokken langs
ons heen en scandeerden leuzen als:
“staatshoeren” een scheldwoord dat ik
nog niet eerder had gehoord. Bij het
Keizer Karelplein dat demonstranten
hadden bezet, werden een waterka-
non en een helikopter ingezet om de
zaak weer onder controle te krijgen.
Maar het water bevroor op de straat
en demonstranten en politie gingen
gezamenlijk massaal onderuit.
Blokkade
September 1981 werd actie gevoerd
bij de kerncentrale in Dodewaard om
te zorgen dat deze kerncentrale zou
sluiten. De demonstranten wilden het
terrein van de centrale te betreden.
Politie Nederland en Rotterdam in het
bijzonder moesten dit voorkomen.
Hiervoor werden de Rotterdamse
dienders ondergebracht in militaire
kazernes op de Veluwe. De actievoer-
ders hadden alle toegangswegen naar
de centrale geblokkeerd, tot groot on-
genoegen van boeren die in hun dage-
lijkse bezigheden werden belemmerd.
Er is in Dodewaard zoveel traangas
gebruikt, dat men zelfs in de Tweede
Kamer vragen stelde over het gebruik,
omdat inademen van het gas slecht
zou zijn voor zwangere vrouwen. Als
groepscommandant bezocht ik in de
nachtelijke uren de actievoerders op
de barricades en gaf hen brood, melk
en fruit dat overvloedig in de kazernes
voorradig was en door mijn groeps-
leden nauwelijks werd gebruikt. De
zender, genaamd Radio Actief, van de
actievoerders waarschuwde de demon-
stranten dit voedsel niet aan te nemen,
omdat de politie nu psychologisch
getrainde ME’ers had ingezet om de
actie te breken. Mijn leidinggevenden
waren niet blij met mijn sociale actie
en verzochten mij hiermee te stoppen.
Kernafval
In augustus 1982 werd de Rotter-
damse politie gevraagd te zorgen dat
kernafval in vaten ongehinderd over
de openbare weg van Petten naar de
marinehaven in Den Helder kon wor-
den vervoerd. De vaten met kernafval
zouden uiteindelijk in zee worden ge-
dumpt. Tien vrachtwagens waren met
hun vrachtje op weg, maar bij vlak
voor Den Helder hielden demonstran-
ten een zitactie op de weg.
Het verkeer liep vast. Gelukkig waren
wij als Rotterdamse ME in het bezit
van transportstokjes. Die waren 37,5
cm lang en 2 cm breed. Als je deze
onder de benen van de demonstranten
aanbracht, tilde je de demonstranten,
die gehaakt aan elkaar zaten, gemak-
kelijk op. Dat was echter een nogal
pijnlijke ingreep, zodat voor veel
demonstranten de pijngrens snel was
bereikt en ze elkaar krimpend van de
pijn los lieten. Zo werd de blok-
kade beëindigd. Dit werd een kat en
muisspel, want even later was alweer
een andere weg geblokkeerd. Door
de massaal aanwezige pers werd dit
optreden landelijk nieuws.
Door het lezen van de pamfletten over
de gevolgen van de dumping steeg
mijn respect voor de demonstranten.
Voor hen waren de toekomst en het
milieu belangrijker dan regels.
Rotterdamse ME overal inzetbaar
Iedere politieagent kreeg
in de jaren tachtig na zijn
basisopleiding een training
van twee maanden in Woens-
drecht om in groepsverband
de openbare orde te handha-
ven. Zelf heb ik deze oplei-
ding als brigadier gehad om
zo leiding te leren geven aan
een groep van tien.
De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 29 november 2016
pagina 13
Actievlag in Den Helder
Nijmegen in opstand
Niet op zondag
In een vorige De Oud-Rotter-
dammer verhaalde ik al eens
over mijn zakelijke contacten
met de heer Henk Zon, direc-
teur van de VB (Verenigde
Brandstoffenhandel), maar
tevens voorzitter van voetbal-
club Excelsior en bestuurslid
van de KNVB. Toen hij bij ons
zakelijk op bezoek kwam was
ik nog een schoolgaande jon-
gen van net 12 jaar oud.
Hij vertelde prachtige verhalen. Het
was een tijd van hard weken, maar
ook ontspannen. Als Excelsior (altijd
op zondag in die tijd) uit speelde bij
Fortuna Sittard in Geleen vertrokken
wij al op vrijdag richting Zuid-Limburg.
“Om maar op tijd te zijn”, zei hij met
een ernstig gezicht. Ja ja, het waren de
jaren vijftig en er reed nog geen kip op
de weg. Limburg was meer dan voetbal.
Thuiswedstrijd
Mijn broer speelde als 21-jarige bij
tweede klas rvb’er BVCB in Berg-
schenhoek. Hij was een meer dan
begenadigd voetballer. Zijn stijl was
vergelijkbaar met de onsterfelijke Faas
Wilkes, zij het wel iets minder, hoor. De
heer Zon zou wel eens op zaterdag een
thuiswedstrijd van BVCB bezoeken en
hij was er een die zijn afspraken ook na
kwam. Een paar weken later op zakelijk
bezoek, nog in de woonkamer, zei hij
tegen mijn moeder, mijn vader was toen
al overleden: “Nou, mevrouw Dammes,
uw zoon is goed genoeg voor mijn club
Excelsior.”
Mijn moeder, streng in de leer, vroeg
hem op welke dag er bij Excelsior werd
gevoetbald.
“Ja, natuurlijk op zondag mevrouw”,
antwoordde hij.
“Dan gaat het feest niet door”, zei mijn
moeder.
Geen tegenspraak
Mijn broer was 21 jaar oud, maar bood
geen enkele tegenspraak. Het feest ging
niet door. Kom daar nu, ruim 50 jaar
na dato, nog eens om! Menig kind zou
zijn ouders falikant uitlachen. Normen
en waarden in huiselijke kring stonden
toen echter nog hoog in het vaandel.
Jan H.Dammes
010-5220030
Na de veldslag op de P.H.Kade
1...,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,...28
Powered by FlippingBook