De Oud Rotterdammer Week 48 - page 21

en ook nog eens iemand uit
Ceuta in Afrika.
Allemaal werden ze rondgeleid door
het Rotterdamse havengebied. Omdat
ik gewend was aan de omgang met
buitenlanders en met zeelui in het
bijzonder werd ik daar regelmatig
voor aangezocht. We hadden een heel
mooi directiebootje, de Vita, dat daar
het meest voor werd gebruikt. We wer-
den dan door de schipper, mijn grote
vriend Jan Boere, aan de Willemskade
opgehaald en voeren daarheen waar
onze grote en zeer moderne schepen
zoals de Vlissingen of de Vlaardingen
zich ophielden. In het stookoliever-
voer waren dit toch wel een paar heel
mooie schepen en de meeste bezoe-
kers staken hun bewondering dan ook
niet onder stoelen of banken.
Havenshow
Op een mooie dag riep de heer Savert,
chef van de afdeling bevrachting, me
weer eens op kantoor. Ik moest me de
volgende dag melden bij het Hilton
Hotel aan de Kruiskade en zou daar
twee bezoekers meekrijgen, die ik
de havenshow moest geven. Een van
hen bleek een employé van Mobil
Oil te zijn, Mobil was een goede en
vaste klant. De ander was iemand uit
Iran. De volgende morgen stond ik
dus om negen uur voor het Hilton.
De portier van het hotel kwam naar
buiten en vroeg mij op wie ik wachtte.
Hij ging weer naar binnen en even
later kwamen de heren naar buiten. Ze
stelden zich voor. De kleinste van de
twee was de employé van Mobil Oil
en de tweede, een reus van een vent,
was de man uit Iran. Hij bleek op een
raffinaderij te werken in Iran, zoals ik
later begreep. Hij bleek de opvolger
te zijn van iemand die op dezelfde
raffinaderij had gewerkt en die ik een
aantal jaren daarvoor in de haven had
rondgeleid. Zijn naam kan ik me niet
meer herinneren, maar het land waar
ze beiden vandaan kwamen heette
toen nog Perzië. De heren stapten
bij mij in de wagen en we vertrok-
ken richting Wilton Schiedam waar
de Vlieland lag te bunkeren op een
zeebootje in de Vijfsluizen. Hoewel
de Vlieland toch best een mooi schip
was, was dat niet de bedoeling. Na
overleg met kantoor besloten we
richting Amsterdam te gaan, waar de
Vlissingen 4200 ton zware stookolie
lag te lossen bij de Centrale Hembrug.
Ook de Vlaardingen (2500 ton) was
daar in de buurt en die twee schepen
waren natuurlijk zeer de moeite waard
om te bezichtigen
Molens
Onderweg naar Amsterdam passeerden
we op rijksweg 13 enkele prachtige
molens. Mijn Iraanse passagier vond
dat zo mooi dat hij vroeg even te stop-
pen om hem de gelegenheid te geven
wat foto’s te maken. Zo gezegd, zo
gedaan, want de klant is koning. Diep
in mijn hart was ik er wel een beetje
trots op dat hij die foto’s maakte. In
het begin kwam de man namelijk een
beetje stug over, maar dat werd steeds
beter en we raakten onder het rijden
in een geanimeerd gesprek. Ik vroeg
hem wat hij van die molens vond en
het bleek dat hij die als machines be-
schouwde die gebruikt konden worden
om energie op te wekken. Omdat de
baas had gezegd dat ik na afloop van
de haventoer maar een lekker stukje
moest gaan eten met mijn gasten,
stelde ik voor dat in de molen van
Geervliet te doen. Nadat we de Vlis-
singen uitvoerig hadden bekeken en de
Vlaardingen hadden zien voorbijvaren
naar een laadplaats in Amsterdam
en na een uitstekende kop koffie die
door de kok van de Vlissingen, Piet
Stegeman, was gezet gingen we terug
naar Rotterdam en aansluitend naar de
Groene Kruisweg, naar de Molen van
Geervliet, een uitstekend restaurant.
Wodka Orange
We praatten nog wat na onder het
genot van een drankje, ik riep de ober
en we bestelden een alcoholische ver-
snapering; ik weet niet meer precies
wat ik bestelde, waarschijnlijk een
whisky, want dat dronk ik meestal en
onze Iraanse gast bestelde een wodka
orange. We babbelden wat en nipten
van ons drankje, de Iranees trok een
raar gezicht en mopperde dat er geen
wodka in zijn drankje zat. Ik wenkte
de ober en die bezwoer me dat er echt
wodka in de orange zat. Ik zat daar
niet zo mee en vroeg de ober er dan
nog maar een in te gooien. Dat werd
dus een dubbele wodka orange. Dat is
bijna een driekwart glas met wodka.
Er zat meer wodka in zijn glas dan si-
naasappelsap. Hij proefde eerst, knikte
goedkeurend en zei: “Very nice.”
We kletsten nog wat, de glazen werden
leeg en ik bestelde, na de vraag of de
heren nog wat lustten, nog een rondje.
Onze gast uit Iran dronk ook dit uit en
had toen bij elkaar een groot waterglas
vol wodka op. Ik vroeg naar de kaart
om wat te eten te bestellen. Dat
werden een paar grote steaks en met
de wijnkaart in mijn hand, vroeg ik
welke wijn de heren wilden drinken.
Het antwoord van onze Iraanse gast
vergeet ik nooit meer, al word ik 120
jaar ,”Nee”, antwoordde hij, “ik ben
moslim, ik drink geen alcohol.”
Afzakkertje
Het werd nog mooier. Na het geslaag-
de etentje bracht ik de heren terug naar
het Hilton. Ik kwam met de wagen
voor het hotel voorrijden. De sfeer
tussen ons drieën was er een geworden
van ouwe jongens krentenbrood en ik
werd uitgenodigd nog wat na te praten
en een afzakkertje te nemen. Een por-
tier bracht mijn wagen naar de garage
en wij gingen naar binnen. Wij werden
naar een tafeltje in de lounge van
het hotel gebracht en de gast uit Iran
verontschuldigde zich even, omdat hij
naar zijn kamer wilde om zich wat op
te frissen. Hij was snel terug, maar hij
had zich in de gauwigheid verkleed
in een lange Arabische boernoes
met bijpassend hoofddeksel, het was
een imponerende verschijning. Heel
komisch was dat hij gevolgd werd
door een dienstertje in ultrakorte rok,
dat was toen in de mode, die onze kof-
fie kwam serveren. Als zij ook maar
een centimeter bukte, zagen we haar
broekje. Het verschil tussen die twee,
hij in het zeer lang en zij in het zeer
kort, staat in mijn geheugen gegrift.
We dronken overigens bij de koffie
ook nog een cognac. Alledrie...
Harm Jager
Geen alcohol bij het diner voor onze gast
Bunkeren, het leveren van
brandstof aan de grote vaart,
was onze specialiteit ge-
worden in de loop van een
aantal jaren en daarom werd
de VT nogal eens gevraagd
buitenlandse gasten van
onze klanten kennis te laten
maken met het werk in de ha-
ven.. Dat gebeurde nogal eens
met relaties van de Mobil, We
kregen bezoek uit de Filippij-
nen, eigenlijk overal vandaan,
eenmaal zelfs uit Singapore
De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 29 november 2016
pagina 21
Harm Jager, buitendienst
Door de lens van Hartog (170-171)
De crisis heeft ook toegeslagen in boekenland en dat is de
reden dat ‘Hartog 3 - Rotterdam Gefotografeerd 1980-1990’
nog niet kan worden gedrukt. Uitgeverij Voet komt de lezers
tegemoet door deze uitgave in a everingen van telkens twee
foto’s van Henk Hartog (1939-2002) in De Oud-Rotterdammer
te laten verschijnen.
Eerder verscheen in 2009 bij uitgeverij Voet ‘Rotterdam
gefotografeerd 1960-1970’, als eerste deel van een serie met
bijzondere en treffende foto’s, die Henk Hartog in Rotterdam
schoot. Deel 2 van de jaren 1970-1980 kwam op 23 april
2011 van de pers.
Foto’s van Hartog kunnen worden bekeken en besteld
via
of
of
0647-775893.Als speciale aanbieding voor lezers van De
Oud-Rotterdammer geldt dat de delen 1 en/of 2 (elk 168
pagina’s met 180 foto’s) voor 12,50 euro (beide voor 24,00
euro) inclusief verzendkosten te bestellen zijn.
Reacties op de foto’s in deze rubriek zijn uiteraard van harte
welkom en worden - voor zover van toepassing - afgedrukt in
De Oud-Rotterdammer.
Op 18 december 1960 werd de prijs-
uitreiking gehouden van een wedstrijd
hometraining.Wie zijn de mannen van
De Pedaalridders?
Een onderonsje tijdens de première van Holiday on Ice in het oude Ahoy op 14 december
1965.Wie is de dame in het midden? Reacties:
1...,11,12,13,14,15,16,17,18,19,20 22,23,24,25,26,27,28
Powered by FlippingBook