De Oud Rotterdammer Week 40 - page 3

Als kind probeerden wij destijds, op
onze gezinswandelingen, te ontcijfeo
ren aan welke schepen al die kabels
vastzaten die van de bolders op de
kade naar de afgemeerde schepen
liepen.
Direct bij het lezen van zijn verhaal
dacht ik terug aan de keren dat ik de
Parkkade opzocht om zelf de oorlogso
bodems te bezoeken, die geregeld een
vriendschapsbezoek brachten aan Roto
terdam, inclusief de toen zo verguisde
Russische oorlogsschepen.
Naast deze veelal grijze gevaartes
heb ik ooit een bezoek gebracht aan
nog zo’n varend wonder, dat aan de
Parkhaven te bezichtigen was: de
N.S. Savannah, van de Amerikaanse
marine.
Dat was echt een uniek ding, het
eerste vrachtschip/passagiersschip ter
wereld dat werd aangedreven door
atoomenergie!
Enorm deksel
In 1964 ging ik, trots gewapend met
mijn nieuwe Agfa Isoly, betaald van
mijn bonenplukgeld, zwartwit fotoo
tjes maken en probeerde ik aan boord
te komen.
Ik kwam vanaf de zuidkant van Roto
terdam en mijn mond viel open van
verbazing toen ik bij de fietsentunnel
aangekomen was en aan de overzijde
dat weergaloos mooi gestroomlijnde
schip zag liggen. Dat had Rotterdam
nog nooit gezien: een vrachtschip
met de lijnen van een speedboat. Het
straalde gewoon uit dat het iets bijo
zonders was en het viel mij op dat er
geen grote, gebruikelijke, schoorsteen
op zat. Het was niet druk toen ik er
aan kwam en ik mocht zo aan boord;
direct kreeg ik een ansichtkaart in
mijn handen gedrukt met een foto van
dit schip. Net na de opbouw liep ik het
dek op en daar zat een enorm deksel
met hele rijen zware vleugelmoeren
rondom vastgeschroefd.
Atoompaddestoel
Hieronder zat dus dat ‘atoomding’,
dat ik uitsluitend kende uit de beelo
den op tv van kernproeven, de met
onvoorstelbaar geweld exploderende
bommen met enorme atoompaddestoeo
len; een hobby van de Grote Landen.
Nah, niet zo hard stampen dan maar.
Eigenlijk stelde de rest, net als bij
de andere bezochte schepen, niet zo
veel voor. Je mocht niet naar binnen,
alleen een rondje over dek en dan, na
het maken van een paar foto’s, weer
oprotten. Vanaf de kade vond ik het
schip veel indrukwekkender, dan zag
je die prachtige lijnen beter.
Ongelovig stil
De kameraadjes op school waren toch
even ongelovig stil toen ik zei: “Ik ben
op dat atoomschip geweest ...” Alsof
ze dat zelf niet durfden.
Achteraf gezien bleek de Savannah
een politieke blunder te zijn. De Ameo
rikaanse overheid wilde laten zien
dat atoomkracht ook op deze manier
nuttig gebruikt kon worden, maar de
onderhoudskosten van dit schip rezen
de pan uit.
Na net tien jaar dienst werd het uit de
vaart genomen, de reactor werd eruit
gehaald en het schip ligt nu ergens
in de VS als museum dienst te doen.
Eenzelfde type reactor zat ook in de
USS Nautilus, de eerste Amerikaanse
onderzeeër met kernenergie, die in
de jaren vijftig onder het ijs van de
Noordpool doorvoer.
Op gewone, commercieel varende
schepen is atoomenergie nooit meer
gebruikt.
Aad van der Valk
Bootjes kijken 2: de NS Savannah
Chris Vennix nam mij in De Oud-Rotterdammer van dinsdag 8 augustus mee op een dromerige wan-
deling langs de Maasboulevard. “Hee”, schreef ik hem, “Je vergeet de drijvende bokken te noemen,
die bij de Willemsbrug lagen!” Chris antwoordde dat zij die Smit-Tak bokken nooit haalden, omdat
ze dan al ergens iets te drinken waren gaan halen. Een Rotterdamse grap (speciaal voor kinderen)
was, dat die bokken afgekeurd waren. “Waarom?”, vroegen wij. Nou, die vraten geen gras...
CCtje
c
foto burosolo.nl
C
ox
C
olumn
jaar dood.” Ik stond verstomd.
De tandarts sloot vorige week tevreden
mijn mond met de woorden: “Zo, dat
is een perfect gebit, en daar gebeurt nu
verder ook niks meer mee…”
Fijn, dacht ik, weer een paar stappen
dichter bij de dood. Hoe zou dat zijn,
dood? Vooral rustig, denk ik.
Ik was weer eens in Amsterdam en
werd besprongen door herinneringen
aan de jaren zestig en zeventig, toen ik
daar dagelijks optrad.
Het Lureleitheater op Leidsekade 90.
Ik kon daar toen een huis kopen voor
tachtigduizend gulden, een duizelingo
wekkend bedrag, dat ik natuurlijk niet
had. Zo’n huis is nu miljoenen waard.
Ik moest in het De la Martheater zijn in
de Marnixstraat. Aan het begin van de
Overtoom is een handige parkeerplaats,
door de week niet toegankelijk, want in
het bezit van een bedrijf, maar het was
zondag en dan kun je er staan, voor
twee euro per half uur(!). Dan loop je
door het Leidse Bosje, waar bijvooro
beeld het borstbeeld van Herman
Heijermans staat, hoeveel Mokummers
zouden dat weten, en dan de brug over
naar het Café Americain. Dat is ook
wel weer veranderd, maar het prachtige
Jugendstil-interieur niet en er is nog
altijd een imposante leestafel.
Ik werd bediend door een alleraardigst
zwart meisje. Vroeger liepen er statige
stokoude obers, in zwart pak met strik.
Die bestaan niet meer, alleen hier in
Old Dutch nog, en die zijn niet eens
stokoud.
De voorstelling begon om drie uur; ik
ontweek de rode loper, die is alleen ino
teressant als je een prachtige vrouw bij
je hebt en die had ik even niet. Ik wist
een stiekem deurtje en was binnen en
zag de briljante voorstelling over Annie
Schmidt met een glorieuze Simone
Kleinsma.
Simoontje is bij mij begonnen, vers
van de cabaretschool, ze was achttien.
Dat is verdorie ook al weer veertig jaar
geleden.
Toen ik tegen half zeven de stad weer
uit wilde, stond het verkeer zo vast als
een huis. Mijn sluiproutes bleken ook
niet meer allemaal te kloppen, tot mijn
verbazing mocht ik de Kinkerstraat
niet in, en eenmaal op de ring stond
alles vast voor Schiphol. Dat zijn de
momenten dat je denkt, dit doe ik niet
meer. Maar omweggetjes over Sloten
en Badhoevedorp brachten mij toch
veilig thuis.
Maar des maandags moest ik weer naar
een voorstelling in Carré. Terwijl het
verkeer naar Rotterdam vanaf Mokum
één enorme file was, reed ik in ‘n uurtje
naar het Amstelhotel. Je kan ook wel
eens boffen. Ik ben maar van de Bree,
in Zuid, maar ik hou van luxe.
Het Amstelhotel ligt een steenworp
afstands van Carré. De portier zet je
auto weg, je gaat het prachtige gebouw
binnen en gaat aan de achterzijde leko
ker op het balkon in de zon zitten.
Mijn producent had mij voor één
avond, dat had hij er uitdrukkelijk bij
gezegd, zijn beeldschone vrouw geo
leend, en daar stond zij al voor mij. Wij
aten in de Brasserie een uitnemende
tournedos, besproeid met een glaasje
Barolo, zij dronk trouwens niet, en
daarna zagen wij in dat heerlijke Carré
een optreden van de buitengewoon
geestige Amerikaanse schrijver David
Sedaris.
Als u echt eens pret wilt hebben met
een boek, moet u van hem eens wat
kopen. Doe het maar bij Snoek op
de Meent, zeg maar dat ik u gestuurd
heb. Dan krijgt u er waarschijnlijk ons
laatste boekje ‘Nijntje op de fiets op se
Rotjeknors’ bij.
Veranderingen in herinneringen
Om maar eens met een open
deur in huis te vallen, de tijd
vliegt. Het is net alsof ik gis-
teren de sirene van de eerste
maandag van de maand heb
gehoord, maar de maand is
al bijna weer om, en als u dit
leest zeker.
Elke vrijdag komt bij mij iemand trouw
de was ophalen en elke keer denk ik
weer: “Verrek, nu al weer…”
Laatst belde iemand mij voor een reo
actie, want: “Jos Brink is vandaag tien
De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 3 oktober 2017
pagina 3
De Savannah wordt geladen
Atoomdeksel van de NS Savannah
1,2 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,...28
Powered by FlippingBook