De Oud Rotterdammer Week 50 - page 1

Nico en Willem waren al meer
dan zestig jaar gezworen
kameraden. Beiden werden
ze geboren in 1929 in Rot-
terdam, om precies te zijn
in Tuindorp Vreewijk. Ze
gingen weliswaar niet naar
dezelfde school, Willem zat
ergens bij de Beukendaal op
de lagere school en Nico bij
de broeders, op de Bree, maar
ze liepen vaak samen op en
na school was het spelen
geblazen.
Toen Rotterdam werd gebombardeerd
door de Duitsers, waren ze beiden elf
jaar. Ze groeiden op in betrekkelijke
eenvoud. Geen uitstapjes, geen vakan-
tiereisjes en geen dure cadeaus. De
volwassenen hielden de kinderen voor
dat ze vooral blij moesten zijn met
hun goede gezondheid en dat wáren ze
ook. Al gooide de Hongerwinter bijna
roet in het eten. Nou ja, eten...bij wijze
van spreken.
Iets later dan de bedoeling was,
eind 1945, ging Nico naar de hbs en
Willem naar de ambachtsschool op
de Hillevliet. Ze vonden allebei een
goede baan en in hun vrije tijd gingen
ze hockeyen, waardoor ze elkaar toch
regelmatig zagen.
Iets nieuws
Toen ze tegen de veertig liepen bleek
bij beiden de animo om te sporten
aardig af te nemen. Ze hadden elk een
fijn gezin en kwamen regelmatig bij
elkaar over de vloer.
Jarenlang brachten ze in elkaars gezel-
schap (samen met vrouw en kinderen)
de vrije en de feestdagen door. Allerlei
spelletjes en denksporten kwamen in
die jaren aan bod. Monopoly, dam-
men, kaarten, pingpongen enfin, wat al
niet. Tijdens één van die ‘samenkom-
sten’ werd onverwacht de kiel gelegd
voor iets totaal nieuws.
Middenin een wat lacherig gesprek zei
Willem plagend iets tegen zijn vriend
en noemde hem daarbij Nicolaas.
Enkele gezinsleden gingen daarop in
en hoe het precies verliep is niet meer
na te gaan, maar binnen de kortste
keren was het idee geboren voor
Sint Nicolaas te gaan spelen. Maar
wie wordt dan Sint Nicolaas? Ja, jij
natuurlijk, vond Willem, want jij heet
toch eigenlijk zo.
Er werd daar door de aanwezigen flink
“gebrainstormd” en dat bracht veel
ideeën naar boven. Bijvoorbeeld dat
Nico wel voor Sint wilde spelen, maar
Willem niet voor Zwarte Piet. Goed,
dat zou Nico’s zoon dan wel willen
doen. Maar wat moest Willem daar
dan bij.
Het was Willems dochter die het
verlossende woord sprak. “Pa, je hebt
zo’n lekker gezellig buikje, je zou met
je blozende gezicht best voor Kerst-
man kunnen spelen.”
Grote behoefte
Om een lang verhaal niet té lang te
maken: er werd besloten dat Nico Sin-
terklaas zou gaan spelen en Willem,
waar nodig, zou assisteren, bijvoor-
beeld met vervoer. Andersom zou
Willem voor Kerstman gaan spelen,
daarin bijgestaan door Nico. Vrouwen
en kinderen waren bereid het nodige
grimeerwerk, kleding en alles wat er
zo nog bij kwam kijken, te verzorgen.
Restte de vraag: Wáár gaan we onze
komedies opvoeren. Dat viel mee. Er
bleek in diverse sectoren een grote
behoefte te zijn aan beide activiteiten.
Feestmaand
De organisatie verliep bijna vlek-
keloos. Sint Nicolaas-kleding werd
gekocht en de dames maakten voor
Willem een prachtig kostuum,
een Kerstman waardig. Zo was de
decembermaand een feestmaand voor
scholen, verenigingen, instellingen
en dergelijke, maar ook voor de beide
families.
Na hun beider pensioen konden ze niet
alleen meer tijd in de voorbereidingen
van hun ‘feestnummers’ steken, maar
leek het zelfs of hun vitaliteit was
toegenomen. Inmiddels had Willem
(aangespoord door zijn gezinsleden),
nu hij toch wit haar had gekregen, een
aardig baardje gekweekt. Hij kreeg
warempel echt het uiterlijk van een
Kerstman.
Weduwnaar
Jarenlang hielden de twee het vol. Met
plezier, maar soms met bloedend hart,
omdat de kinderen de vleugels uitsloe-
gen en omdat zowel Nico als Willem
in de jaren negentig weduwnaar werd.
De twee vrienden hielden altijd con-
tact en de kinderen stonden hen nog
altijd terzijde bij de invulling van hun
‘hobby’.
Nico ging het eerst naar een verzor-
gingshuis.
Toen Willem zijn eenmanshuishou-
dinkje niet meer kon rooien en de
familie het erover eens was dat hij
ook het beste af zou zijn in een tehuis,
bleek de praktijk niet zo eenvoudig
te zijn. Na lang wachten en veel
gezeur, kwam er dan eindelijk ook
voor Willem een plaats vrij in een
bejaardenhuis. Jammer genoeg niet in
dat van Nico, maar al meteen besloten
ze niet bij de pakken neer te zitten en
in ‘eigen huis’ de voelhorens eens uit
te steken. Al gauw was het in orde
gemaakt en zo kwam het dat in het
tehuis van Willem zijn kameraad voor
Sint Nicolaas speelde en hij bij Nico
en zijn medebewoners wat gezellig-
heid bracht als Kerstman.
Mooie dood
In 1999 vierden ze eerst bij Nico en
later bij Willem, met kinderen en
kleinkinderen, hun verjaardag. Gezel-
ligheid troef natuurlijk. Ze spraken
over de leuke decembermaand in ‘98
en hoe geslaagd hun optreden geweest
was en er werden alweer ideeën
geopperd het de komende feestdagen
nóg leuker te maken. De zomer ging
voorbij. De herfst brak aan...
Nico was ineens dood. Letterlijk! Hij
was nooit ziek, had nergens last van.
Zonder enige aanwijsbare reden viel
hij dood neer. Een mooie dood, zeiden
sommigen later. Een geschenk uit de
hemel, meende een oude man die Nico
verschillende keren als gulle Sint had
meegemaakt.
Lees verder op pagina 3
De kerstman is ook maar een mens
De Oud
Dinsdag 12 december 2017 . Jaargang 13, nr.25
Deze week o.a.:
Moedermavo
Pag. 5
Kerst op
Katendrecht
Pag. 9
Herinnering
aan Dorus
Pag. 11
Werk op
stoomsleper
Pag. 19
De kerstman is een vriend van jong en oud
Oplage: 122.000 ex.
Ongeacht waar u verzekerd bent
Maatwerk in Persoonlijke uitvaartbegeleiding
010 - 24 29 810
Een uitvaart tot in de kleinste details verzorgd.
1 2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,...28
Powered by FlippingBook