De Oud Rotterdammer Week 8 - page 20

is ooit begonnen met koeien te varen
voor Frans Buitelaar naar Maassluis.
Dit alles begon in 1957, na enkele
proefzendingen koeien per vracht-
vliegtuig vanuit Engeland naar vlieg-
veld Zestienhoven bij Rotterdam.
In de navolgende jaren voeren er 26
schepen naar Maassluis en later Vlaar-
dingen Oost, omdat het haventje van
Maassluis wegens grote drukte te klein
was geworden, vooral voor de grotere
veeschepen.
Die prachtige koe
In Maassluis was in 1962 een koe de
haven ingesprongen. Zij zwom vanuit
de haven de Nieuwe Waterweg op en
werd gered door twee doortastende
medewerkers van de firma Buitelaar.
Toen de koe de haven insprong en na
ongeveer vijf minuten boven water
kwam, zagen Aad Buitelaar en ik, uit
het Zuid-Hollandse Rijswijk, de koe
de haven uit zwemmen, de Nieuwe
Waterweg op. Wij ‘vlogen’ naar de
overkant, pikten bij het sleepbootje
Maassluis een roeibootje en roeiden
de Nieuwe Waterweg op, naar de koe,
die inmiddels midden in de rivier
zwom. Na ongeveer twintig minuten
met gevaar voor eigen leven in de
stroming van de Waterweg kwamen
we naast de koe te roeien. Ik stond al
met een touw klaar. De koe zwom met
een mooie slag, met zijn voorpoten
naar voren en zijn kop net boven water
of zij nooit anders gedaan had. Aad
stuurde de roeiboot naast de koe in een
perfecte slag, alsof hij in zijn auto zat.
Toen we eenmaal netjes naast de koe
voeren, gooide ik het touw rond haar
nek. Dat touw moest onder de nek
door, om haar niet te laten verzuipen
als ze kramp in haar nek zou krijgen.
Ik maakte haar daarop vast aan de
boot. Wel zo vast, dat ik haar snel los
kon maken als zij naar de diepte zou
gaan en ze ons niet kon meesleuren de
diepte in.
De koe moest natuurlijk wel blijven
zwemmen, anders zou het bootje
omslaan. Het dier woog tenslotte rond
de zeshonderd kilo. Het rund had door
dat we haar vast hadden en liet zich
gelukkig niet zakken, waar ik bang
voor was, maar bleef door zwemmen.
Althans: haar voor- en achterpoten
onder haar lijf bleven constant in be-
weging om zich drijvende te houden.
De boot hing wel steeds meer naar
bakboord en we moesten alle twee aan
stuurboord gaan zitten, op de rand van
het bootje, om niet te kapseizen. Aad
moest vervolgens het bootje draaien
met zijn roeispanen om weer terug
naar de kant te gaan.
Groot schip
Dit alles gebeurde zo’n duizend meter
vanaf het douanehuisje, midden op
de rivier. Nadat Aad de boot had ge-
draaid, kwam er een groot schip aan.
Hoe groot is een schip van dichtbij?
De mensen op dat schip wisten niet
wat ze zagen, twee jongens in een
roeiboot met een koe zwemmend
ernaast. Gelukkig hield de koe zich
rustig, want je weet toch niet wat zij
doet naast het bootje in de deining
en stroming van zo’n groot schip.
Dat kun je niet oefenen, dit was de
praktijk.
Toen we de waterkant naderden, nabij
Dirkzwager en het douanehuisje,
moesten we de koe op de kant zien te
krijgen, wat wonderwel lukte. Na een
paar tikken en schreeuwen, sprong zij
zo de kant op. Ik was bang dat ze met
haar poten klem kwam te zitten tussen
de basaltblokken, maar ze voorkwam
dit behendig! Ze schudde zich uit als
een jonge hond, het water spatte alle
kanten op, en ging ogenschijnlijk
onverstoorbaar gras staan eten naast
het douanehuisje.
Biertje
Ze stond te eten of er niets gebeurd
was. Het was ongelofelijk na een
zwemtocht van meer dan een half uur.
Nadat ik op de kant was gesprongen
en Aad de boot had teruggebracht, ze
de koe hadden opgeladen in de vee-
wagen en naar de koeienloods hadden
teruggebracht en een baal hooi hadden
gegeven, namen we nog natrillend
van de emotie een biertje in café het
Veerhuis bij Toon Udo. Daar ontspon
zich een discussie over de vraag: hoe
lang kan een koe zwemmen? Ja, hoe
lang kan een koe zwemmen!! Een
koe kan net zolang zwemmen tot zij
kramp krijgt in haar nek; dus met
andere woorden, moe wordt, haar kop
laat zakken en dus verzuipt. Een koe
kan altijd zwemmen, ook als zij nog
nooit water heeft gezien. Als zij in het
water valt of springt, zie je minuten
lang niets meer. De koe zakt tot op
de bodem, herstelt zich, loopt over de
bodem en begint te zwemmen alsof zij
nooit anders gedaan heeft. Na verloop
van tijd, soms wel enkele minuten,
komt zij boven! In ons geval dus ook.
De koe sprong bij de koeienloods in
het water en kwam pas een kilometer
verder, aan het begin van de haven,
naar boven en zwom de Nieuwe
Waterweg op. Ik had later wel spijt
dat ik haar niet meer gezien heb in
de stal. We hadden geen tijd, het was
keihard werken. Ik heb hier jaren later
nog veel aan teruggedacht, het was
een ongelooflijke tijd die nooit meer
terugkomt.
Piet van der Voort
Koe gered uit Nieuwe Waterweg
Maassluis was in de jaren
zestig en zeventig de groot-
ste Westeuropese import- en
doorvoerhaven van levend
vee uit het Verenigd Konink-
rijk van West Europa. De wel-
bekende Geest- en Westland-
coasters, die voeren vanuit
Maassluis met Westlandse
groenten, namen als retour-
vracht koeien mee terug.
Ook Vroon uit Breskens, nu een van
de grootste rederijen van Nederland,
De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 20 februari 2018
pagina 20
Veetransport hoorde bij Maassluis
Koeien kunnen wel degelijk zwemmen!
Voetballen
In de jaren zestig voetbal-
den wij bijna elke avond op
het plein bij het Feijenoord
Stadion. Een paar jongens uit
dezelfde buurt. Wij kwamen
meestal ongeveer half acht
bijeen. Ook een paar jongens
uit een andere wijk kwamen er
dan bij.
Bij ons waren de beste spelers Corry
Willemse en Joop van den Heuvel. Bij
de andere partij waren het ‘De Blauwe’,
omdat hij altijd een blauw trainingsjack
droeg en Frans. Een beetje gezette
jongen. Hij reed toen al in een Snoek,
zo’n grote Citroën.
Corry Willemse kwam altijd in de
Simca 1000 van zijn vader. Ik kwam
meestal met de brommer; een Sparta.
Vaak speelden wij tegen elkaar, maar
soms moest er getost worden, dat noem-
den we poten. Je plaatste voet voor voet
(hiel aan teen) en soms, als je niet goed
uitkwam, zette je een halve voet (die
plaatste je dan dwars). Wie uiteindelijk
boven lag (met zijn voet op die van de
ander uitkwam) mocht kiezen uit de
beschikbare spelers. Ik was meestal
als een van de laatsten aan de beurt,
maar mijn broer Joop was zo gekozen.
Evenals Corry Willemse. Er werd goed
gevoetbald, in een hoog tempo. Je zou
het niveau kunnen vergelijken met een
goede amateurploeg.
Mijn broer kwam uit de A1 van Over-
maas. Toen hij wat ouder werd, ging
hij van A1 naar het negende elftal. De
aanvoerder vond het geweldig dat hij
er zo’n goede speler bij kreeg. Mijn
broer was een goede stofzuiger op het
middenveld, maar had het niet zo naar
zijn zin.
Topwedstrijden
Hij is toen naar de YVV De Zwervers
gegaan en zat na een of twee oefenwed-
strijden in het eerste elftal. Dat was in
1976. Elk jaar werden ze kampioen en
stroomden van de derde klasse naar de
eerste klasse. Ze speelden topwedstrij-
den tegen Noordwijk en IJsselmeer-
vogels. Bovendien speelden ze voor
de beker en belandden bij de laatste
vier en moesten in Maastricht tegen
MVV spelen. Wij zijn met drie bussen
naar Maastricht gegaan. De wedstrijd
speelden ze goed. Het was vijf minuten
voor rust 1-0 voor MVV, maar onze
spits Bosveld werd onderuit geschopt.
Dat was eigenlijk een penalty, maar die
werd helaas niet gegeven.
Na de rust ging het tempo bij MVV fors
omhoog, en uiteindelijk hebben ze met
4-1 de wedstrijd gewonnen. We konden
echter trots de thuisreis aanvaarden en
hadden veel lol. Het was een geweldige
tijd.
Willem van den Heuvel
Koeienjongens op een vrachtwagen voor veetransport
1...,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19 21,22,23,24
Powered by FlippingBook