De Utrechter Week 02 - page 3

Chopin, van wie werken werden
vertolkt op een piano op de Oude-
gracht (zie De Oud-Utrechter van 27
december 2016 ) was de heer Selles
zo vriendelijk mij wat later te mailen
en te melden dat ‘Für Elise’ niet van
Chopin is, maar van Ludwig von Beet-
hoven. Ook kreeg ik gegevens van de
heer A. Rijnhart (zie zijn verhaal in
De Oud-Utrechter van 15 november
2016). Hij verwees mij naar de web-
site Geheugen van Oost Amsterdam /
page/ 14622/ Warschau-concert. En ja,
dat is waar. Ook die klanken klonken
luid en duidelijk langs de gevels van
de panden aan de Oudegracht. Ook
dat kan ik mij heel goed herinneren,
al werd het mij wel eens te veel van
het goede. Anderen ook, want ik
herinner mij dat een radiopresentator
eens zei: “Goed, dan nog één keer het
Warschau-concert en dan nooit meer!”
Het was daarna heel lang stil in de
ether. Gelukkig kwam daarvoor in de
plaats de in die tijd steeds populairder
wordende Bolero van Ravel. Maar
ja, dat is een heel ander verhaal. Ik
moedig u aan deze website eens te le-
zen, want u zal ook iets meer te lezen
krijgen over de bakfietspianist. Hieruit
blijkt dat de bakfietspianist (dezelfde
als in Utrecht?) ook in Amsterdam
actief was. Maar zo lang we van hem
geen foto hebben, valt dat niet te
bewijzen. Wel weten we nu dat Frans
Boshoff de pianist was.
Een tipje van de sluier wordt verder
opgelicht met behulp van de website
/kranten. Deze moet
u echt eens proberen! Ik deed het en
ontdekte dat het idee een piano op
een bakfiets te plaatsen al ruim voor
1940 bekend was. Zo verscheen de
volgende advertentie in de Haagsche
Courant in 1940: (zie foto)
Piano op bakfiets. Pianist houdt zich
beleefd aanbevolen voor alle voork.
werkzaamheden -Buiten-singel 139.
Zuid. En dat is in Den Haag.
Maar of het hierbij gaat om de piano
en de pianist die we te horen kregen in
Utrecht, blijft dan nog een open vraag.
Uit de volgende advertentie (Haagsche
Courant 31 dec. 1940) blijkt echter,
dat hier gaat om een echte pianist, wat
nu veel duidelijker wordt:
“Piano op bakfiets” Uw bekende pianist
door e.v.t. opheffing der Vergunning
werkeloos, wenscht zijn gewezen
Begunstigers en Bewonderaars ‘n Voor-
spoedig Nieuwjaar. Heeft U partijen of
anderszins, denk aan mij. Hoogachtend:
“PIANIST” Zuid Buitensingel 139.
Wat ik mij kan herinneren, was de
pianist nooit alleen. Altijd werd hij
bijgestaan door een violist. En dat valt
ook op te maken uit een derde adver-
tentie die verscheen in de Leeuwarder
Courant van 3 nov.1951 en vooral uit
de tekst; “Twee beroepsmusici, een
pianist en een violist, die blijkens de
beschildering van hun bakfiets, waar-
op zij een complete piano meevoeren,
niet van de overbruggingssteun willen
leven, trekken op het ogenblik de
aandacht in de stad”. Hieruit blijkt
dat zij niet alleen op de Oudegracht
te Utrecht hun mooie klanken lieten
horen, maar ook elders.
Het onderzoek naar de ‘piano op een
bakfiets’ valt nog niet helemaal af te
sluiten, want er zijn nog wel wat vra-
gen te beantwoorden. Maar dat komt
vast later wel. En we kunnen gelukkig
nog altijd een 45 toerenplaatje Für
Elise opzetten en even de sfeer van
toen op de Oudegracht herinneren!
Frans Landzaat
030-6011207
Frans Boshoff speelde piano op bakfiets
Frans Landzaat kreeg nogal
wat reacties op zijn artikel
in De Oud-Utrechter van 13
december over het pianospel
van een man op een bakfiets
aan de Oudegracht in de peri-
ode 1950/1960. Hij schrijft er
het volgende over, als aanvul-
ling op zijn eerdere verhaal in
deze krant.
Naast de interessante gegevens over
componisten als Ludwig von Beet-
hoven, Franz Schubert en Frédéric
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 10 januari 2017
pagina 3
een koekje of een knuffel.
Van allebei kwam Laska niets te kort.
Elke dag stopten er auto’s en fietser om
haar tenminste een aai te geven, maar
vaker ook iets lekkers. De basisschool
verderop in de straat leverde per dag
zoveel knuffelaars dat het Laska wel
eens wat te veel werd. Dan ging ze zich
een uurtje in de bosjes verstoppen waar
ze zelf een ondiepe slaapkuil gegraven
had.
Laska mocht zonder aangelijnd te zijn
op het stukje gras voor de deur liggen
omdat een politieagent die ook in een
bezit van een Siberische Poolhond was
en wist hoe lief dit soort honden is,
er tien jaar terug voor zorgde dat het
gedoogd werd. Soms kwamen er men-
sen aan de deur gekleed in een hesje
waarop ‘Handhaving’ stond. Om me
vermanend toe te spreken omdat mijn
hond wel buiten maar niet aan de riem
lag. Als ik ze over de gedoogsituatie
informeerde gingen ze altijd weg om
nooit meer terug te komen.
Halverwege vorige maand at Laska een
paar dagen niet, wat wel vaker voor-
kwam. Op de derde dag toen ze zelfs
een stukje gekookte worst weigerde te
eten, bracht mijn vrouw haar naar de
dierenarts. Die stelde ‘hondengriep’
vast en gaf twee injecties. ‘s Avonds
om half elf slenterde Laska als altijd
met enige tegenzin, nog naar binnen,
maar de volgende ochtend wou ze niet
meer opstaan. Mijn vrouw bracht haar
opnieuw naar de dierenarts die een foto
nam en besloot om direct haar ontsto-
ken baarmoeder te verwijderen. Laska
stierf op de operatietafel. De assistente
van de dierenarts brak in huilen uit toen
ze het vertelde. Ze was die dag de enige
niet. Omdat in de eerste de dagen erna
verschillende mensen aanbelden om te
vragen waarom Laska niet op haar vas-
te plekje lag, besloot ik aan de boom
waaronder ze graag lag een briefje te
prikken waarop stond hoe en wanneer
ze overleden was. Een dag later had
iemand ook een geplastificeerde foto
van Laska op de boom gespeld. Drie
dagen later lagen er tientallen bossen
bloemen rond de boom, brandden er
kaarsjes en bij de laatste telling bleken
we 38 rouwkaarten te hebben ontvan-
gen. Laska had haar eigen facebook-
pagina waarop ze incidenteel - het was
een begaafde hond - haar avontuurtjes
beschreef. Ze had 230 facebookvrien-
den - en vriendinnen en het bericht
over haar dood dat ze vanzelfsprekend
niet zelf meer schreef, werd door meer
dan tienduizend mensen gelezen. Er
zijn mensen die het met minder blijken
van genegenheid moeten doen, maar
die zijn dan misschien zo lief niet als
Laska was.
Laska
De laatste 2 jaar stopte er zo
nu en dan een busje Japan-
ners voor onze deur. Ze
stapten uit en gingen op de
foto met onze hond Laska,
die op haar vaste plek lag te
liggen. Daarna reden ze door
naar een andere Utrechtse
bezienswaardigheid net bij mij
om de hoek: het Rietveldhuis.
Een chauffeur van zo’n busje
vertelde me dat in een Japans
internetgidsje over onze stad
vermeld stond dat er voor mijn
deur steevast een spierwitte
Samojeed lag te wachten op
Advertentie in Haagsche Courant in 1940
HWtje
1,2 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,...16
Powered by FlippingBook