De Utrechter Week 02 - page 9

In 1914 start het bedrijf Werkspoor.
Dit leidde tot de komst van nieuwe
bewoners in het dorp Zuilen. In 1915
start ook het bedrijf Demka. Wederom
leverde dit nieuwe bewoners op voor
het dorp. Zoals overal, waar mensen
wonen en werken gaat er ontspanning
komen. De voetbalvereniging Hercu-
les speelde toen aan de Amsterdamse
Straatweg, maar was een eliteclub en
zeker niet bestemd voor arbeiders.
Om die reden werd in 1919 Elinkwijk
opgericht voor de gewone arbei-
ders met vuile handen. Een neutrale
(niet RK)-vereniging met een aantal
katholieken in de blauw-witte kleuren.
Midden in dat Zuilen kwam ook de St.
Ludgeruskerk te staan. Het was, bij
de RK-bestuurders een doorn in het
oog dat katholieke arbeiders samen
voetbalden bij en met protestanten en
ongelovigen zoals bij Elinkwijk. Dat
kon niet in die tijd.
RKVV HMS
Vanuit de St.Ludgeruskerk werd toen
in 1921 HMS opgericht, met een
geestelijk adviseur in het bestuur.
Er moest ook een speelveld komen.
ZVV, een voetbalvereniging die aan
de Daalseweg (nu de Edisonstraat)
speelde, ging in die tijd ter ziele, zodat
HMS op dit, voormalig ZVV-, veld,
achter de noodkerk kon gaan spelen.
Er was natuurlijk geen kleedlokaal,
zodat men zich in de kerk moest
omkleden. Het heilige altaar lag soms
vol met ondergoed en bovenkleding.
De spelers moesten zich wassen in de
sloot naast het veld.
Dat ‘gedoe’ in de kerk met die voet-
ballers was tegen het zere been van de
gelovige RK-gemeenschap. De gelovi-
gen zagen in hun kerk liever toch wat
anders dan tweeëntwintig kerels die
uit en in de broek gingen .De reddende
Engel was pastoor Schilte. De goede
herder zorgde voor een financiële bij-
drage, zodat zijn rood-witte schaapjes
een kleedruimte konden bouwen. In
die zelfgebouwde kleedruimte werd
ook vergaderd. Ramen zaten er nog
niet in en elektra was evenmin aanwe-
zig. In ieder geval kon er gevoetbald
worden. HMS startte in de RKUVB,
de onderafdeling van de ICVB.
Kampioen
Vanaf 1923 werd HMS geleid door
een bestuur onder leiding van voorzit-
ter A. Budel (sr). De eerste taak van
dit bestuur was RK-voetballers over
te halen bij HMS te gaan voetballen;
immers, Zuilen had nu zijn eigen
RK-bastion. Vier spelers gingen over
van blauw-wit naar rood-wit. Door het
vertrek van die spelers ging Elink-
wijk bijna ‘kopje onder’. Het was het
gesprek van de dag in Zuilen. Geluk-
kig waren de verhoudingen tussen de
beide Zuilense verenigingen er niet
slechter door geworden.
Na een aantal promoties ging HMS
naar de tweede klasse F van de fede-
ratie, waarin ze wederom kampioen
werden en promoveerden naar de
eerste klasse van de federatie. Het
bleef ook hier goed gaan. In 1931 wer-
den ze zelfs kampioen in deze klasse,
waardoor ze mochten meedoen aan de
strijd om het landskampioenschap. Be-
kende voetballers uit dat team waren:
Ab Budel, Gijs de Keyzer, Gerrit de
Bruyn en Jo van der Veer.
Van Federatie naar KNVB
In de jaren dertig speelden uiteindelijk
vier verenigingen uit Utrecht in de zo-
genaamde interdiocesane voetbalbond:
de ICVB. De KNVB bestond nog niet.
Dat waren de verenigingen: KDS,
PVC, HMS en Zwaluwen Vooruit.
Naast deze RK-bond was er ook nog
een Nederlands Christelijke Voetbal-
bond de IVCB.
Op 9 juli 1940 wilde het Departement
van Onderwijs, Kunsten en Weten-
schappen, dat er eenheid kwam in
de voetballerij. En wat men in die
dagen wilde, gebeurde ook. Van enige
democratie was geen sprake. Op 6
augustus 1940 werden de bonden
samengevoegd en kwam al het voetbal
in Nederland onder de nieuwe bond:
de KNVB.
HMS - Volendam 1-5
Ja, het staat er echt. In een ver verle-
den (tussen 1932 en 1940) speelden
HMS en Volendam regelmatig tegen
elkaar. In 1934 verloor HMS. met
1-5 van de Volendammers. Volendam
werd toen kampioen met 32 punten en
HMS werd tweede met 27 punten. In
1935 werd Volendam door HMS met
3-1 geklopt. Dat was een verrassende
uitslag. Ook dat jaar werd Volendam
echter kampioen met 32 punten en
HMS slechts zevende met 16 punten.
In het seizoen 1937-1938 kreeg HMS
versterking. Er meldden zich drie
nieuwe spelers. Allereerst meldde de
jonge Kees Pot zich aan. Zestien jaar
lang stond hij in het eerste elftal. Hij
werd met zijn imposante figuur regel-
matig gekozen in het ICVB-elftal. Ook
Alle Hettinga trok het rood-witte shirt
aan. Hij had eerst bij Utrechtenaren
gespeeld; een club, die in de jaren
dertig verdween uit het Stichtse voet-
balpatroon. Daarna speelde Hettinga
bij Velox en vervolgens bij HMS. De
derde nieuweling die zich meldde was
Ton de Hosson. Ton was een technisch
zeer bekwame linksbuiten, die tot
de allergrootste speler van de ICVB
uitgroeide en een steunpilaar van
HMS werd. Hij wilde zich in die tijd
gaan verloven met een niet-katholiek
meisje, maar dat was, naar de toen
roomse maatstaven, onmogelijk. Het
geval liep hoog op en werd besproken
in de jaarvergadering. Ton de Hosson
moest bedanken voor HMS en is toen
bij UVV gaan spelen.
In 1939 kwam Volendam weer op be-
zoek. Katholiek Zuilen stond na afloop
op zijn kop, want de ‘wijdbroeken’
werden met 4-1 aan de kant gezet.
Wat ook niet onvermeld mag blijven
is dat er ook RK-landenwedstrijden
werden gespeeld. In 1935 bijvoorbeeld
RK Nederland - RK België 6-2. In het
Nederlandse doel stond Cees Pot van
HMS.
Tweede Wereldoorlog
De competitie 1939-1940 werd een
noodcompetitie, die niet uitgespeeld
werd. Het betekende ook het einde
van de ICVB. HMS werd ingedeeld
in de derde klasse West 1 met o.a.
Elinkwijk. Het eerste van HMS had
de grootste moeite zich in die nieuwe
neutrale omgeving als derdeklasser te
handhaven. Daar komt nog bij, dat de
Arbeitseinsatz ook de HMS-ers niet
ongemoeid liet. In het eerste oorlogs-
jaar waren er tien HMS-ers, die in
Duitsland gedwongen te werk werden
gesteld. Het aantal liep op tot veertig.
Twee van onze leden hebben ons land
niet meer terug gezien.
De zorgen om in Nederland sport te
bedrijven werden met de dag groter.
In die oorlog raakte alles op. Wat er
nog was, moest men uit de handen van
de Duitsers zien te houden. Schoenen
en ballen werden tot op de draad
versleten.
J. van Zwol
Katholiek voetbal in Utrecht
De voetbalsport kent in
Utrecht een lange geschiede-
nis. J. van Zwol zette voor De
Oud-Utrechter een en ander
op een rijtje. Hij beschrijft in
dit verhaal hoe het katholieke
voetbal in de Domstad zich
ontwikkelde.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 10 januari 2017
pagina 9
Het Gouden Team uit seizoen 1932-1933
Tante Corrie was meer dan
dertig jaar beroepsmilitair.
Ze behoorde tot de eerste
vrouwen, die in de jaren vijftig
toetraden tot de Luchtmacht.
Toen ze halverwege de
veertig was, trouwde ze met
een kolonel. Ze kregen geen
kinderen, maar gelukkig had
Corrie een goede band met
haar neefje Gijs. Naarmate
de jaren vorderden, werd Gijs
steeds meer betrokken bij het
wel en wee van zijn tante.
Toen het met de man van Corrie min-
der goed ging, verhuisde het echtpaar
naar een aanleunwoning bij een zorg-
centrum. Op zekere dag konden alle
bewoners kosteloos beugels in de bad-
kamer laten aanbrengen, ter voorko-
ming van ongelukken. Wie ervoor in
aanmerking wilde komen, moest zich
tijdig aanmelden, dan werd het hele
complex in één keer van de beugels
voorzien. Maar tante Corrie vergat die
aanmelding, omdat haar man in het
ziekenhuis lag en ze daar veel te druk
mee was. En zo werden de beugels bij
vrijwel iedereen geplaatst, behalve bij
tante Corrie.
Gijs ging er maar eens achteraan, want
tante kwam niet door de bureaucrati-
sche molen. Hij ontdekte al snel dat
tante wel degelijk de kans was gebo-
den die beugels alsnog aan te brengen,
maar dan wel tegen betaling. Niet eens
een enorm bedrag, en zeker niet voor
Corrie, maar “uit principe” had zij
geweigerd te betalen voor iets dat een
paar weken eerder nog gratis geplaatst
zou zijn. Gijs kon praten als Brugman,
maar de beugels kwamen er niet.
Die principes van de eigenwijze tante
Corrie kwamen haar duur te staan,
want haar man viel op een dag van het
toilet en brak zijn heup. Vanuit de am-
bulance snauwde hij naar zijn vrouw:
“Had nou maar die beugels gekocht!”
Gijs wachtte niet op een volgend
ongeluk, kocht een paar beugels en
monteerde ze bij de douche en het
toilet van zijn tante. Ze heeft er nog
jaren plezier van gehad, ook toen haar
eigen gezondheid achteruit ging.
Wie graag de touwtjes in handen heeft
en het kan betalen, hoeft niet te wach-
ten op ongelukken en kan zelf zorgen
voor aanpassingen in huis. In Utrecht
zijn voldoende thuiszorgwinkels met
handige hulpmiddelen, evenals op
internet. Vaak kan de zorgverzeke-
raar of de gemeente een vergoeding
bieden, afhankelijk van de situatie.
Neem hierover contact op met de
zorgverzekeraar, uw Buurtteam of het
WMO-loket van de gemeente Utrecht:
030-2869500.
Een eigenwijze
tante
1,2,3,4,5,6,7,8 10,11,12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook