De Utrechter Week 6 - page 14

Krijg de kleren
Graag wil ik nog even reageren op het
artikel van Willem Mulder over ‘Krijg
de kleren’van 10 januari. Het is heel
herkenbaar, bij ons thuis waren we
maar drie kinderen. Maar op school
waren wel grote gezinnen met wel 10
kinderen. Ik heb een grote broer en
met mijn zus scheel ik negen jaar.Dus
wij kregen haast altijd nieuwe kleren.
Als de opruiming in de stad begon dan
ging mijn moeder al vroeg op pad. Ze
stond voor C. en. A. te wachten tot
om negen uur de winkel open ging.
Er stonden altijd al veel mensen te
wachten. Mijn moeder kwam dan
met volle tassen terug ,met kleren
voor ons. Soms kreeg mijn moeder
wel kleding van andere mensen die
ook meisjes hadden Als we dan weer
kleding gehad hadden ,ging ik gauw
kijken of er nog leuke dingen bij
zaten. Ik vergeet nooit die ene keer
dat er twee muis grijze lange broeken
met krijtstreep bij zaten. Als het dan
koud was moest ik zo’n lange broek
aan met een jurk er over heen! Wat
voelde ik mij op gelaten. Als ik dan
op school kwam was de reactie van de
kinderen,je lijkt wel een jongen alleen
nog een stropdas om. Gelukkig kregen
we op een gegeven moment geen
kleding meer. Ik blij natuurlijk. Bij
mij in klas zat een jongetje die altijd
de afgedragen kleding van oudere
broers aan had. Tot hij op een dag trots
naar mij toe kwam en zei: kijk eens
ik heb nieuwe kleren gekregen! Hij
straalde helemaal. Het was een zwart
corduroy broekje met een grijs met
geel truitje. Ik vond dat zo leuk voor
die jongen,dat hij ook een keer nieuwe
kleren had gekregen. Een paar jaar
geleden kwam ik hem tegen, en vroeg
ik of hij het nog wist. Helaas kon hij
het zich niet meer herinneren. Maar ik
zie het nog zo voor me.
E. Sturkenboom
Katholiek voetbal
Met belangstelling het artikel ‘ Katho-
liek voetbal in Utrecht’gelezen in De
Oud-Utrechter. Het meeste viel mij
op de namen die er in voorkwamen.
Namelijk: l.A.Budel sr en speciaal
Ton de Hosson. Deze Ton is namelijk
mijn broer. Ik ben zijn jongste zus (97)
en kan dit verhaal helemaal volgen.
Wanneer zij gespeeld hadden aan de
Marnixlaan stond ik altijd langs de
lijn, samen met Jo de Bruyn. Na af-
loop werd er bij ons thuis een kop thee
gedronken en stond de kamer blauw
van de rook. Inderdaad heeft Ton bij
het R.K.ned.elftal gespeeld in Wenen,
welke wedstrijd via de radio werd uit-
gezonden. We zaten alllemaal om de
radio om naar het verslag te luisteren.
Prachtig. Toevallig sprak ik van de
week een mevrouw over dit artikel en
viel de naam Budel. Dat was haar opa.
Wat is de wereld toch klein! Op de
foto staat nog een broer van mij, Jack,
links met de overjas aan. Deze heeft
ook altijd gevoetbald bij HMS, maar
is later trainer geworden, ik geloof in
Oudewater. Op de foto zag ik nog Jo
Vogelenzang naast Gerrit de Bruyn
links onder Budel jr. ernaast de keeper,
Ad Verbrugge en geheel rechts.Ton,
leuk he? Ton is ook voorzitter geweest
maar moest bedanken vanwege de
verkering met een niet-katholiek.
An Vrancken de Hosson
Slabestekhouder
Theo de Ruiter vroeg in het vorige
nummer van De Oud-Utrechter wat
het voor iets is wat op de foto staat.
Het is een slabestekhouder. De ronde
kant op de schaal zetten en dan het
slabestek (vork en lepel) in de openin-
gen zetten, zodat het niet in de sla valt.
Ook ik heb jaren geleden zo’n houder
gehad en gebruikt maar heb geen idee
waar het gebleven is. Het is trouwens
geen zilver hoor, zal wel verzilverd
zijn want je moet het poetsen om het
mooi te houden. Veel plezier er mee
want het blijft een leuk dingetje.
Henny Boog
Kanaleneiland
Mijn man en ik hebben ook op Kana-
leneiland gewoond,van 1960 tot 1972.
Op de Adenauerlaan. Daar zijn ook
onze drie kinderen geboren. Gewel-
dige tijd. Mooie schone flats met een
douche, wel zonder verwarming.
We stookten allemaal kolen en die
werden 2 keer per jaar bezorgd. Bij
ons 8 trappen op en af. In september
en in januari. Een heel gesleep voor
die mannen, maar als de kolenboeren
weg waren moesten de huisvrouwen
met stoffer en blik de 8 trappen nog
vegen, want er werd wel eens wat
geknoeid. Het winkelcentrum werd
toen ongeveer geopend. De Rijnbaan.
De zusters Selvera’s mochten de
opening opluisteren met gezang. Heel
erg leuk was dat, want eerst hadden
we geen winkels en moesten we naar
de Rijnlaan voor de boodschap-
pen. We kregen een bakker, drogist,
schoenenwinkel,kledingzaak Phile-
poon, een speelgoedwinkel,supermarkt
,de Kopak, groenteboer en melkboer.
Hartstikke gezellig voor de hele wijk.
Toen werd het drukker. Er kwamen
artsen waar we altijd terecht konden
zonder eerst een afspraak te maken.
We kregen ook een mooie kerk,
de Christus Koningkerk. Met hele
aardige pastoors en pastoor Veeger, de
bouwpastoor. Hij ging in die tijd vaak
koffiedrinken bij de medegelovigen
en ook een hapje eten. Hij woonde
op de Marshallaan En er kwamen
scholen. Onze kinderen gingen naar
het Stokpaardje en later ook de Zeven
Gavenschool. Over die scholen
schreef Gerard Kool ook al. Over de
flats:die hadden een buitendeur. Dan
kwam je in de hal die was afgeslo-
ten. Maar in die grote hal hingen de
brievenbussen en daar op werd van
alles gelegd. Jje kon de tupperware-
bakken erop kwijt en als je niet thuis
was werden die gewoon gevuld door
de melkboer. De bakker legde zijn
brood erop, als je bijvoorbeeld niet
thuis was. Ze wisten precies wat de
bewoners nodig hadden. De folders
werden er ook op gelegd. De bewo-
ners namen ze zelf mee of verdeelden
ze naar boven. In 1969 kwam ook het
Oudenrijnziekenhuis. Ook makkelijk.
Met zoveel kleine kinderen in deze
wijk gebeurden natuurlijk ook wel
eens ongelukjes. Als het sneeuwde
maakten bewoners zelf de stoepen
schoon. Op het grote plein aan de
overkant bij ons werd water gespoten
en een ijsbaan aangelegd. De kinderen
vonden dat geweldig. In de zomer
gingen we allemaal met stoeltjes en
tentjes naar het grote grasveld aan het
kanaal. De kinderen vermaakten zich
daar prima. Het was net klein Sche-
veningen. Met Oud en Nieuw lagen
er vaak boten vast op het Amterdams
Rijnkanaal. Die lieten heel hard om 12
uur de sirenes te loeien. Dat hebben
wij toen wij naar Overvecht waren
verhuisd heel erg gemist. Dat was heel
indrukwekkend. Wij gingen in 1972
naar Overvecht. Een heel verschil.
Een woning met centrale verwarming
in het hele huis. Een rijkdom, maar
wij moesten wennen aan hele andere
mensen. Ieder was erg op zichzelf. Wij
waren gewend aan gezamenlijk alles
te doen. Wonen op Kanaleneiland was
toch echt een hele mooie tijd, met veel
dierbare herinneringen.
Thea van Zwieten, De Meern
Laska
Laatst las ik de column van Henk
Westbroek over de trieste dood van
hond Laska. Is het hem bekend dat
Laska op streetview is te zien? Zij ligt
daar op haar vaste plek.
Joska Montijn
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 7 februari 2017
pagina 14
Tante Joke
Ik heb het artikel over de Deken
Roesstraat met veel plezier gelezen. De
schrijver, Cees van der Weert, ken ik al
sinds de vijftiger jaren. Hij woonde drie
huizen van mijn ouderlijk huis vandaan.
Ik vond het daarom zo’n leuk artikel
omdat de Deken Roesstraat wel heel
bekend is voor mij. Als er een gezinslid
uit onze rijke kinderschare ging trouwen
moest hij traditie-getrouw op bezoek bij
tante Joke. Tante Joke was een zuster
van mijn vader en was in de twintiger
jaren zoals het heette, ingetreden in de orde van de zusters van O.L. Vrouw van Amersfoort. Ze kreeg een bruidschat mee
(haar erfdeel) en werd zoals men zei : een bruid van Christus. Zij woonde dus in het klooster in de Deken Roesstraat. Ze
werd daar zuster Wilhelmi genoemd. Alles ging daar volgens strenge regels dus ook het bezoek moest precies op tijd zijn.
Na een kort gesprek gingen we naar de kloostertuin om een groepsfoto te maken. Het bruidspaar kreeg standaard een
handgeschreven stichtelijk gedicht en daarmee was het bezoek afgelopen. Als je onverwacht op bezoek kwam moest je
heel lang wachten in een somber kamertje, voordat mijn tante verscheen. Ze moest zich eerst wassen en omkleden voordat
wij haar mochten ontmoeten. Als kind ging ik niet graag op bezoek bij haar. Wie weet heeft mijn tante er wel de hand in
gehad bij het besluit om de politie te bellen.
Joop Zijderveld
In verband met de privacywetgeving wijst De Oud-Utrechter de lezers erop dat zij met het insturen van een oproepje akkoord gaan met het vermelden van hun adresgegevens in de krant en daarmee tevens in het krantenarchief op het internet.
TANTE POST
U
Colofon
De Oude Stad B.V. neemt bij de vervaardiging
van De Oud- Utrechter grote zorgvuldigheid in
acht, doch aanvaardt geen enkele aansprakelijk
-
heid voor de inhoud van redactie of advertentie.
Prijswijzigingen en zetfouten zijn voorbehou
-
den. Copyright De Oude Stad BV; niets uit deze
uitgave mag worden gekopieerd voor publicatie
in andere media zonder uitdrukkelijke schrifte
-
lijke toestemming van de uitgever.
De Oud-Utrechter
is een uitgave van:
De Oud-Utrechter BV
Postbus 615
3500 AP Utrecht
Tel:
030 - 302 00 17
Email:
Website:
Administratie:
Advertenties:
José Gouweleeuw,
030-8200570
Eindredacteur:
Peter Schilthuizen
Tel: 030 - 302 00 17
Email:
Vormgeving:
Reclamestudio Baasimmedia,
Nieuwerkerk a.d. IJssel
Esmay Hoekman:
Tel: 030 - 82 00 570
Ontvang voortaan De Oud-Utrechter in uw brievenbus
Ja, ik wil een jaarabonnement op De Oud-Utrechter.
Ik ontvang hiervoor een factuur van De Oud-Utrechter BV en betaal:
€ 54,90 (in Nederland)
€ 82,50 (buitenland)
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Telefoon
E-mail
Ingangsdatum
Wilt u dit abonnement cadeau geven? Vul dan hieronder de gegevens in van de ontvanger.
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel
Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Deze bon kunt u opsturen naar: De Oud-Utrechter BV, Postbus 615, 3500 AP Utrecht of ga naar
en vul de bon digitaal in.
1...,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13 15,16
Powered by FlippingBook