De Utrechter Week 24 - page 9

handbalicoon uit Utrecht. “Ik ben 63
jaar geleden begonnen als handballer
bij SSVU. Later ben ik op verzoek
van Heinz Munzert overgestapt naar
UD. Ik was best een goede handballer.
Omdat het door het Handbalverbond
verplicht was om als handbalvereni-
ging ook scheidsrechters te leveren,
heb ik na verloop van tijd zelf spelen
gecombineerd met het scheidsrech-
teren. Je begon als scheidsrechter
natuurlijk op het laagste niveau. Rap-
porteurs moesten je beoordelen of je
wel geschikt was en zo ja, dan had je
kans om te promoveren naar een hoger
niveau.”
Elf tegen elf
“Handbalwedstrijden werden toen nog
alleen buiten, op een groot (voetbal)
veld, gespeeld, 11 tegen 11. Gelukkig
had je wel de steun van neutrale, door
het Handbalverbond aangewezen, lijn-
rechters. Scheidsrechteren beviel me
zo dat ik uiteindelijk koos om het zelf
spelen op een laag pitje te zetten.”
Hij vervolgt: “Ik heb zo’n veertien
jaar in de eredivisie gefloten, samen
met Han Docters. Je floot toen een
wedstrijd als duo, een heerlijke tijd.
Ze noemden ons het blauwe duo. Ik
werkte toen bij de Politie Utrecht en
heb altijd veel medewerking onder-
vonden van mijn collega’s en bazen,
waaronder de bekende voormalig Chef
de Mission van het Nederlands Olym-
pisch Team, Peter Vogelzang.”
“Ook van thuis heb ik alle mede-
werking gekregen om mijn hobby
uit te kunnen oefenen. Mijn vrouw
handbalde ook. Zonder haar had ik het
zeker niet zo ver geschopt als scheids-
rechter. Ik ben overal in Europa en
daarbuiten geweest. Ook een wedstrijd
op de Faeröer eilanden gefloten, een
unieke ervaring. Van het Handbal-
verbond mocht je na je vijftigste niet
meer op eredivisieniveau fluiten. Ik
heb een fantastisch afscheid gehad bij
Quintus.”
Vereerd
“Toen ik uitgenodigd werd om de
beladen Haagse derby tussen de
handbalgrootmachten Hellas en
Hermes te fluiten, was ik erg vereerd.
Je behoorde echt tot de top als je dit
soort wedstrijden mocht fluiten. Vaak
liep de derby helemaal uit de hand,
maar bij mij gebeurde dat niet. Ik
heb ook nog wat wedstrijden samen
met Henry Koppe, een echt Utrechts
jochie, mogen fluiten. Hij is als hand-
balscheidsrechter op twee Olympische
Spelen actief geweest, uniek. Hij was
zo goed! Na mijn actieve loopbaan
als scheidsrechter heb ik nog heel wat
jaren bestuurlijk werk gedaan. Eerst
bij mijn club UD en later voor de
fusieclub UDSV.”
Laagste niveau
Scheidsrechter Henry Koppe (71) floot
op twee Olympische Spelen. Henry
begon als zoveel vriendjes uit zijn
straat als voetballer bij Holland, de
club uit zijn wijk, Pijlsweerd. Henry
bleek al snel een aardige keeper te
zijn. “Holland was best een leuke tijd,
maar ik ben later toch overgestapt naar
een handbalvereniging. Eerst SSVU
en later naar Sport Vereent, dat toen
op Zuilen speelde. Ook daar zagen ze
een keeper in me. Ik werd gevraagd
om af en toe vanwege een tekort aan
scheidsrechters ook een wedstrijdje te
fluiten. Dat beviel me zo goed, dat ik
stopte met zelf spelen.”
Koppe: “Uiteraard moest ik op het
laagste niveau beginnen. Ik vormde
in het begin met Gerard van Riet een
duo. We deden het prima, waardoor
na verloop van tijd het Handbalver-
bond ons goed genoeg vond om in de
Eredivisie te fluiten. Ik vormde na het
stoppen van Gerard eerst een duo met
Karel Bakker en later met Jo Nusser.”
Olympische Spelen
“We floten topwedstrijden, zowel
nationaal als, na verloop van tijd,
internationaal. Zo hebben we samen in
‘84 en ‘88 op de Olympische Spelen
in respectievelijk Los Angeles en
Seoel gefloten en ook de finale van het
wereldkampioenschap dames. Alleen
als je het beste duo van Nederland
was, werd je voor de Olympische Spe-
len uitgenodigd door de Internationale
Handbal Federatie. Voor de Wereld-
kampioenschappen hebben we ook
twee keer een uitnodiging ontvangen.”
“Mijn vrouw Ans, zelf tophandbalster
geweest bij Attila en Athleta, steunde
me door dik en dun. Zonder haar had
ik het zover niet kunnen schoppen.
Ook mijn toenmalige baas, Karel
Bakker (BCC), steunde me door dik
en dun. Als dat niet het geval was
geweest, was fluiten op dit niveau
onmogelijk geweest. Ik was zo vaak
weg, heb immers meer dan 300 inter-
nationale wedstrijden gefloten.”
Kaviaar
Gevraagd naar de wedstrijd die hij
nooit meer vergeet, zegt Koppe: “Ik
heb in ‘88 in Koeweit de belangrijke
Olympische kwalificatiewedstrijd tus-
sen Koeweit en Zuid Korea gefloten.
Alles was vooraf goed geregeld.
Koeweit verloor, waardoor we opeens
niet meer businessclass mochten terug
vliegen. Koeweit was erg boos, tsja,
zo ging dat vroeger.
Ook heb ik in ‘87 in Krasnodar
(Rusland) gefloten, de eerste finale-
wedstrijd om de Europa Cup tussen
Krasnodar tegen een Roemeense
ploeg. We vlogen eerst van Amster-
dam naar Moskou. Daarna nog even
een binnenlandse vlucht van vier uur
naar Krasnodar. Een onvergetelijke
trip, toen. We kregen als cadeau wat
kaviaar aangeboden. Gelukkig maakte
de douane daar bij thuiskomst geen
probleem van.’’
Gert van Es en Piet Rison
Utrechters bliezen ware handbalthrillers
Ons eerste verhaal voor de
nieuwe rubriek ‘Die wedstrijd
vergeet je nooit meer heeft
veel leuke reacties opge-
leverd. In de loop van het
jaar komen we met nieuwe
verhalen. Dit keer onze
tweede bijdrage over Hennie
en Henri, twee Utrechtse top-
handbalscheidsrechters en
hun herinneringen aan twee
echte handbalthrillers.
Hennie Karsenbarg (82) is een echte
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 13 juni 2017
pagina 9
Henry Koppe (rechts) en Hennie Karsenberg
De scheidsrechters Henry Koppe (rechts) en Jo Nusser
Het handbalscheidsrechtersteam van vroeger
1,2,3,4,5,6,7,8 10,11,12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook