De Utrechter Week 26 - page 14

Herman Berkien en Tineke
Schouten (1)
In de laatste ‘Ken je dit nog’ werd
gevraagd naar de naam van twee
artiesten. Wie kent ze niet: Herman
Berkien (zou dit jaar 15 juni 75 jaar
geworden zijn) en Tineke Schouten.
Begonnen bij leermeester Hennie
Oliemuller. Herman noemde zich
N.G. Snik; bij navraag betekende de
N Niet en de G Goed Snik. Herman
was vriend en buurman van mij. We
woonden in de Huygensstraat en
waren in die tijd DOS-supporters.
Veel meegemaakt met hem, samen
met Harry Roestenburg, zijn maatje.
Onder andere ijshutten maken in de
winter en kerstboomgevechten. Her-
man en Harry noemden mij de zoon
van de burgemeester (omdat mijn
vader chauffeur van de burgemeester
was). Samen gingen ze altijd naar het
carnaval in Den Bosch als Jut & Jul.
Later werd Herman in Lunetten weer
wijkgenoot. Hij kwam regelmatig in
De Luie Lackei. Als hij binnenkwam,
zei hij tegen Hans de kastelein: “Geef
alle mensen met een pet op wat te
drinken.” Hans zorgde bij een volgend
bezoek van Herman dat alle gasten
een pet op hadden. Herman deed net
of hij gek was. Tineke had een keer
een optreden in het Jacobitheater. Ik
was mijn telefoon vergeten en vroeg
of ik even mocht bellen. Achter de
coulissen, tijdens het bellen, zag ik
een grote bos bloemen liggen, nam die
mee en legde hem onder mijn stoel.
Toen de show afgelopen was, ging ik
naar haar toe de bühne op en overhan-
digde haar de bloemen met een kus.
Haar reactie was: “Jij weer Jantje.”
Tineke is in een woord geweldig!
Herman was een groot artiest en had
veel meer uit zijn carrière kunnen
halen als hij wat meer lef had gehad.
Op 15 juni (Herman 75 jaar) ging ik
een biertje drinken op het Ledig Erf
(De Poort) waar zijn beeld staat en
proostte op hem.”
Jan Stekelenburg
Herman Berkien en Tineke
Schouten (2)
Nou, of ik die twee ken, ‘Ken je dit
nog’, ik was er zelf bij! Bij het optre-
den met Tineke Schouten, maar mij
ging het vooral om Herman Berkien!
In 1960 zaten Herman en ik op de
(avond)kunstnijverheidsschool ARTI-
BUS. Vier avonden in de week zagen
we elkaar. Er ontstond al snel een
vriendschap tussen ons. Herman had
toen al veel humor paraat en daar ge-
noot ik van. In mijn ouderlijk huis in
Driebergen hebben wij samen nog een
affiche gemaakt voor een feestavond
in Utrecht. Na één jaar stopte Herman
met Artibus. Hij ging via Hennie
Oliemuller met Yvonne Groeneveld
en Tineke Schouten de cabaretweg
op. Ik volgde zijn optredens met
groot plezier, later ook met mijn man.
Altijd na afloop van de voorstelling
een gesprekje. Zonder dat we echte
afspraken maakten, zagen we elkaar
zomaar ergens toevallig, meestal in
Utrecht, maar altijd weer verrassend!
Maar de grootste toevalstreffer was
toch wel toen mijn man en ik in 1989
een fietstocht maakten naar Frankrijk.
Onze eerste stop was Noordwijk, Na
het boeken van een hotelletje begaven
we ons in het Noordwijkse uitgaans-
leven. In een leuke bar bestelden we
ons drankje, ik kijk eens naast me
met wie ik aan de bar zit...en zeg:
“Herman Berkien, lang niet gezien!”
Ja, hij zat daar aan de bar “zomaar”
naast me, met zijn vrouw Inge, die wij
daar voor het eerst zagen. Het klikte
als vanouds, ook met Inge. We hebben
er een zeer lange feestelijke avond
gevierd. Onvergetelijk! De volgende
dag was onze fietstocht iets korter
dan gepland. Nu zien we hem nog
graag op het Ledig Erf, maar dan in
beeldvorm…Als Inge dit leest, doen
we haar de hartelijke groeten en laten
weten dat Herman nog vaak in onze
gedachten is.”
Hieke Frericks-Meijer
Herman Berkien en Tineke
Schouten (3)
De foto in ‘Ken je dit nog’ van de
vorige De Oud-Utrechter ken ik goed.
Het is die goeie ouwe tijd met Herman
Berkien en Tineke Schouten. Als ik
mij niet vergis is dit in het Jacobi
Theater. Herman woonde zijn laatste
jaren in Lunetten en was vaste klant
in mijn café. Hij kwam elke dag bij
mij in Tapperij de Luie Lackei twee
biertjes drinken en wat opvallend was,
het laatste kontje bier in zijn glas liet
hij altijd staan. Hij trad ook vaak op
in de Luie en dat deed hij dan altijd
gratis, want ik was zijn grote vriend,
zei hij. De kroeg zat altijd nokvol als
Herman optrad. Dus dat was lekker
draaien voor ons. Soms was Herman
wel wat onzeker en vroeg mij dan of
iedereen het wel naar zijn zin had.
Mijn antwoord was dan: “Herman,
het is vol gebleven tot sluit, dus het
was super.” Toen werd Herman ziek
en was het mijn beurt naar hem toe te
gaan. Zo vaak ik kon ging ik even op
visite bij hem. Herman was een beetje
gaan kunstschilderen thuis in die pe-
riode en zodoende kreeg ik zijn eerste
schilderij. Dit schilderij heeft jaren in
de Luie gehangen en hangt nu bij ons
thuis. Dit schilderij zou ik wel willen
verkopen en de opbrengst daarvan aan
het kankerfonds schenken. Ik denk dat
Herman dat zeer zou waarderen.”
Hans Tomassen
Herman Berkien en Tineke
Schouten (4)
Op de vraag ‘Ken je dit nog? Nr.34’
kan ik spontaan Ja antwoorden.
Herman Berkien en Tineke Schouten
waren eens personen die bijna weke-
lijks via de krant, tijdschriften, radio
en televisie tot je kwamen. Dit zowel
gevraagd en in mijn geval veel onge-
vraagd. Als ik vervolgens de radio of
tv wilde afzetten, dan kreeg ik mijn
huisgenoten op mijn nek. Overigens
gold dat ook voor André van Duin met
zijn middagprogramma Dikvoorme-
kaarshow. Het woord ethervervuiling
is toen meerdere malen over mijn
lippen gekomen. Bleef het bij Herman
Berkien vrij rustig, Tineke daarente-
gen behaalde meer luister- en kijkcij-
fers, maar deed ook meer haar best.
Zo leek het. Hoe dan ook, vaak was
het voor mij een verplicht “meekijken
en luisteren”. Ik had vroeger voor
beide bovengenoemde personen geen
belangstelling. Lang heb ik mij dan
ook later afgevraagd wat daar de reden
voor kon zijn? In de jaren zeventig las
ik wekelijks het Stadsblad (kantoor op
het Neude waar ik deze krant al vroeg
ging halen, omdat ik niet kon wachten
tot ik thuis was) om de historische
verhalen over Utrecht te lezen. Deze
werden toen geschreven door Dr. A.
van Hulzen. Daarentegen was er ook
een zekere Gijs die wekelijks zijn
belevenissen beschreef. Maar dan
liefst in het plat-Utrechts! Nee, het
had niet mijn voorkeur! Genoemde
Herman en Tineke deden hetzelfde in
hun liedjes en sketches in hun theater,
naar ik meen gevestigd in de Minre-
broederstraat en St. Jacobistraat. Mijn
collega’s gingen daar vaak heen en
lagen soms in een deuk. Zo vertelden
zij mij later. Heb ik werkelijk wat ge-
mist? Vraag ik mij nu af. Toch had ik
wel wat met Tineke Schouten. Maar
dat kwam misschien wel, doordat zij
als cliënt bij mijn bank kwam waar
ik toen werkte. Nog voordat er een
geldautomaat kwam, waar je vervol-
gens kon pinnen om geld, deed ik
dat werk aan het loket. Dat was altijd
reuzegezellig, want een praatje kon
er toen altijd wel af. Overigens, voor
een groot bedrag gingen we altijd
samen met de lift naar een speciale
etage, waar een ‘extra’-beveiligde kas
was. Alles bij elkaar duurde het maar
enkele minuten en kon ik haar helaas
niet betrappen op plat-Utrechts. Want
zo ben ik dan ook weer! Als Ondieper
was dat eigenlijk wel een taaltje dat ik
dagelijks hoorde. Zeker bij mijn groot-
ouders die oorspronkelijk uit wijk C
kwamen en mijn ouders uit de Lange
Koestraat en Lange Hamstraat. Een
taaltje dat ik natuurlijk niet op school
hoorde en sowieso leerde. Overigens
lijkt mij dat het erg moeilijk voor hen
was Nederlandse taalles te geven aan
kinderen van ‘t’-slikkende ouders.
Thuis groeide ik op als kind (dus ver
vóórdat Tineke of Herman van zich
lieten horen!) met het plat Utrechts.
Dat brak mij later nog wel eens op,
want ik kreeg van thuis natuurlijk mee
de ‘Utrechtse gewoonte’ om de ‘ t’ in
te slikken, maar zelfs ook een ‘t’ te
plaatsen waar deze niet thuis hoorde.
Ik sta er niet voor in dat ik het zal af-
leren. Gelukkig corrigeert mijn vrouw
(geen Utrechtse) al mijn schrijfwerk
voor De Oud-Utrechter!”
Frans Landzaat
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 27 juni 2017
pagina 14
In verband met de privacywetgeving wijst De Oud-Utrechter de lezers erop dat zij met het insturen van een oproepje akkoord gaan met het vermelden van hun adresgegevens in de krant en daarmee tevens in het krantenarchief op het internet.
TANTE POST
U
Colofon
De Oude Stad B.V. neemt bij de vervaardiging
van De Oud- Utrechter grote zorgvuldigheid in
acht, doch aanvaardt geen enkele aansprakelijk
-
heid voor de inhoud van redactie of advertentie.
Prijswijzigingen en zetfouten zijn voorbehou
-
den. Copyright De Oude Stad BV; niets uit deze
uitgave mag worden gekopieerd voor publicatie
in andere media zonder uitdrukkelijke schrifte
-
lijke toestemming van de uitgever.
De Oud-Utrechter
is een uitgave van:
De Oud-Utrechter BV
Postbus 615
3500 AP Utrecht
Tel:
030 - 302 00 17
Email:
Website:
Administratie:
Advertenties:
José Gouweleeuw,
030-8200570
Eindredacteur:
Peter Schilthuizen
Tel: 030 - 302 00 17
Email:
Vormgeving:
Reclamestudio Baasimmedia,
Nieuwerkerk a.d. IJssel
Esmay Hoekman:
Tel: 030 - 82 00 570
Ontvang voortaan De Oud-Utrechter in uw brievenbus
Ja, ik wil een jaarabonnement op De Oud-Utrechter.
Ik ontvang hiervoor een factuur van De Oud-Utrechter BV en betaal:
€ 54,90 (in Nederland)
€ 82,50 (buitenland)
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Telefoon
E-mail
Ingangsdatum
Wilt u dit abonnement cadeau geven? Vul dan hieronder de gegevens in van de ontvanger.
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel
Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Deze bon kunt u opsturen naar: De Oud-Utrechter BV, Postbus 615, 3500 AP Utrecht of ga naar
en vul de bon digitaal in.
1...,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13 15,16
Powered by FlippingBook