De Utrechter Week 26 - page 3

zuim door geregelde opnames in het
WKZ te Utrecht, zelfs met kerst.
Dat ik vitaminepillen in mijn zak
stak in plaats van in mijn mond en
deze onderweg naar school in de put
liet verdwijnen. Dat ik geen hap vrat
en mijn moeder derhalve tegen de
kinderarts zei: “Zelfs geen snoepie
krijg ik erin.”
Egmond
Zes weken vakantiekolonie was het
devies, dan zou ik wel leren eten. Dus
op naar Egmond aan Zee. Het hele
huis omgekeerd, maar geen foto die ik
meer kan vinden. Dus helaas moeten
we het doen met een onscherpe
ansicht, waar wel zo n beetje het be-
langrijkste op staat. De vuurtoren, die
de hele nacht de slaapzaal in zwaaide.
Ik doel op de smalle raampjes op de
begane grond, maar dan aan de andere
kant op de foto. De verplichte vette
middagpap en warme melk met een
vel, van een tinnen bord met kroes.
Op het laatst at je twaalf boterham-
men, met een neus vol zeelucht. Bij
thuiskomst zat je echter direct weer op
je anorexia-schema.
Zuster Clivia
Iedere zandkorrel en dennennaald
heb ik daar in mijn hand gehad. Ze
lieten je lopen tot je er bij neer viel, de
zusters in glad gestreken en gesteven
wit met blauw. Er waren krengen
bij, maar de meesten waren lief en
aardig. “Handen boven de dekens”, ‘s
middags en ‘s avonds. Bij het trusten
wensen door deze meiden.
Elke week verplicht een ansicht naar
huis schrijven. Maar owee, zonder
kommer en kwel. Anders kon je over-
nieuw beginnen.
Spannend was het uitje naar de bunker
op het strand en het poppenhuisje in
de duinen.
Minder spannend was het uitje naar
de kerk, elke zondagmorgen. ‘Geloof’
zelfs dat we boven zaten.
Mijn vier jaar jongere neef, die op een
andere slaapzaal thuis hoorde, mocht
naast mij slapen, omdat-ie heimwee
had.
In mijn herinnering was het beslist
geen strafkamp. Sommige anderen
denken hier echter anders over, wat ik
zo hier en daar gelezen heb. Zal per
groepsleider verschild hebben, denk
ik. De knapste jongetjes werden wel
bevoordeeld. Zoals een uur napraten
naast het bed. Terwijl de rest zijn
mond moest houden. Dat stak wel een
beetje, herinner ik me nu. Allemaal
vrouwen aan de leiding, dus geen
viezigheid gelukkig, als u begrijpt wat
ik bedoel.
Hoogtezon
Het heeft me vast goed gedaan, maar
je bleef toch een stadskindje, na
verloop van tijd weer wit en mager.
Ondanks de wekelijkse hoogtezon met
een zwarte bril op je neus. Of daar nu
al die melanomen van zijn, valt niet
meer te bewijzen, maar het geeft te
denken op dat jonge tere huidje. Geen
mens die de kamer in mocht, als ik in
me nakie hieraan blootgesteld werd.
We weten nu gelukkig beter en smeren
factor 30.
Hotel Zuiderduin staat nu op de plek.
Ik heb daar een paar jaar geleden
gelogeerd met mijn vrouw en zuster.
En wij maar zoeken naar die kolonie.
Stonden we er notabene bovenop. Ik
sliep wel weer goed, maar het eten
was anders. De vuurtoren was mijn
enige houvast. Waar is de tijd geble-
ven? Nu je zelf kleinkids van bijna die
leeftijd hebt.
Jan Hoogendoorn (67)
Bleekneus Jantje naar vakantiekolonie
Vakantiekolonie Prinses
Juliana Egmond aan Zee,
begin jaren ‘60. Wat herinner
ik me daarvan? Dat ik een
bleekscheet tussen 10 en 12
jaar oud moet zijn geweest,
wonend in de binnenstad van
Utrecht. Dat de kinderarts te-
gen mijn moeder zei: “Het lijkt
de dood van pierlala wel.”
En ik herinner me dat ik in de tweede
klas van de lagere school was blijven
zitten, vanwege veelvuldig ziektever-
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 27 juni 2017
pagina 3
circuit pillen met lintwormeitjes kopen
die in je buik ontkiemden tot levende
parasiet. Sommige mensen slikten die
pillen om af te kunnen vallen, hoewel
de verkoop ervan streng verboden was,
omdat het een stuk gezonder is om
geen parasieten in je buik te hebben.
In de film komen parasieten voor die
nog veel akeliger zijn. Iedereen die
wel eens een film uit de serie ALIEN
gezien heeft, weet van parasieten die
zich dwars door de maag van hun
gastheer heen naar buiten vreten. Als je
van griezelen en filmbloed houdt, zijn
het vermakelijke films.
Je hebt ook menselijke parasieten. Ik
wil me tot het soort beperken dat zich
in een restaurant gratis vol probeert te
vreten. Misschien kent u IENS. Dat
is een internetsite waarop restau-
rantbezoekers een recensie kunnen
achterlaten. Omdat iedereen straffeloos
alles op die site schrijven kan, is het
een verzamelplaats van leugens. Als
een nieuw restaurant zijn deuren opent
naast een bestaand restaurant, dan gaan
de werknemers van het nieuwe res-
taurant op IENS vertellen hoe heerlijk
het eten er is. En de vrienden van het
bestaande restaurant dat het voedsel in
dat nieuwe restaurant een aanslag op de
smaakpapillen is. Ik at pas heerlijk en
goed betaalbaar in Parkcafé BUITEN.
Dat ligt tegen het Wilhelminapark aan.
De eigenaar vertelde me dat iemand
die boos was, omdat hij een bestelde
kaastosti ook moest afrekenen uit ran-
cune op IENS schreef dat de kok in de
keuken als een machinegeweer scheten
liet, waardoor dat het meters verderop
aan de bar niet meer te harden was.
De keuken van Parkcafé Buiten heeft
een subliem afzuigsysteem, dus het is
onzin. Maar er zullen altijd mensen
met een gevoelige neus zijn die het
willen geloven. In mijn eigen restaurant
gebeurt het steeds vaker dat een groep
mensen eerst uitgebreid komt eten,
om na afloop lang en ziedend boos te
gaan klagen. Dat ze te lang op de patat
moesten wachten, dat de huisgemaakte
mayo niet naar Calvé smaakte, of dat
het meisje in de bediening het waagde
niet te reageren toen op twee vin-
gers om aandacht gefloten werd. Die
mensen weigeren dan om ook maar
een dubbeltje te betalen en willen soms
zelfs nog een financiële schadevergoe-
ding. Hun machtsmiddel is de dreiging
met een vernietigende recensie op
IENS. Ik ken een restaurateur van een
chic restaurant, die ooit zwichtte voor
zo’n chantagepoging, omdat mensen
die chic gaan eten vaak eerst op IENS
kijken of dat restaurant het dure geld
wel waard is. Ik heb een eenvoudig
restaurant en parasieten mogen voor
mij schrijven wat ze willen. Nadat ze
elk dubbeltje afgerekend hebben.
Restaurant Parasieten
Toen ik kind van een jaar of
zes was, at ik me suf, maar
bleef daar akelig dun bij. Dat
vond mijn moeder zorgelijk.
Het bleek dat het voedsel dat
in mijn buik terecht kwam
daar werd opgegeten door lint-
wormen. Dat zijn parasieten
die wel een halve meter lang
kunnen worden en veelvraten
zijn.
Dankzij een middeltje van de dokter
gingen die krengen dood en kon ik
daarna probleemloos mollig worden.
25 Jaar later was kon je in het illegale
Bleekneusjes uit Utrecht
Ansichtkaart uit de vakantiekolonie in Egmond aan Zee
HWtje
e
1,2 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,...16
Powered by FlippingBook