De Utrechter Week 28 - page 13

Wat mij het meest trok was het artikel
P.H. Ritter jr (1882-1962) van Ton
van den Berg. Eigenlijk veel te klein
(slechts 1 pagina!). Maar het is toch
iets en wat heeft het bij mij vele oude
herinneringen losgemaakt!
Omstreden persoon
Dr. Pierre Henri Ritter jr. bleek een
omstreden persoon geweest te zijn.
Zelf heb ik daarbij nooit stil gestaan.
Voor mij was hij dé boekbespreker
bij uitstek, die ‘s zondags om 14.00
uur voor de radio sprak over nieuwe
en bestaande boeken die waren ver-
schenen. De bestaande boeken waren
meestal de boeken die mijn moeder
al te leen had gekregen van de kleine
uitleenbibliotheken in onze buurt.
Ton van den Berg opende bij mij
weer een gesloten raampje naar het
verre verleden, toen wij bij ons thuis
onder het genot van een beker warme
anijsmelk op de vele zondagen naar de
radio zaten te luisteren. Dr. P.H. Ritter
jr. besprak niet alleen de boeken, maar
ook de schrijvers ervan. Mijn moeder
las ze en ik wilde juist meer weten
over de schrijver of schrijfster. Iets
wat ook Dr. P.H. Ritter jr. aanmoe-
digde. Blijkbaar hadden wij thuis er
een groot genoegen in hem aan te
horen ondanks zijn ‘geaffecteerde’
wijze van spreken die hij erop nahield.
Het hoorde er gewoon bij, zullen we
toen gedacht hebben. In ieder geval
spraken wij dagen daarna nog over
wat hij gezegd had en werd vaak het
geleende boek erbij gehaald. Ik herin-
ner mij bijvoorbeeld nog
Groen is mijn
dal, Winden Waaien Om De Rotsen, Jane
Eyre
en
De Goede Aarde
. Deze laatste
boeken werden verfilmd. Zo ook het
boek van de Amerikaanse schrijfster
Pearl S.Buck. Natuurlijk heb ik ze
allemaal gezien.
Vader ging op de fiets naar Heck’s
aan de Oudegracht/Viestraat om te
biljarten. Maar wij luisterden thuis
naar de radio. Soms gingen we van de
ene zender naar de andere. Moeders
wil was wet! Vaak luisterden we naar
het orkest van Malando, met zang
van Frans Wanders en Maria Somora.
Ook zaten we te genieten van een
zigeunerorkest. Dat was later, dacht
ik. In ieder geval was toen een van de
vele muziekstukjes De Gele kanarie.
Die werd vaak aangevraagd en altijd
gespeeld. Aansluitend kwam altijd de
boekbespreking door Dr. P.H. Ritter jr.
Een overgang die wij gewoon vonden.
Al was het erg gevarieerd.
Thuisblijvers
De ‘thuisblijvers’ zaten gekluisterd
aan de radio als Ritter sprak. De
uitzending op zondag kwam na de
VARA. Mijn moeder luisterde het
liefst naar de VARA. Zo klonk om
8.15 uur altijd het bekende socia-
listisch Morgenrood uit de ether en
bleef daar de radio op staan tot 12.00
uur om enkele minuten Het wees
gegroet Maria op de KRO aan te horen
(moeder was van huis uit katholiek
namelijk). Vervolgens terug naar de
VARA-zender. Automatisch hoorden
we dan ‘s avonds De Gewone man
met zijn politiekpraatje. We hoorden
en herkenden duidelijk het verschil
tussen Gewone man (wie het dan ook
mocht zijn) en de later (sinds 1962)
de politieke toestand besprekende
G.B.J. Hilterman. Op zondag werd
om 14.00 uur dus omgeschakeld naar
Hilversum 2. Wij moesten het vóór
1958 doen met P.H.Ritter jr met zijn
deftige stem, die al vanaf 1925 zijn
werk deed. Denk daarbij bijvoorbeeld
aan Adriaan van Dis. Thuis hadden wij
een Erres-radio waarop je de zenders
gemakkelijk kon vinden.
Natuurlijk moest ik Dr. P.H. Ritter jr.
tot groot vermaak van mijn moeder en
broer Peter imiteren. Later hoorde ik
dat op verjaardagen en feestjes vaker
de stem van Dr. P.H. Ritter jr. werd
geïmiteerd. Dr. P.H. Ritter jr., geboren
in Utrecht, werd tijdens zijn afscheids-
receptie in 1957 door toenmalig
minister-president W. Drees warm toe-
gesproken. Van de gemeente Utrecht
kreeg hij in 1962 de J.H. Donnerprijs.
Kort daarop overleed hij. Maar verge-
ten zijn we hem zeker nog niet!
Frans Landzaat
030-6011207
Radiopraatje Ritter ‘de moeite waert’
Met genoegen las ik in De Oud-Utrechter van 13 juni dat een nieuw tijdschrift Oud-Utrecht was ver-
schenen. Ik vind het erg goed dat dit onder de aandacht wordt gebracht en vooral bij lezers van De
Oud-Utrechter. Daar ik al jarenlang lid ben van het tijdschrift en dus weet waar in het verleden vaak
over gepubliceerd werd, vielen mij direct de inhoud en onderwerpen van dit tijdschrift op. Precies
zeggen kan ik het ook weer niet, maar het was plots voor mij (en hopelijk ook voor anderen) veel
interessanter en leesbaarder en kwam dichter tot mij.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 11 juli 2017
pagina 13
Luisteren naar de radio
Opa vliegt naar de parkeerplaats waar
dochter en kleinzoon zo aankomen.
Met een vrolijk zwaaiende Caelum
op z’n arm en een ‘racende’ dochter
naast zich loopt opa even later blij
mijn kant op. “Hij zag me alweer
staan hoor en zwaaide al vanuit de
auto!” Het geluk is van opa’s gezicht
af te lezen. Werkende dochter moet er
snel vandoor, geeft haar kleine jochie
een dikke zoen en onze PAS OP dag
kan beginnen. Want oooh, wat is het
oppassen geblazen met die kleine
boef om ons heen. Vijftien maanden
is hij nu. ‘Andere’ oma vertelde dat
Caelum, net als zijn vader, niet zo’n
haast maakt om te gaan lopen. Zolang
hij ons voor z’n karretje kan spannen,
vindt hij het genoeg om kruipend en
staand door het leven te gaan. Met een
commando van heb ik jou daar wijst
hij alles aan wat hij nodig heeft. Hij
kan heel goed “DIE” zeggen, ook wel
tien keer achter elkaar als het moet.
Daarbij gebruikt hij z’n kleine wijs-
vingertje als extra wapen en zijn ogen
zoeken de onze. “Kijk nou, je ziet toch
waar ik naar wijs. Nou dan, geef het
dan ook!” Als we niet reageren, geeft
hij uiteindelijk op, racet er kruipend
naartoe en gaat erbij zitten. Als hij
kon praten had hij gezegd: “Ik kan het
zelf ook wel hoor!” Nu kijkt hij ons
triomfantelijk aan en zegt; “DIE!”
Caelum trekt zich op aan de tafel en
daagt me uit. “Even kijken of ik deze
keer wel aan de spullen mag komen
die op tafel staan.”
De eerste ‘UH’ van vandaag is een
feit en zal niet de laatste zijn. Caelum
schudt NEE, kijkt me aan en gaat heel
langzaam met z’n hand naar de ‘UH-
plek’. Blijven waarschuwen en niets
weghalen is de beste oplossing zegt
men. De aanhouder wint! De eind-
stand kan ik jullie nog niet meedelen,
de wedstrijd is nog in volle gang.
Naar buiten dan maar. Leentje leerde
Lotje lopen langs de lange Lindelaan
en opa Cor doet hetzelfde met Cae-
lum, maar dan in de tuin. Grote man,
met al een groot aantal voetstappen
achter de rug, houdt kleine man stevig
vast. Kleine man heeft een beetje
een ‘silly walk’ (een dwaas loopje).
Heeft iets van Herr Flick uit de serie
Alo Alo, of van John Cleese, je weet
wel…recht vooruit met die benen. We
lachen ons slap en Caelum lacht vro-
lijk mee. Als we om hem lachen vindt
hij het (nog) prima. Opa doet hem na
en gooit zijn benen ook met een zwiep
naar voren. Daarna tilt opa overdreven
netjes zijn voeten op, Caelum kijkt
ernaar en doet opa keurig na. Hij kijkt
naar boven, waar de snor van opa krult
van plezier. “Goed zo jochie, stappen
met die voeten!”
Bij goed weer maken we samen een
fietstocht. Vrolijk meneertje zit voorop
bij opa en zwaait naar iedereen.
Hij vindt het prachtig. We hebben
broodjes en drinken mee en een BAL.
Die wordt met veel kracht van hot
naar her gegooid en al kruipend weer
opgehaald. Kijk hem gaan, snottepier
uit z’n neus, rode wangen van de
inspanning, het is een lekker boefie.
Toen we laatst “BOEF” tegen hem
zeiden, zei hij “BOE” terug.
“Nee BOEF met een FFFFFF erach-
ter”, probeerden we. Eerst hoorden
we “FFFFFFF” en toen zei Caelum
lachend “BOEFFFFF” Nou, en dat
is-ie, een echte! Daar past deze pet
precies bovenop!
Pas je ook op boefjes? Schrijf er eens
over. Leuk om
te delen met de
lezers!
Irene Kraaijen-
hagen
Maandag PAS Op dag!
Iedere maandagochtend is het raak bij opa Cor en oma Irene. Ik
app dochter Patricia: “Geef maar een gil als je in de buurt bent.”
Ze komt onze jongste kleinzoon Caelum brengen, die een dagje
bij ons komt ‘spelen’. M’n telefoon piept, een appje met ‘GIL’ ver-
schijnt in het scherm.
1...,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 14,15,16
Powered by FlippingBook