De Utrechter Week 28 - page 14

Herman Berkien
De foto van Ken je dit nog nummer
34 is gemaakt in het Mirleton Theater
op Hoog Catharijne en toont Herman
Berkien en Tineke Schouten. Het
Mirleton theater was zo klein, dat we
bijna op het podium zaten. Als iemand
moest plassen en voorlangs het
podium de zaal verliet, was de gevatte
opmerking van Herman “daar is er
eentje, die naar zijn eigen gez..... wil
luisteren, in plaats van naar dat van
mij.” Het was er oergezellig.
Ik mocht in 1992 de bruidsreportage
(video) verzorgen van zijn huwelijk
met Inge Weiss in een vol geladen
trouwzaaltje van het Utregse stadhuis,
ook daar waren de grappen niet van de
lucht. Op de vraag van de trouwamb-
tenaar: “Waarom gaan jullie op jullie
leeftijd nog trouwen”, was het gevatte
antwoord van Herman: “Niemand
anders wilde ons nog hebben.”
Het was zo nat en vochtig in de
trouwzaal, het regende de hele
ochtend pijpenstelen, dat mijn lenzen
besloegen. Wijlen Joop van Tellingen
hing ook nog eens over mijn schouder
om goede plaatjes te kunnen schieten,
maar gelukkig waren Inge en Herman
heel tevreden met hun film.
Jac Lisman
Montfoort
Familie Six
Een jaar geleden heeft schrijver Geert
Mak een boek gepubliceerd over de
geschiedenis van de familie Six van
de zestiende tot en met de twintigste
eeuw. Het is niet alleen een familiege-
schiedenis, maar ook het verhaal van
opkomst, bloei en neergang van fami-
lies, maar ook van culturen, ambities,
steden en dergelijke. Iedereen die door
de twee publicaties in De Oud-Utrech-
ter van afgelopen keren geïnteresseerd
is in de familie Six kan ik dit boek van
harte aanbevelen.
Hans Goossens
Weeshuisstraat 59
3701 JV Zeist
030-6925795
Verdwenen winkels
Van de week liep ik weer eens door de
Viestraat,en zag ik dat de winkel van
C en A helemaal dichtgeplakt zat. Het
filiaal is sinds eind april gesloten. Heel
veel mensen hebben daar hun kleding
gekocht. Mijn moeder kocht daar ook
altijd onze kleding. Er is nu nog wel
het filiaal op Hoog Catharijne, maar
dat vind ik geen gezellige winkel.
V&D en Galeries Modern waren wel
de grootste winkels in Utrecht die nu
ook verdwenen zijn. Toen de Galeries
uit het pand in de Viestraat vertrok,
kwam daar de Kwantum en daar was
de eerste echte tassencontrole. Bij De
Gruyter, waar ik toen werkte, moesten
we soms ook vragen om in de tassen
van de klanten te mogen kijken. Ik
had daar wel een hekel aan, net of je
de mensen niet vertrouwde. Wat ook
vaak zo was. Maar bij de Kwantum
stonden mensen van de beveiliging en
werden er tassen gecontroleerd. Dat
gingen we natuurlijk uitproberen. En
ja hoor, bij het eerste bezoek moest ik
bij het verlaten van de winkel mijn tas
laten controleren. Er zijn ook veel kle-
dingzaken weg, bijvoorbeeld Vinke,
Lampe,Witteveen, Kreymborg enzo-
voorts. Daarvoor kwamen boetiekjes
in de plaats. Ik weet nog goed de eer-
ste, waar ik met mijn vriendin naartoe
ging, die zat op de Oude Gracht. Toen
wij er naar binnen gingen, was het vrij
donker in de zaak. Wel lastig als je in
de spiegel wilde kijken hoe de kleding
zat. En de muziek stond er hard. Mijn
vriendin kocht er wel kleding, maar
voor mij was het niets. Nu is het heel
gewoon dat de muziek in de winkels
klinkt en de verlichting is toch wat
helderder geworden dan toen in dat
boetiekje.
Veel schoenenzaken zijn ook weg: de
Bata, Van Woensel, Huf, De Schoe-
nenreus. enzovoorts. De winkels van
Jamin zijn ook er ook niet veel meer;
daar kregen we vaak een ijsje. Dat was
een blok vanille-ijs met twee wafeltjes
erbij. Ook veel supermarkten zijn er
niet meer, zoals Simon de Wit en De
Gruyter.
De straten worden nu gevuld met
heel veel telefoonwinkels. De winkel
van slagerij Van Galen in de Lange
Elisabethstraat heeft nog wel zijn
mooie tegelplateau boven de ingang
van de winkel. Er zit nu een horlo-
gezaak in. Ik weet nog goed dat er
altijd zaagsel op de vloer lag en dat
de geslachte beesten er aan de haken
hingen met allemaal paarse stempels
er op. Van mijn moeder kreeg ik altijd
de waarschuwing dat ik er niet aan
mocht komen. En al helemaal niet
tegenaan moest gaan staan. Als we
dan weer naar de fietsenstalling in de
Zakkendragersteeg liepen, kwamen
we langs hotel Noord Brabant, waar
de bloembakken altijd vrij laag hin-
gen. En waar ik menig keer met mijn
hoofd tegen aan botste. Dit zijn een
paar herinneringen aan de Utrechtse
binnenstad.
Bep Sturkenboom
Onze achtste ClubReünie
Het Museum van Zuilen heeft
een tentoonstelling ingericht van
(voornamelijk) niet meer actieve
Zuilense verenigingen. Gedurende de
tentoonstellingsperiode organiseert het
Museum van Zuilen aan de Amster-
damsestraatweg 569 te Utrecht-Zuilen
een aantal ClubReünies waarvan het
materiaal tentoongesteld wordt. Op
donderdag 20 juli 2017 van 14.00 tot
17.00 uur doen we dat voor de oud-
spelers van de volleybalverenigingen
‘t Zand en Polonia. Deze keer laat ik
het graag aan de heer L. van den Heu-
vel over, om u over deze vereniging te
informeren. Hij was lid van deze ver-
eniging en schrijft het volgende: ‘Het
is begonnen met een trapveldje naast
het voormalige politiebureau van
Zuilen. [Dit stond ongeveer tegenover
het voormalig Gemeentehuis van
Zuilen, dat tegenwoordig de ‘Parel
van Zuilen’ heet.] Daar voetbalde de
jeugd van de De Bazelstraat en de
Van der Pekstraat er lustig op los.
Tot iemand op het idee kwam om te
gaan volleyballen. Twee palen werden
er gezet en een zelf gemaakt netje
gevlochten en dat moest het dan zijn.
Allemaal erg primitief. De agenten
zaten vanuit hun raam te kijken en
hadden er ook plezier in. Zij staken de
koppen bij elkaar om te zien of ze hun
net met een echte volleybal aan ons
beschikbaar mochten stellen. Agent
Rijsemus kwam daar op een zekere
dag mee aanzetten, maar toen konden
we nog niet volleyballen. Genoemde
agent, de heer Munnikhof en Andries
van Dijk hebben toen een vergadering
uitgeschreven en zo op 22 september
1952 de vereniging opgericht. Die
moest natuurlijk ‘’’t Zand’’ heten. Het
bestuur werd aangevuld met de ouders
van Maaren, Lodder en Benschop.
De vereniging bestond, het net en de
bal waren er, maar iemand om ons te
trainen hadden we niet. Tot er op een
dag de twee broers Groeneveld langs
kwamen en dat getob van ons zagen.
Als getrainde spelers van S.V.V.
boden zij aan om ons het volleybal bij
te brengen. Wim werd later trainer/
speler. Elke week werd, voorafgaand
aan de wedstrijden, bij hem thuis
de techniek door genomen…’ Meer
weten? Welkom op de ClubReünie in
het Museum van Zuilen! Foto: Volley-
balvereniging ‘t Zand, hier zien we de
spelers uit het begin van het bestaan:
Hans Rietveld, Theo Vonk, Adriaan
van de Hoorn, onbekend, Jan Roos,
onbekend, en Anton de Bree.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 11 juli 2017
pagina 14
Buurjongens in de muziek
Graag wil ik reageren op het stukje van
Ton Heesen over ‘Wittevrouwen en de
bandjes’ van dinsdag 13 juni. Ik woonde
vroeger in Tuinwijk en Peter Hoogeveen
van The Eyecatchers was een buurjon-
gen van me. Ik ging kijken bij ze toen
ze in het begin in de kelder La Grotta
speelden op de Oude Gracht, tegenover
de Rembrandt bioscoop. Daar moest je
op lage biertonnetjes zitten, veel ruimte
was er niet. Paul Nagtegaal, de zingende
drummer, is nog even collega van mij
geweest bij de PUEM. The Eyecatchers
speelden toen regelmatig op zondagmiddag in Persepolis muziek van o.a. The Searchers en The Byrds. Ze hebben nooit
een plaat gemaakt, helaas. Een andere buurjongen van mij was Ad van Essen, die speelde in diverse Utrechtse bands als
drummer zoals The Driftin’Five, The Jets, Fools Paradise. Hij had altijd mooie verhalen over optredens van The Driftin’-
Five, bijvoorbeeld dat bij vechtpartijen voor het podium Joop de Nijs (of Joop Devilee) met de microfoonstandaard aan
het meppen was. Helaas is Ad al een tijdje geleden overleden. Het was een echte drummer, buiten op straat ook altijd met
stokjes overal op trommelen waar het maar kon. Om het verhaal compleet te maken, nog een andere buurjongen zat ook
in de muziek. Een imposant figuur, een grote knuffelbeer, Henk Geul. Hij zat bij The Pleps in de jaren ‘80, voortgekomen
uit onder andere The Jets met als bekendste hit ‘Ik wist niet dat je kwaad werd’ met onvervalst Utrechts dialect. Henk
Geul was manager en meer voor de lol erbij, want hij speelde geen instrument, volgens mij. The Pleps hebben vijf single-
tjes gemaakt (in mijn bezit als singletjesverzamelaar) en ik heb ook eens een LP zien liggen van hen op een platenbeurs.
Maar daar vroegen ze een behoorlijk hoog bedrag voor, dus dat ging niet door. Ook Henk Geul is niet meer onder ons.
Jacques Klaarenbeek
)
In verband met de privacywetgeving wijst De Oud-Utrechter de lezers erop dat zij met het insturen van een oproepje akkoord gaan met het vermelden van hun adresgegevens in de krant en daarmee tevens in het krantenarchief op het internet.
TANTE POST
U
Colofon
De Oude Stad B.V. neemt bij de vervaardiging
van De Oud- Utrechter grote zorgvuldigheid in
acht, doch aanvaardt geen enkele aansprakelijk
-
heid voor de inhoud van redactie of advertentie.
Prijswijzigingen en zetfouten zijn voorbehou
-
den. Copyright De Oude Stad BV; niets uit deze
uitgave mag worden gekopieerd voor publicatie
in andere media zonder uitdrukkelijke schrifte
-
lijke toestemming van de uitgever.
De Oud-Utrechter
is een uitgave van:
De Oud-Utrechter BV
Postbus 615
3500 AP Utrecht
Tel:
030 - 302 00 17
Email:
Website:
Administratie:
Advertenties:
José Gouweleeuw,
030-8200570
Eindredacteur:
Peter Schilthuizen
Tel: 030 - 302 00 17
Email:
Vormgeving:
Reclamestudio Baasimmedia,
Nieuwerkerk a.d. IJssel
Esmay Hoekman:
Tel: 030 - 82 00 570
Ontvang voortaan De Oud-Utrechter in uw brievenbus
Ja, ik wil een jaarabonnement op De Oud-Utrechter.
Ik ontvang hiervoor een factuur van De Oud-Utrechter BV en betaal:
€ 54,90 (in Nederland)
€ 82,50 (buitenland)
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Telefoon
E-mail
Ingangsdatum
Wilt u dit abonnement cadeau geven? Vul dan hieronder de gegevens in van de ontvanger.
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel
Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Deze bon kunt u opsturen naar: De Oud-Utrechter BV, Postbus 615, 3500 AP Utrecht of ga naar
en vul de bon digitaal in.
1...,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13 15,16
Powered by FlippingBook