De Utrechter Week 30 - page 9

Laat ik bij het begin beginnen. In 1939
werd ik geboren in Oudwijk en maakte
daar als kind de oorlog mee. Mijn
vader moest naar Duitsland, maar
verder had ik met mijn zus en broertje
weinig door van de verschrikkingen.
Na de oorlog werd mijn broertje Hans
geboren, een echt nakomertje. Met
hem had ik mijn hele jeugd en latere
leven een zeer hechte band. We belden
iedere dag en zagen elkaar heel vaak.
Helaas overleed hij dit jaar op 67-ja-
rige leeftijd aan een hartaanval.
Boekbinder
Terug naar vroeger. Toen ik 23 jaar
oud was, werd ik zwanger van mijn
19-jarige vriendje Henk. We moesten
daarom trouwen, terwijl ik daar
eigenlijk niet zo’n zin in had. Hoewel
het destijds niet gebruikelijk was dat
getrouwde vrouwen werkten, wilde ik
wel aan de slag.
Dus volgde ik aan de Jutfaseweg een
jaar lang de opleiding tot boekbinder.
Hierna werd ik in 1955 direct aange-
nomen bij drukkerij Van Boekhoven
in de binnenstad. Mijn ouders pasten
op mijn zoontje Hennie en waren dol
op hem. Mijn man vond het goed dat
ik fulltime ging werken, want we had-
den daardoor dubbele inkomsten. We
konden zodoende een woning kopen
in de Lijsterstraat.
Bij Van Boekhoven fleurde ik hele-
maal op. Thuis was mijn man geen
prettig persoon. Laten we zeggen, dat
je tegenwoordig direct zou scheiden
van zo’n persoon. Maar destijds deed
je dat niet. Thuis leefde ik dus in een
hel, terwijl ik op mijn werk de beste
tijd van mijn leven had. Ik leefde ei-
genlijk in twee werelden. Op het werk
werd gelachen, thuis werd gehuild.
Bij de drukkerij werkten alleen
mannen, vooral gastarbeiders. De
Turken werkten de ochtenddienst tot
14 uur en vanaf 15 uur kwamen de
Marokkanen voor de middagdienst.
Die twee groepen werden expres uit
elkaar gehouden, omdat ze elkaar
niet mochten destijds. Ik kon het met
iedereen goed vinden. Mijn kind ging
inmiddels naar de eerste crèche van
Utrecht. Dat kostte me 180 gulden
per maand, maar dat was het me meer
dan waard. Mijn vader was conciërge
bij het Gregoriuscollege en bracht en
haalde mijn zoontje.
Kanaleneiland
In 1968 fuseerde Van Boekhoven
met drukkerij Bosch, die gevestigd
was aan de Oudegracht (tegenwoor-
dig Aboriginal Art Museum). Van
Boekhoven-Bosch verhuisde naar de
Europalaan in Kanaleneiland en wij
verhuisden mee. We kochten eerst
een huis in Nieuwegein, daarna een
appartement aan de Livingstonelaan
in Kanaleneiland. We vonden het een
geweldige wijk en nog steeds woon ik
hier prettig. Als mensen zeggen dat het
een achterstandswijk is, weet ik niet
wat ze bedoelen. Ze kunnen zeggen
wat ze willen, maar iedereen zegt
je aardig gedag hier. Met de buiten-
landers heb ik goed contact. Mijn
huishoudelijke hulp en een vrijwilliger
die langskomt, zijn ook buitenlands
en mij net zo lief als Nederlanders.
Alleen de komst van de tippelzone
aan de Europalaan was jammer, want
daardoor mochten vrouwen ‘s avonds
niet meer werken bij de drukkerij.
Maar ik kwam er nog wel ‘s avonds,
want ik had een geheime relatie met
een Marokkaanse collega. Tegen mijn
man zei ik dat er iedere week een
personeelsfeestje was. Dan vroeg ik of
hij meeging, maar dat wilde hij niet.
Eigenlijk was er ook helemaal geen
feest, maar was het mijn avondje uit
met M. Ik zal zijn volledige naam niet
noemen, want ik weet niet of hij nog
leeft en anders problemen krijgt. We
ging stiekem samen uit in Amsterdam.
Na afloop deden we samen verboden
dingen in de drukkerij, want we had-
den de sleutel. Het was prachtig. We
wilden beiden niet scheiden, maar
waren wel heel gelukkig met elkaar
in ons ‘tweede leven’. Mijn man sliep
inmiddels in een andere kamer thuis.
Broodje kroket
M. en ik gingen ook weleens uit in
Rotterdam; niet te vaak, want dan zou
het gaan opvallen. Zijn vrouw wist
denk ik wel dat hij het gezellig had
buiten de deur, maar zolang hij ook
lief voor haar was, deed ze niet moei-
lijk. We hadden op het werk enorme
lol. Tijdens de ramadan verstopte hij
zich voor de buitenlandse collega’s
achter een grote ijzeren kast en dan
bracht ik hem stiekem een broodje
kroket. En een zoen. Iedereen wist wel
dat er iets speelde tussen ons, maar de
mensen hielden hun mond.
De drukkerij liep als een tierelier. We
drukten telefoonboeken, kranten zoals
De Telegraaf, tijdschriften en boeken.
Soms vroeg mijn baas of ik een
nieuwe uitgave van een boek stiekem
voor hem wilde meenemen uit de
boekbinderij. Ja, ik moest dus stelen
voor de baas. Maar ja, het was zo’n
groot bedrijf met zo’n goede winst, dat
het niet zoveel uitmaakte.
Toen ik op mijn 57ste met pensioen
ging, kreeg ik 1000 gulden mee om
uit eten te gaan met mijn man. Wat er
over bleef, moest ik teruggeven. We
gingen naar een chic restaurant en na
afloop zei ik tegen de ober: “Schrijf
alles maar dubbel.” Daardoor bleef er
maar 1 gulden over. Die kwam ik in-
leveren bij Ankie van de administratie
en die moest erg hard lachen om deze
actie. Zo ging dat toen, we hadden
gewoon heel veel lol samen.
Zwart gat
Na mijn pensioen kwam ik in een
zwart gat. Boekhoven-Bosch ging
volgens mij in 2010 failliet, nadat
ze geen telefoongidsen en kranten
meer mochten drukken. Daarna had
ik helaas geen contact meer met oud-
collega’s.
Ik belde toen nog wel met M., maar
zag hem niet meer. Ondertussen werd
mijn man steeds agressiever thuis.
Hij overleed in 2013 en toen kreeg ik
eindelijk rust thuis. Ik hield op een
bepaalde manier wel van hem, ook
omdat ik een zoon met hem heb, maar
hij heeft mij het leven niet makkelijk
gemaakt. Daarna had ik een korte
relatie met een man die ik kende uit de
binnenstad. Daardoor verwaterde mijn
contact met M. Ik vind dat nog steeds
jammer, want ik houd nog steeds heel
veel van hem. Maar ik durf hem niet
te bellen. Het is zo lang geleden en hij
heeft zijn leven met zijn vrouw. Wat ik
houd zijn de mooie herinneringen aan
de liefde die wij hadden.
José,
Opgetekend door Tessa Heerschop
Utrecht
‘Beste tijd van mijn leven bij drukkerij’
Ik ben José, 78 jaar oud en ik
woon in Kanaleneiland. Graag
neem ik jullie mee naar de
beste tijd van mijn leven, toen
ik werkte bij drukker Van
Boekhoven Bosch. Eerst aan
de Breedstraat en Begijnehof,
later aan de Europalaan.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 25 juli 2017
pagina 9
De zetafdeling van drukkerij Van Boekhoven,1965.
Het drukken in praktijk
Gezicht op een deel van het gebouwencomplex van de voormalige Drukkerij J.van Boekhoven (Begijnehof 7) te Utrecht,vanaf de Van Asch van
Wijckskade; in het midden de Lange Lauwerstraat.
1,2,3,4,5,6,7,8 10,11,12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook