De Utrechter Week 32 - page 10

De trein was vertrokken uit Hoek van
Holland (aansluiting op de Harwich-
boot) en er zaten Engelsen in mijn
coupé. Ook mijn plaats was bezet. Het
waren Engelse militairen, gelegerd in
Duitsland. Ik ben maar op een andere
plaats gaan zitten. Pas in Bremen
stapten ze uit en kon ik op míjn
gereserveerde plek plaats nemen. Een
half uur later waren we in Hamburg en
daar moest ik overstappen op de trein
naar het noorden van Jutland. Op mijn
ticket stond dat de trein richting Århus
om 13.15 uur vertrok en op de borden
stond 13.50. Ik had nog ongeveer een
half uur extra, dus kon ik even de
omgeving verkennen. Terug op het
station schrok ik me rot. Mijn trein
was al vertrokken! Hoe kon dát nou?
Tja, in Duitsland hebben ze, behalve
borden met vertrektijden (Abfahrt),
óók borden met de aankomsttijden
(Ankunft). Ik had op het verkeerde
bord gekeken. Mijn trein was om
13.15 uur vertrokken.
Altona
Het grote station in Hamburg was
die zaterdagmiddag warm, het was
vakantietijd, rommelig, met heel veel
mensen. De stationschef kwam dicht
in de buurt van een crisis door al dat
volk dat aan z’n kop zeurde! Toen ik
mijn ticket liet zien, wees hij op de
trein die voor m’n neus stond en zei:
“Altona, dieser Zug!” “Altona? Wát
nou Altona? Ik moet naar Denemar-
ken!”
Maar hij bleef op de gereedstaande
trein wijzen en zei: “Altona.” Toen
ben ik in die erg drukke trein gestapt
en vond een staanplaats op het balkon.
Nog geen kwartier later waren we op
station Altona, een wijk in Hamburg.
Overstappen
Hier was de stationschef wél aan-
spreekbaar. “Ja”, zei die goede man,
“over tien minuten komt op dit perron
de stoptrein naar Flensburg en daar
kun je weer overstappen op de interna-
tionale trein verder Denemarken in.”
En inderdaad, na ongeveer tien
minuten kwam de trein voorrijden.
Na vijf minuten reden we weg. Het
boemeltje stopte bij elke dikke boom.
Er kwam een aardige jongedame
tegenover me zitten. We raakten aan
de praat. En toen kwam de conducteur
langs! Door zijn zorgelijke blik op
mijn ticket, begreep ik dat er iets niet
goed ging. Ik zat ik in het verkeerde
deel van de trein. Het achterste deel
ging naar Flensburg, op de grens van
Duitsland en Denemarken. “Maar”,
vertelde hij erbij, “we stoppen dadelijk
in Neumünster en daar wordt de trein
gesplitst en kun je umsteigen.”
Met spijt moest ik afscheid nemen van
mijn reisgenote.
Stationsrestauratie
Ik kwam om 17.00 uur aan in Flens-
burg en had toen al in Århus moeten
zijn! De trein naar Denemarken zou
om 18.30 uur arriveren vanuit …
Hamburg. Had ik net zo goed daar
kunnen blijven wachten. In de stati-
onsrestauratie eerst maar wat gegeten:
een broodje Bockwurst en een glas
bier. Dat laatste hadden ze maar in één
maat, een glazen emmer (met oor) van
een halve liter, waarvan ik de helft heb
laten staan. De trein arriveerde keurig
op tijd.
Een uur later reed de trein het station
van Fredericia in Denemarken binnen.
Ik had op de kaart gezien, dat het
spoor hier een flinke lus maakte, maar
niet verwacht, dat ik nu de andere
kant op zou rijden! Toen de trein na
20 minuten over een lange brug over
breed water reed, begreep ik dat het
weer fout ging. We reden naar het
eiland Fyn. Het was inmiddels 21.00
uur. Toen de trein in Odense stopte,
vroeg ik in m’n beste Zweeds of deze
trein naar Århus ging.
De man z’n pet vloog zowat van z’n
hoofd. Nee, nee, en ik moest maar
gauw meekomen, want dit was de
trein naar Kopenhagen. Ik liet hem
mijn verfomfaaide ticket zien. Ik
moest snel met ‘m mee komen over de
rails naar een ander perron. Hier zou
zo meteen de trein naar Frederikshavn
komen en daar moest ik mee naar
Århus! Die trein kwam er inderdaad
al aan en even later reed ik weer in de
richting vanwaar ik was gekomen. Nu
kon er niet veel meer mis gaan.
Eén taxi
Om één uur ‘s nachts stond ik dan toch
eindelijk op het station van Århus.
Daar was op dat tijdstip natuurlijk he-
lemaal niemand meer te zien. Er stond
één taxi en ja, die wilde mij best wel
naar Låsby brengen; een klein dorp,
ongeveer 30 kilometer ten westen van
Århus.
Twintig minuten later arriveerden
we in Låsby. “Waar is het?”, vroeg
de chauffeur. Het adres was Bak-
kevej 37 (Heuvelweg 37). Er was
geen straatnaambordje te vinden! De
taxichauffeur vroeg bij een bakkerij
de juiste weg. Toen bleek dat we er al
een paar keer voorbij waren gereden.
We reden terug en langzaam omhoog
om de huisnummers te bekijken, toen
er iemand naast de taxi meeliep en
vroeg: “Heb jij soms een Hollander bij
je?” Dat bleek de buurman van mijn
oom. Het was inmiddels al twee uur ‘s
nachts. Ik werd in goed verstaanbaar
Rotterdams begroet met: “Hállo hé,
kom ie nog?”
Raadsel
Oom had wel een rijbewijs, maar geen
auto, dus had hij, voor mijn vakantie
van twee weken, een auto gehuurd.
Hij was al een paar keer heen en weer
naar het station in Århus gereden,
maar telkens voor niks. Het eerste wat
ik heb gedaan, was drie grote glazen
water achter elkaar leeg drinken. Het
raadsel van de straatnaambordjes was
snel verklaard. Twee dagen eerder had
gemeentewerken álle straatnaambord-
jes verwijderd om ze te schilderen!
Het is een leuke vakantie geworden en
vooral een prettige kennismaking met
Denemarken, waar ik later nog vaak
ben terug geweest.
Henk Bender
Treinreis met vertraging naar Denemarken
Ik zou in juni 1969 met vakantie gaan naar Denemarken, op
bezoek bij mijn oom Mich, in een dorpje op Jutland. Zaterdag
14 juni 1969 was het mooi zomerweer. Ik stond vroeg op, liep
op mijn dooie akkertje naar het Centraal Station, want vandaar
vertrok om omstreeks 7 uur de Scandinavia Express, die vanaf
Rotterdam moest komen. Ik had een ticket met een coupé- en
stoelnummer.
De Oud-Rotterdammer - De krant voor de 50-plusser
Dinsdag 8 augustus 2017
pagina 10
De Scandinavia Express,1968
Hamburg Hauptbahnhof
Station Arhus
1,2,3,4,5,6,7,8,9 11,12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook