De Utrechter Week 32 - page 14

Hennie Oliemuller
Op een nieuwjaarsreceptie van de
gemeente in de Stadsschouwburg in
2000 kwam Hennie Oliemuller naar
mij toe en liet een behoorlijke kwab-
bel onder zijn oor zien. Op zijn eigen
licht dramatische toon dacht hij niet
lang meer te leven te hebben.
Een aantal maanden daarvoor
vertoonde mijn moeder een zelfde
uitstulping onder haar wang. Met een
bezoekje aan de huisarts en een kleine
insnijding was het snel verholpen. Dit
vertelde ik Hennie en hij zei me de
volgende dag naar de huisarts te gaan!
Enige tijd later: De telefoon gaat:
Hennie aan de lijn. Of ik vanavond
thuis was en dat hij op bezoek wilde
komen. Gezellig...hapje..drankje.....
praten over koetjes en kalfjes. Tot
als donderslag bij heldere hemel hij
vertelde dat het ziekenhuis een slechte
mededeling voor hem had: hij zou nog
maar kort te leven hebben en vroeg
mij of ik zijn Schiller theater wilde
overnemen. Ik was perplex. Ik zei:
Hennie...ik zal er over nadenken. Maar
wist direct al dat ik dan mijn werk-
zaamheden als regisseur zou moeten
opgeven. Bovendien verkeerde het
theater in vrij deplorabele staat en dat
zou ik nooit kunnen ophoesten. Ik heb
niet meer de gelegenheid gehad mijn
besluit aan hem mee te delen ,hij was
reeds overleden. Hij zou tevreden zijn
geweest te weten dat Steef Schinkel
zijn theater prachtig verbouwd heeft
en dat er een documentaire over hem
gemaakt gaat worden. Laten we hopen
dat er boven ook televisie is en dat hij
er op zijn manier wat komisch com-
mentaar aan kan geven.
Hennie: Je was en bent een lieve
vriend en ik zal je nooit vergeten.
Chris Deurhof
Hennie Oliemuller (2)
Heb het artikel over Hennie Oliemul-
ler (11 juli jl) gelezen. Erg interessant,
mede omdat ik een tijdje meegelopen
en geholpen heb in de tijd dat Hennie
nog in “De Muzeval” zat, onder de
Bakkersbrug. Ik huurde (voor weinig
geld) de Muzeval van Hennie en gaf
op zaterdagmiddag een kindervoor-
stelling (poppenkast en goochelen) .
Dit is in 1966-1967 geweest. Als de
documentairemaker nog aanvullende
informatie wenst, dan kan contact met
mij worden opgenomen.
Paul Hammelburg
Populierenlaan 13
5248AW Rosmalen
Drukkerij Bosch, een echt
familiebedrijf
Hierbij wil ik reageren op het aangrij-
pende artikel van de 78-jarige José in
De Oud-Utrechter van 25 juli. Door
toedoen van haar toenmalige werkge-
ver en collega, is haar leven toch nog
enigszins aangenaam verlopen, maak
ik op uit haar verhaal. Hoe verder ik
in het verhaal dook, hoe meer herin-
neringen van de drukkerij ook bij mij
kwamen bovendrijven.
Met de opkomst van de zelfpak-
supers, begin jaren ‘60, namen mijn
ouders precies op tijd het wijze besluit
te stoppen met hun toonbank-bakfiets-
zaak met melk, boter, kaas en eieren.
Nadat mijn vader een poosje op
de groenteveiling werkzaam was
geweest, nam hij zijn intrek bij Druk-
kerij Bosch aan de Kanaalweg. Ik doel
op de achterkant van het pand, waar
het laden en lossen plaats vond. Mijn
vader kreeg de taak om kranten, die
per postzak de deur uit gingen, van
een postbandje met adres te voorzien.
De afdeling bestond uit twee man,
mijn vader dus en een broodmagere
en aardige collega waar ie goed mee
overweg kon. Mijn vader zei altijd
“een goede haan is niet vet.”
Genoemde collega beklaagde zich
regelmatig tegenover mijn vader over
zijn Surinaamse vrouw. Dan zei hij
weleens: “Dan kom ik doodmoe thuis
en dan moet hét eerst nog even voor
het eten.”
Hij werd soms zelfs tijdens de lunch-
pauze hiervoor naar huis geroepen.
Bij te lange afwezigheid organiseerde
mijn vader dan wel één of andere
smoes. Derhalve moest hij dus ook
wel op de hoogte zijn van het slopende
privéleven van zijn collega. En dat
ging prima samen.
Familiebedrijf
Zoals de naam van dit artikel al aan-
geeft was het een echt familiebedrijf.
Na korte tijd werkte ons hele gezin er.
Mijn broer bij de zetterij, die gratis
melk kreeg als preventie tegen lood-
vergiftiging. Mijn andere broer bij de
boekbinderij, die wekelijks misdruk-
ken meebracht. Beetje scheef gesne-
den of een hap uit een paar bladzijden.
Niet meer geschikt voor de verkoop,
maar nog wel prima leesbaar.
Op een gegeven moment stond de
boekenkast bij mijn ouders vol met de
steeds populairdere pocketboekjes. De
tijd van Jan Kremer en Jan Wolkers,
op de salontafel van onze gerefor-
meerde ouders. Stel dat de dominee
of een ouderling onverwacht een
bezoek gebracht zou hebben. Kunt u
zich hierin een beetje inleven? Het is
toch stomvloeken? Ik bedoel vloeken
zonder geluid.
Mijn zus werkte op de personeelsad-
ministratie. En ikzelf deed er vakan-
tiewerk tijdens de schoolvakanties.
Er zaten ook nadelen aan. Tijdens ons
avonddiner rond een ronde tafel, werd
doorgaans de Drukkerij Bosch-dag
doorgenomen. Andere onderwerpen
kwamen nauwelijks meer aan bod.
PTT
Tijdens mijn vakantiewerk bij de zet-
terij werd ik gebeld door mijn moeder.
Of ik direct naar het PTT-kantoor kon
komen voor een toelatingsexamen.
De uitnodiging per post was kennelijk
zoekgeraakt.
Snel uit de overall op de fiets naar
het toelatingsexamen. De zwarte inkt
zat nog aan handen, kin en wangen.
Te veel kandidaten van een eerder
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 8 augustus 2017
pagina 14
In verband met de privacywetgeving wijst De Oud-Utrechter de lezers erop dat zij met het insturen van een oproepje akkoord gaan met het vermelden van hun adresgegevens in de krant en daarmee tevens in het krantenarchief op het internet.
TANTE POST
U
Colofon
De Oude Stad B.V. neemt bij de vervaardiging
van De Oud- Utrechter grote zorgvuldigheid in
acht, doch aanvaardt geen enkele aansprakelijk
-
heid voor de inhoud van redactie of advertentie.
Prijswijzigingen en zetfouten zijn voorbehou
-
den. Copyright De Oude Stad BV; niets uit deze
uitgave mag worden gekopieerd voor publicatie
in andere media zonder uitdrukkelijke schrifte
-
lijke toestemming van de uitgever.
De Oud-Utrechter
is een uitgave van:
De Oud-Utrechter BV
Postbus 615
3500 AP Utrecht
Tel:
030 - 302 00 17
Email:
Website:
Administratie:
Advertenties:
José Gouweleeuw,
030-8200570
Eindredacteur:
Peter Schilthuizen
Tel: 030 - 302 00 17
Email:
Vormgeving:
Reclamestudio Baasimmedia,
Nieuwerkerk a.d. IJssel
Esmay Hoekman:
Tel: 030 - 82 00 570
Ontvang voortaan De Oud-Utrechter in uw brievenbus
Ja, ik wil een jaarabonnement op De Oud-Utrechter.
Ik ontvang hiervoor een factuur van De Oud-Utrechter BV en betaal:
€ 54,90 (in Nederland)
€ 82,50 (buitenland)
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Telefoon
E-mail
Ingangsdatum
Wilt u dit abonnement cadeau geven? Vul dan hieronder de gegevens in van de ontvanger.
Dhr./Mevr. Voorletters
Tussenvoegsel
Achternaam
Adres
Postcode
Plaats
Deze bon kunt u opsturen naar: De Oud-Utrechter BV, Postbus 615, 3500 AP Utrecht of ga naar
en vul de bon digitaal in.
Prijs bij de Blompotters
Onlangs in de Oud-Utrechter een
stukje gelezen over de carnavalsver-
eniging “De Blompotters “. Nu deze
foto opgezocht. Onze dochter Astrid
deed met de optocht in 1970 mee.
Ze was toen 7 jaar en won de tweede
prijs. Super, want het was moeilijk,
door de wind, het geheel van crèpe-
papier heel te houden! Wat was ze
trots en wij met haar.
Willy de Bruin- v.d. Raaij
Hierbij wil ik reageren op het aangrij-
pende artikel van de 78-jarige José in
De Oud-Utrechter van 25 juli. Door
toedoen van haar toenmalige werkge-
ver en collega, is haar leven toch nog
enigszins aangenaam verlopen, maak
ik op uit haar verhaal. Hoe verder ik
in het verhaal dook, hoe meer herin-
neringen van de drukkerij ook bij mij
kwamen bovendrijven.
Met de opkomst van de zelfpak-supers,
begin jaren ‘60, namen mijn ouders
precies op tijd het wijze besluit te stop-
pen met hun toonbank-bakfiets-zaak
met melk, boter, kaas en eieren.
Nadat mijn vader een poosje op de
groenteveiling werkzaam was geweest,
nam hij zijn intrek bij Drukkerij Bosch
aan de Kanaalweg. Ik doel op de ach-
terkant van het pand, waar het laden en
lossen plaats vond. Mijn vader kreeg
de taak om kranten, die per postzak de
deur uit gingen, van een postbandje
met adres te voorzien. De afdeling
bestond uit twee man, mijn vader dus
en een broodmagere en aardige collega
waar ie goed mee overweg kon. Mijn
vader zei altijd “een goede haan is niet
vet.”
Genoemde collega beklaagde zich
regelmatig tegenover mijn vader over
zijn Surinaamse vrouw. Dan zei hij
weleens: “Dan kom ik doodmoe thuis
en dan moet hét eerst nog even voor
het eten.”
Hij werd soms zelfs tijdens de lunch-
pauze hiervoor naar huis geroepen. Bij
te lange afwezigheid organiseerde mijn
vader dan wel één of andere smoes.
Derhalve moest hij dus ook wel op de
hoogte zijn van het slopende privéle-
ven van zijn collega. En dat ging prima
samen.
Het verlaten pand van Drukkerij Bosch
Drukkerij Bosch, een echt familiebedrijf
1...,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13 15,16
Powered by FlippingBook