De Utrechter Week 34 - page 13

Mijn moeder sprak goed Duits, dus dat
was mooi meegenomen. Mijn vader
sprak geen Duits en wij als jonge
kinderen natuurlijk ook nog niet.
Er werden foto’s toegestuurd om de
ontmoeting op het station in Utrecht
gemakkelijker te maken.
Verbazing
Mijn vader ging ze ophalen in Utrecht
op het station en gelukkig had hij
ze, dankzij de foto’s, snel gevonden.
Groot was mijn vaders verbazing dat
die meneer er in zijn zwarte trouw-
pak stond en zijn vrouw in een zwart
mantelpakje. Ze dachten namelijk dat
wij van adel waren, omdat we Van Eck
heten en dat is in het Duits Von (van)
dus vandaar hun nette kleding. Geluk-
kig hadden ze ook andere kleding bij
zich. De nette kleding ging de koffer
in en kwam er niet meer uit.
In het begin was het wel moeilijk
met de taal vooral voor mijn vader,
mijn broer en mij. Maar we gingen
overal met ze naartoe; ze vonden
Holland geweldig! En met handen en
voeten konden we ons over en weer
‘verstaanbaar’ maken. Wat hebben we
een lol gehad met elkaar. De ouders
konden goed met elkaar opschieten en
wij als kinderen hadden ook veel lol
met elkaar.
Tegenbezoek
Toen ze weer naar huis gingen, werd
de afspraak gemaakt dat wij het
volgende jaar naar Duitsland zouden
komen. In de tussentijd kwamen er
regelmatig brieven en pakketjes uit
Duitsland. En toen de zomervakantie
in zicht kwam, werden de plannen
gemaakt voor de reis naar Duitsland.
Er waren nog geen computers waar je
de tijden van de treinen op kon vinden.
Maar mijn moeder belde voor infor-
matie of ging op haar fietsje naar het
station voor verdere uitleg. Want ja,
we moesten onderweg een paar keer
overstappen en naar een ander perron
toelopen, dus dat moest behoorlijk
voorbereid worden.
Eindelijk was de grote dag aan
gebroken. De familie woonde in het
Sauerland in het plaatsje Hemer. Mijn
broer en ik schrokken soms, want
in Duitsland gingen we regelmatig
door lange tunnels en dan was het erg
donker in de trein. Hopelijk zat je dan
niet net op het toilet. Wat ik ook heel
indrukwekkend vond; bij de grens
kwam de douane in de treincoupé om
de paspoorten te controleren en die
Duitse douane kwam wel een beetje
eng over in die uniformen. Maar het
ging allemaal goed.
Weerzien
Toen we eindelijk, na heel wat uren
inde trein gezeten te hebben, het
eindstation bereikten waar de Duitse
familie ons opwachtte, gingen we naar
hun huis. Onze monden vielen open;
wat woonden ze mooi! In een echt
Duits huisje, wit met zwarte balken,
onderaan een berg.
Het weerzien was heel leuk en wij als
kinderen wilden graag met hun doch-
tertje buiten spelen met de kinderen
uit de buurt. Maar ja, die verstonden
wij niet en zij begrepen ons niet. Maar
met een bal of ander speelgoed hadden
we al gauw de grootste lol met elkaar.
Toen mijn broer op de berg een houten
ladder had gevonden, gleden we van
de berg naar beneden. Dat was best
gevaarlijk en er bleef weinig van die
meneer zijn tuin over. Want we gleden
zo door zijn groente heen. Dus dat
spelletje was gauw afgelopen.
Verdrietig
Mijn vader moest na een paar dagen
weer naar huis voor zijn werk en de
konijnen en kippen, want die kon hij
geen weken aan een ander overlaten.
Wat was ik verdrietig toen hij alleen
met de trein naar huis ging. Eindelijk,
na heel veel uurtjes, belde mijn vader
op dat hij veilig thuis was gekomen.
Wij zijn nog wat langer gebleven.
Zo zijn er heel wat vakanties naar
Duitsland geweest. Ook met meer fa-
milieleden, maar dan bleef mijn vader
ook en gingen we met de auto. Ook
veel familie van onze Duitse vrienden
kwam bij ons logeren wat altijd erg
gezellig was. Zo zie je maar wat een
ballon allemaal teweeg kan brengen.
E Sturkenboom
Duitse vrienden dankzij mijn ballon
Op Koninginnedag werden er ballonnen opgelaten op de lagere
school met een adreskaartje eraan. We waren onze ballon al
lang vergeten. Tot er een brief uit Duitsland kwam van een me-
neer die liet weten dat hij de ballon had gevonden. Na over en
weer brieven geschreven te hebben, werd na lange tijd besloten
dat deze meneer met zijn vrouw en dochtertje naar Houten zou
komen.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 22 augustus 2017
pagina 13
Onze ballon was beland bij een familie in een leuk zwart-wit vakwerkhuisje onderaan een berg
Cor en ik zitten in de tuin en kijken
naar de lucht. We hebben net op de
fiets onze boodschappen in huis ge-
haald en zitten met een lekker bakkie
thee en een koekie uit te hijgen van de
‘klus’. “Kijk jij eens op de buienradar
of het droog blijft”, vraagt Cor. “Ari
Verrips (de weerman van Radio M)
zei vanmorgen dat het niet zou gaan
regenen. Ik geloof er niks van, kijk
eens wat dáár aankomt!”
Donkere wolken drijven onze richting
op, zoals wel vaker gebeurt deze
zomer. Ik pak m’n mobieltje en kijk
op de buienradar. “Géén regen, boffen
wij even, kunnen we buiten blijven
zitten!” Nou is zitten voor Cor niet
zo héél makkelijk. Ik weet niet wát
hij in z’n gat heeft, maar daar zit iets
dat hem steeds weer doet opveren en
bewegen. Mijn lieve man heeft géén
of te weinig ‘zitvlees’ zal ik maar
zeggen. “Ik wil eigenlijk zo een rondje
gaan fietsen op m’n racefiets”, zegt-ie
bezorgd kijkend naar de lucht. “Wat
zal ik doen?”
“Tja, als je weer zo’n ‘onverwachte’
bui als van de week over je heen
krijgt. Die was ook niet aangekondigd
op de buienradar ….en óók niet bij
weer-online…..óók niet voorspeld
door Piet Paulusma en onze eigen
Ari! Drijfnat waren we, niet dan?
Jij wilde zo nodig dat we op de fiets
op ziekenbezoek gingen. Even naar
Antonius Leidsche Rijn. Even een
nat pak halen bedoelde je zeker. Heen
ging nog, maar die terugweg….we
waren door en door nat, hoefden niet
meer onder de douche, dat scheelde
een paar centen en konden ons meteen
omkleden!” Cor hoort me lachend aan.
Volgens hem is het goed voor ons, we
krijgen er méér weerstand door en we
zijn géén watjes.
Ik volg de wolken en zie een ‘stukkie’
blauwe lucht naderen.
“Kijk nou uit, het gaat nog leuk wor-
den vandaag. Zo krijgen we nog zon
ook, het moet niet gekker worden!”
zeg ik tegen Cor die de krant nog maar
een keer doorneemt. “We hebben het
weleens over die Hollandse zomers,
maar zo gek hebben we het hier nog
niet hè”, zegt hij wijzend op de foto’s
in de krant. “Kijk dan, bosbranden In
Zuid-Frankrijk, Portugal en Corsica,
overstroming in Oost- Duitsland, een
aardbeving op Kos, en hier zitten we
te kijken of we misschien een bui over
ons heen krijgen.” Cor heeft helemaal
gelijk. Wat hebben we het toch goed
hier en wat kunnen we af en toe zeu-
ren over het weer.
Vroeger hadden we geen buienradar
en weer-online. Nee, we hadden Kla-
zien! Klazien uut Zalk! Ze voorspelde
het weer door onder andere naar haar
(sorry voor de woordspeling) poes
te kijken. Werd die kaal, dan zat er
ander weer aan te komen. “Is uw poes
in de rui, dan komt er wéér een bui!”
Het komt niet van mij hoor, maar van
Klazien. Nu hebben Cor en ik geen
huisdieren, dus zijn wij aangewezen
op de hedendaagse voorspellingen.
Ari Verrips vertelt op Radio M
doordeweeks ‘s morgens tegen achten
nog weleens zo’n ‘Klazien-achtige’
wijsheid. De dienstdoende presentator
ligt volgens ons ook af en toe in een
deuk en wij zijn altijd vol verwachting
wat hij ons nu weer op de mouw gaat
spelden. “Heeft de mier een hoop ge-
maakt, gaat het vriezen dat het kraakt!’
‘Heeft uw kip een ei gelegd, wordt het
weekend lang niet slecht!’ ‘Blaft uw
hond vandaag enorm, let maar op….
zuidwester storm!’ ‘Fluit de haan als
een parkiet, weer ‘s wat anders vindt
u niet?’ ‘Wordt het donker voor uw
ogen, zal de was vandaag niet drogen!’
Oh, wat zou ik hier graag nog even
mee doorgaan. Maar ik moet het niet
te gek maken natuurlijk. Er moet nog
ruimte overblijven voor uw ideeën.
Die heeft u vast. En wat zou het leuk
zijn als wij die ook eens mogen lezen.
Lekker melig, of juist een serieus
verhaal. We snakken naar verhalen. En
niet zeggen “Dat kan ik niet” Probeer
het eens, het lukt vast.
Want zoals Klazien (en Ari) ons al
vertelden…….’D’r is geen lucht zo
grijs en grauw, of je vindt een stukkie
blauw!’
Irene Kraaij-
enhagen
Hollandse zomer
Als ik dit verhaal schrijf, is het nog zomer. Het ligt er helemaal aan wanneer de redacteur van De
Oud-Utrechter het gaat plaatsen. Misschien is het al echt herfst als u dit leest. Maakt niets uut…..
het zal ‘m de pret niet drukk’n
1...,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 14,15,16
Powered by FlippingBook