De Utrechter Week 38 - page 17

Ons jongste kind was acht maanden en
over de Route National (de Route du
Soleil was nog in ontwikkeling) leek
ons niet erg comfortabel. Wagon Lits
had destijds een autoslaaptrein, die in
de zomermaanden in Frankrijk drie
routes reed: naar Avignon, Narbonne
en Biarritz. Er waren couchettes en
slaapcoupé’s. Dat vonden wij met
zo’n klein kind wel beter. Voor ons
was Narbonne als einddoel het meest
logisch.
Uitdaging
Onze oudste dochter, toen 5 jaar, kon
zich, ook in de auto, altijd uitstekend
vermaken. Maar dit was toch wel heel
erg apart; zoveel ruimte en vrijheid.
Deze reis hebben we enkele keren op
deze manier gemaakt, maar intus-
sen was de Route du Soleil gereed
en daarmee ook weer een andere
uitdaging. We kozen ook wel andere
routes zoals een keer via Andorra. We
sliepen daar in een klein skihotel. De
kabelbaan ging vlak langs ons hotel-
raam. Diep in het voorjaar werden we
gewekt door koeienbellen. We zjin
er ook een paar dagen gebleven. In
Spanje zelf was het snikheet, maar op
deze hoogte, zo’n 1800 meter, was het
ongeveer tien graden koeler.
Maar nu! Voorjaar 1986 besloten
we weer eens met de trein te gaan.
Toevallig vierde deze tak van de au-
toslaaptrein een jubileum, ik denk 50
jaar (?) Tegelijk met onze tickets werd
ons dat meegedeeld en kregen we een
tip: stuur een rijmpje van 4-8 regels,
onderwerp ‘de autoslaaptrein’ en je
maakt kans op het terugverdienen van
de reissom…
Vergeten
Mijn man drong erop aan dat ik dat
zou proberen, maar ik had totaal geen
inspiratie, bang een nietszeggend
rijmpje op papier te zetten. Uiteinde-
lijk slaagde ik erin vier regeltjes te
produceren. Ik weet alleen de twee
laatste regels nog: “… ontspannen rijd
je dan op je bestemming aan, en je zag
meer dan op die saaie autobaan…”
Dat stuurde ik in en vergat het vervol-
gens totaal.
De slaaptrein vertrekt vanaf station
Den Bosch. Als je daar aankomt wordt
de auto gecontroleerd op blikschade
en andere gebreken. Toen we ons
meldden bij het loket werd er uitvoerig
gekeken op een formulier en naar onze
gegevens. Vervolgens moesten wij
even met de auto een beetje apart gaan
staan. Beetje vreemd. En toen ver-
scheen er een heer met een certificaat
plus een boeket prachtige bloemen.
Het certificaat vermeldde het winnen
van de terug te ontvangen reissom!
Er werd ook nog een foto gemaakt,
maar die is sterk onderbelicht.
Toevallig hadden we voor een langere
route gekozen; via Biarritz (eindpunt
van deze NS-lijn), de grens en de
Pyreneeën over bij Irun, en dan via
Pamplona, Huesca (Navarra) naar
Catalonië.
Goede bloemen
Onderweg hield ik de bloemen op m’n
schoot, de stelen gewikkeld in natte
watten en afgedekt met een krant. Er-
gens in Navarra hebben we overnacht,
maar ik weet niet meer precies waar
dat was. Ik vermoed in Pamplona.
Op de hotelkamer in Lloret Blau
werden de bloemen goed verzorgd,
oude bloemen eruit, maar dat waren
er maar weinig. Toen we na 14 dagen
weer huiswaarts gingen, deden we ook
de laatste exemplaren weg.
Denemarken
Via het kaartje aan het boeket
achterhaalde ik de bloemist in ‘s-
Hertogenbosch en heb hem gecompli-
menteerd met de goede kwaliteit van
z’n bloemen. Van het teruggestorte
geld gingen we een jaar later naar…
Denemarken. Gewoon met de auto,
hoppend van Kro naar Kro. Dat waren
kleine hotels, een beetje te vergelijken
met de tegenwoordige B&B’s. Maar
dat is een heel ander verhaal.
M.A.W. van Beek-van Dop
Gratis met auto-slaaptrein dankzij rijmpje
Sinds eind jaren ‘60 hadden wij familie in Spanje wonen. Ze
woonden in Barcelona, later in Vidreras, een schattig plaatsje,
zo’n kleine 20 kilometer landinwaarts. Ongeveer halverwege was
een vakantiepark ‘Lloret Blau’. Daar had de familie een eenvoudig
vakantie-onderkomen. De familie reisde nogal dikwijls heen en
weer, maar pas in de voorjaarsvakantie 1974 gingen we zelf op
pad naar het zuiden. Nou ja, op pad…
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 19 september 2017
pagina 17
Met de auto-slaaptrein op reis
Nu ben ik Clasien uit Vianen, en
heb, uhhumm...geen ‘poes’. Wel een
kater, Joep, maar die doet niet aan
weersvoorspellingen. Hij geeft alleen
seintjes door, als hij honger heeft.
35 Jaar lang werkte ik bij de leukste
boekenclub van Nederland. Door het
faillissement van de club moest ik
afscheid nemen van mijn collega’s.
Ik mis ze nog steeds, Harlan Coben,
Karin Slaughter, Khaled Hosseini,
Dan Brown. Nee hoor, dit zijn niet de
namen van mijn collega’s, hen mis
ik zeker, maar van schrijvers, van de
boeken, die ik in grote getalen in het
antiquariaat afnam.
Een van mijn collega’s kocht elk jaar,
begin januari, de Enkhuizer Almanak.
Een heel ander genre boek dan dat van
bovenstaande schrijvers. De Enkhuizer
Almanak is een kleine almanak die
jaarlijks verschijnt. De almanak bevat
informatie over het komende jaar,
zoals een uitgebreide kalender met
feestdagen en markten, astronomische
gegevens (opkomsttijden van zon en
maan, tijdstippen van eb en vloed) en
weersvoorspellingen. Mijn collega
zweerde bij de weersvoorspellingen
die in dit boekje stonden.
Ik vond het natte vingerwerk, hoorde
haar aan, als zij een stukje uit de
almanak voorlas, maar besteedde er
niet té veel aandacht aan. Ik geloofde
er eigenlijk niet zo in, en vond het
toeval, als de voorspellingen klopten.
Vorig jaar zomer echter, vroeg mijn
zoon zijn vriendin op Mallorca ten hu-
welijk. De kindjes kregen T-shirts aan
waarop stond mama, wil je met papa
trouwen. Natuurlijk zei de bruid in
spe ja, en de voorbereidingen voor de
grote dag konden beginnen. De datum
werd gepland. De 7e, van de 7e, 2017
zou het moeten gebeuren. Een datum
om niet meer te vergeten.
Na een bezoek aan de ‘love and
marriage’-beurs, kregen de bruid en
bruidegom enig idee hoe hun grote
dag er uit zou moeten zien. Het bezoek
aan de trouwbeurs zette mijn klein-
dochter, die ook van de partij was, aan
het denken.
“Oma, u bent niet met opa Jan
getrouwd hé? U was met opa Hans
getrouwd, maar die is een sterretje.”
Opa Hans, die overleden is, kent ze
van de vele verhalen, maar ook van de
trouwfoto’s aan de muur.
“Maar waarom bent u dan eigenlijk
niet met opa Jan getrouwd?”, vraagt ze
dan opeens.
“Opa jan heeft me nog niet gevraagd”,
grap ik.
“Ooooh maar oma, zal ik vragen
of papa ook zo’n T-shirt voor opa
wil kopen, met oma wil je met opa
trouwen?”
“Ach nee meis, doe maar niet hoor”,
antwoord ik.
“Maar waarom dan niet?”, vraagt ze
door.
“Nou uuhhh.....,(de raderen draaien,)
oma past haar trouwjurk niet meer”,
zeg ik dan maar lachend.
“Nou, dat is jammer dan”, zegt ze
enigszins teleurgesteld, maar gaat
gelukkig gewoon verder met kleuren
en stelt verder geen vragen meer.
Later op de dag besluit ik toch eens
de Enkhuizer Almanak te raadplegen.
Ik ben best nieuwsgierig naar de
weersvoorspellingen voor het vrijge-
zellenfeest, dat met een high tea in een
sloep, strandspelen en een barbecue
in Scheveningen gehouden wordt en
natuurlijk naar het weer op de grote
dag zelf. Beide dagen zien er volgens
het boekje goed uit. Ik ben benieuwd.
Moet ik mijn ex-collega dan toch nog
vertellen dat ik van gedachten veran-
derd ben wat de Enkhuizer Almanak
betreft? En nu, enkele weken na de
bewuste datum, is hetgeen voorspeld
werd in dit boekje, bevestigd. 7 Juli
was een dag met prachtig zomerweer.
Enkele dagen later werd het wisselval-
lig. Op en rond beide dagen was het
weerbeeld precies zoals voorspeld. Ik
heb besloten in januari nu ook maar de
Enkhuizer Almanak te kopen. Baat het
niet, het schaadt ook niet. Gemak-
kelijk, met het oog op het plannen van
uitjes. ‘Klazien uut Zalk’ is er immers
niet meer. En Ari Verrips zit er ook
best wel eens naast met zijn weers-
voorspellingen. En de trouwdag, die
was super en zonovergoten. Precies
zoals vermeld in de Enkhuizer Alma-
nak..
Clasien
Calboo-
Heideman
janencla-
sien@
casema.nl
Enkhuizer Almanak
Leuk, het stukje over de ‘Hollandse’ zomers in de rubriek ‘Ge-
luksvogels’ op 22 augustus. Al die gezegden en voorspellingen
van onder andere de poes van ‘Klazien uut Zalk’. Al herinner ik
me, dat zij meer een kruiden-, dan een weervrouwtje was.
1...,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16 18,19,20
Powered by FlippingBook