De Utrechter Week 40 - page 9

Kort samengevat: recrutentijd in
de Frederik Hendrikkazerne in
Vught, vanaf 2 oktober 1958; daarna
opleiding tot kok op de koksschool
in de Doelenkazerne te Leiden om
vervolgens gelegerd te worden in de
Oranjekazerne te Schaarsbergen, bij
Arnhem, voor mijn verdere diensttijd.
Ik was ingedeeld bij het gardere-
giment grenadiers. Kok ben ik bij
toeval geworden. Aan het eind van
de recrutentijd wordt bepaald welke
richting je opgaat. Soldaten die in
het burgerleven op een vrachtwagen
hadden gezeten, werden automatisch
ingedeeld voor de chauffeursopleiding
voor de grote DAF Trucks. Had je iets
in de medische wereld gedaan, kwam
je in opleiding voor de geneeskundige
troepen. En voor de koksopleiding
hadden ze mensen nodig die bijvoor-
beeld in een slagerij gewerkt hadden.
Of bij een bakker, groenteboer, restau-
rant of andere horeca. Op een gegeven
moment zei de sergeant: iedereen die
in een winkel gewerkt heeft of andere
zaak, moet een stap naar voren doen.
Ik kreeg een heldere ingeving, stapte
ook naar voren en werd samen met
de andere jongens geselecteerd voor
de koksschool. Ik had mijn mid-
denstandsdiploma, maar totaal geen
ervaring met voedsel. De winkel waar
ik gewerkt had was een verfwinkel!
Lange sliert
De grote reis naar La Courtine begon
voor mij op 21 juli 1959. Op die dag
reden wij met onze legereenheid van
Schaarsbergen naar Oirschot bij Eind-
hoven. We zaten in een keukenDAF.
Ik met nog twee koks, een grote
ruimte voor ons drieën. De wapenher-
steller zat voorin bij de chauffeur. In
Oirschot kwamen legereenheden uit
alle delen van Nederland bijeen, om
na de overnachting ‘s morgens in alle
vroegte te vertrekken. Het was een
heel lange karavaan. Kranten hadden
het over een lengte van zeventig
kilometer, maar dat kan ik me totaal
niet herinneren. Het was voor ons
gewoon een lange sliert trucks. We
reden door België, door een gebied
met veel steenkoolmijnen. En daarna
via Namen naar de Franse grens bij
Bruly. Eenmaal in Frankrijk reden we
naar Mourmelon, zo’n 350 kilometer
vanaf Oirschot, waar we aankwamen
in een groot militair kamp. Op het ter-
rein stonden Franse veldkeukens waar
we eten konden halen.
Doodmoe
De volgende ochtend vertrokken we
voor de tocht naar Bourges, een rit van
zo’n 325 kilometer. In Chalons-sur-
Marne hielden we een kleine rustpau-
ze, onder andere om te plassen. Het
was een grappig gezicht die lange rij
soldaten met helmen op langs de kant
van de weg te zien staan, die stonden
te plassen. De tocht ging verder en
we staken de Seine over, door de
stad Troyes richting de
Loire, de langste rivier
van Frankrijk. Voordat
we de Loire konden
oversteken via een
lange samllebrug met
vele bogen, moesten we
eerst door het stadje La
Charité rijden. Nou, dat
heeft onze chauffeur ge-
weten. De straten waren
veel te smal voor die grote
legerwagens en dan stonden
er ook nog veel geparkeerde
auto’s. Maar hij loodste de
keukenDAF toch zonder schade
door de stad. Uiteindelijk kwamen we
aan in de buurt van Bourges, waar we
ons kamp opsloegen. De chauffeurs
moesten hun wagens nalopen, kijken
of alles in orde was en benzine bijvul-
len. Na de warme maaltijd spraken we
nog een poosje over de voorbije dag,
maar gingen toch vrij gauw slapen. Ie-
dereen was doodmoe van al dat gehos
en geschud in die legertrucks.
Strozak
De volgende dag was het weer vroeg
op voor de laatste rit naar La Courtine.
Gelukkig een minder lange tocht van
zo’n 200 kilometer. Na de rivier de
Creuse te zijn gepasseerd, werd het
behoorlijk heuvelachtig met prachtige
natuur. La Courtine ligt erg hoog, dus
voordat we daar waren was het klim-
men geblazen. Na aankomst in het
grote militaire kamp in La Courtine
werd er nog een foto gemaakt van
een stel koks en messbedienden voor
een DAF die weer voor de keuken
stond op het terrein. Deze keuken zou
onze werkruimte worden de komende
weken. Daarna werden de gebouwen
en kamers aangewezen waar we in
zouden slapen en ook de wasruimtes.
Je moest slapen in stapelbedden met
als matras een strozak. Wij deelden
de kamer met koks, messbedienden,
hospiks en nog wat soldaten van
verzorgende diensten.
De stenen gebouwen van twee verdie-
pingen waren gebouwd als straten. Ze
deden me eerlijk gezegd denken aan
de concentratiekampen van de nazi’s.
Van de oefeningen herinner ik me niet
veel. Behalve de keer dat ik op een
heuvel door een slang gebeten ben.
Giftig of niet, ze namen geen risico
en ik werd met spoed naar het kamp
gebracht, waar een arts mij behan-
delde. Ik hoefde niet meer terug naar
de oefening en had verder vrij.
Niet afkerig
Dat er helemaal niets te doen was
in La Courtine, spreek ik tegen. Er
waren veel cafés, sommige met een
klein restaurantgedeelte, tegenwoordig
zou je ze eetcafés noemen. Enkele
hadden ook terrasjes en het dorp had
een kleine bioscoop. Ook in het kamp
was trouwens een bioscoop. In het
dorp waren een paar winkeltjes waar
je van alles kon kopen, waaronder een
levensmiddelenzaak van de Coöp. Er
waren zo weinig auto’s op straat, dat
je rustig midden op de hoofdstraat kon
lopen. Om een voorbeeld te noemen:
op een plein met café en terras en
een winkel stond één kleine auto
geparkeerd!
Het leukst vonden wij de café-bar-
dancing, waar wij, ik met twee andere
koks van onze compagnie, een paar
keer naartoe gingen om te dansen met
onze Franse vriendinnetjes die we in
La Courtine-hoog ontmoet hadden.
De ene was lang met blonde krullen
en de ander had zwart haar met pony.
Die was kleiner. Omdat ik de langste
was, was het blonde meisje voor mij
en mijn maten deelden het donkere
meisje en dansten om de beurt met
haar. Het leuke was dat er in deze
dancing Amstelbier werd geschonken.
Aan de buitenkant van deze zaak was
aan de gevel ook een Amstelbier-bord
bevestigd. Dat kwam natuurlijk door
de invloed van Nederlandse militairen
in La Courtine. Wij waren meer dan
welkom bij de middenstand en ook bij
de meisjes, die niet afkerig waren van
Hollandse soldaten.
Op het kampterrein stond een grote
tent. In het weekend werden daar
cabaretvoorstellingen gegeven. Ook
zijn we nog een keer naar Clermont-
Ferrand geweest. Een flinke stad, niet
zo ver van La Courtine vandaan. Er
waren veel beekjes met kleine water-
valletjes in het dorp en omgeving. Het
grappige was dat in sommige daarvan
de huisvrouwen van La Courtine
hun wasgoed stonden te wassen. Dat
kende ik eigenlijk alleen van films
over Nederlands-Indië. In de buurt
van het kamp was een groot meer,
maar daar mochten wij helaas niet in
zwemmen. De natuur rond het kamp
en op het oefenterrein was prachtig.
Veel water (beekjes, plassen), bossen,
heidevelden, zandwegen en heuvels.
Ook allerlei soorten planten, teveel om
op te noemen.
Leuke onderbreking
Het eten in het kamp vonden wij
behoorlijk, maar wij hadden dan ook
eerste keus. Boven onze soldij kregen
wij een toelage van een gulden. Dat
gold voor alle soldaten. Ook had je
recht op 20 sigaretten per dag, zodat
je per week zes of zeven pakjes
sigaretten kon kopen. De prijs was
zonder accijns. Ik geloof dat een pakje
Philip Morris een kwartje kostte.
Als we gingen stappen of winkelen,
hadden we ons uitgaanstenue aan. Het
zogenaamde ‘eerste grijs’. Volgens
de hygiënische wenken moesten we
matig met alcohol zijn, lichte vrouwen
vermijden en geen ijs eten. Ik vond
het verblijf in La Courtine een leuke
onderbreking van mijn diensttijd, die
ik niet had willen missen!
W.H.P. Heijster
Ten Veldestraat 61
3454 EJ De Meern
‘La Courtine had ik niet willen missen’
“Beste ouders, lieve Ine, hier een brief uit La Courtine…” Dat wa-
ren de eerste regels van een lied van Rijk de Gooijer. Het werd
voor hem een grote hit doordat er totaal ruim 100.000 Neder-
landse militairen naar La Courtine zijn geweest. Maar laat ik bij
het begin beginnen. Want ik ging ook naar La Courtine.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 3 oktober 2017
pagina 9
Eerste pauze op de eerste dag in Frankrijk,op doorreis naar Mourmelon.
Wim Heijster staat in de truck.
Drie grenadiers op een terrasje voor een café-restaurant in La Courtine
Op weg naar La Courtine sanitaire stop ter
hoogte van Chalons sur Marne,23 juli 1959
Een voorbeeld van de prentbriefkaarten die
naar het thuisfront werden gestuurd
1,2,3,4,5,6,7,8 10,11,12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook