De Utrechter Week 44 - page 3

Het nummer was (en is nog steeds)
heel apart te noemen door de wat
‘geknepen’ telefoonstem waarmee
McWilliams het refrein zingt, alsmede
het achtergrondorkest dat haast iets
filmisch toevoegt aan het geheel. Het
is heel moeilijk uit leggen waarom
iemand een bepaalde plaat goed
vindt; wellicht is de ‘snelheid’ die
in dit nummer zit ook wel mede-
bepalend hiervoor. Op 5 december
1967 zond de NCRV op televisie het
muziekprogramma Twien uit, waarin
McWilliams optrad. De KRO-gids liet
hierover weten:
“De 22-jarige Ierse zanger David
McWilliams was een paar dagen in
Nederland. De jonge Ier blijkt altijd nog
een beetje verbijsterd door de publici-
teitsmachine die hem in ijltempo van
een volslagen onbekende liedjeszanger
tot een vedette maakte. Hij moet nog
een beetje wennen aan zijn nieuwe
status. “Soms verlang ik erg terug naar
Ierland”, zei hij. “Dan denk ik: kon ik
maar - net als vroeger - mijn liedjes
zingen in de cafeetjes en verder gewoon
rustig leven.”
De Boog
Maar terug naar Twien. Die uitzen-
ding heb ik als kind bekeken, want ik
was toch wel erg nieuwsgierig naar
het gezicht dat bij dit lied hoorde. En
daar was hij dan; ‘The days of Pearly
Spencer’ zingend, afwisselend op een
buitenlocatie en aan de telefoon.
Enige jaren geleden kwam ik op het
idee eens op Youtube rond te kijken
om te zien of deze clip (want dat was
het eigenlijk) aldaar te zien was. En ja
hoor… hetzelfde filmpje, nu in kleur.
Wat mij in 1967 niet opviel, maar wat
ik, geboren en getogen in Utrecht,
op Youtube onmiddellijk herkende,
was de locatie: McWilliams stond te
zingen op de werf van de voormalige
bierbrouwerij De Boog aan de Oude
Gracht. Dit geconstateerd hebbende,
was ik van mening dat dit muzikale en
redelijk historische aspect diende te
worden bijgeschreven in de geschiede-
nis van het ons zo geliefde Utrecht.
Bij deze. David McWilliams is trou-
wens op 8 januari 2002 op 56-jarige
leeftijd overleden.
Op de foto is de werf van de bierbrou-
werij goed te zien. De andere foto is
een close-up van de zanger.
John Beringen
Voormalige bierbrouwerij decor hitsingle
Eind 1967 was regelmatig de plaat ‘The days of Pearly Spencer’
van David McWilliams op de radio te horen. Het lied deed in
Engeland niet veel, maar bleek in Nederland redelijk populair te
zijn. Het maakte op mij, toen als tienjarige, ook wel veel indruk.
Ik had geen flauw idee waar het over ging. Pas veel later vond
ik uit dat het te maken had met een dakloze die David ooit had
ontmoet.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 31 oktober 2017
pagina 3
Onlangs passeerde ik ijssalon Toscane
die vroeg aan de winterstop begonnen
was, maar die in de zomer, zo las ik op
het raam, IJs en meer bleek te verko-
pen. Wat meer? Je kunt toch gewoon
opschrijven dat er ijs met slagroom ver-
kocht wordt. En dat er voor de kleuters
een assortiment veelkleurige spikkels
voorradig is. Het woord meer betekent
in dit geval drie keer niks en als je er
op let, zie je dat het barst van de winke-
liers die hun handel een naam moesten
geven, maar te beroerd waren precies
te beschrijven wat ze in de aanbieding
hebben. Om zich vervolgens gemak-
zuchtig te behelpen met het woord
meer. Er bestaat een kaaswinkel die
Kaas en meer heet. Dat meer, zouden
dat muizenvallen zijn? De modewin-
kel Been en meer verkoopt meer dan
kousen en sokken alleen. Moet ik
daarbij dan denken aan een assortiment
ecologisch verantwoorde dildo’s of
moet ik dichterbij het been zelf blijven
en inzetten op handgemaakt orthope-
disch schoeisel?
Het bedrijf dat Sla en meer heet,
verkoopt wellicht ook sladressings in
verschillende smaken, maar het kunnen
ook kerstbomen zijn of in uitgevochten
burgeroorlogen gebruikte Kalasjni-
kovs. Meer is immers een alomvattend
begrip. Sommige winkels die meer
in hun naam hebben zitten, etaleren
daarmee een ongevaarlijke vorm van
krankzinnigheid. Wat zou u denken
van het bedrijf dat Moois en meer heet.
Die verkopen dus mooie dingen, maar
meer dan dat, dus ook lelijke. Hoe
stupide en nietszeggend tegelijk kan
een bedrijfsnaam zijn. Er bestaat - je
gelooft het haast niet - een dienstverle-
nend bedrijf dat zichzelf Borstvoeding
en meer heeft genoemd. Zelf denk ik
bij dat meer aan flesvoeding, maar het
kan ook zo zijn dat er aan nazorg bij
tepelpiercing gedaan wordt. Ik kan ook
niet uitsluiten dat er borstmassages ge-
geven worden om de melkproductie te
stimuleren of dat het bedrijf rondreizen
op maat door Sicilië levert.
Het bedrijf Glutenvrij en meer verdient
in dit verband een eervolle vermelding,
want zij verkopen dus meer dan voe-
dingswaren waar geen gluten in zitten.
Zoals voedingswaren waar juist wel
gluten in zitten.
Mijn lievelingsbedrijf met meer in de
naam heet Quilt en meer. Een quilt is
een lappendeken en dat meer bestaat
- lijkt mij aannemelijk - uit dekens die
niet van lappen gemaakt zijn, maar uit
één stuk bestaan. Ze verkopen dus de-
kens in de breedste zin van het woord.
Maar wilden dat verbloemen, omdat
ze dat te banaal vonden. Verkoop dan
geen dekens zou ik zeggen, maar begin
een handel in iets waar je wel trots op
durft te zijn. In kaas bijvoorbeeld. Maar
noem die winkel dan vooral geen Kaas
en meer. Die naam bestaat immers al.
Minder is meer
Een van de restaurants in Utrecht waar ik graag eet, heet Vis &
Meer. Dat is een prachtnaam voor een visrestaurant. In een beetje
meer zwemmen namelijk zoetwatervissen, waar ook soms erg
lekkere tussen zitten. Meer betekent in onze zustertaal Duits zee
en - het is en blijft verwarrend - de zee noemen onze oosterburen
een meer. Al met al kun je uit deze restaurantnaam de conclusie
trekken dat ze bij Vis & Meer zowel zee- als zoetwatervis op het
menu hebben staan. En zo is het ook.
Zanger in bierbrouwerij De Boog
David McWilliams
HWtje
e
1,2 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,...16
Powered by FlippingBook