De Utrechter Week 46 - page 7

De meeste etalagepoppen kan je de-
monteren, maar er zijn ook poppen uit
een stuk. Die moeten in de lengte in
de auto geschoven worden. Zo gezegd,
zo gedaan. Ik legde een kleedje over
de pop, zodat alleen de benen en het
hoofd te zien waren. De voeten steun-
den op het dashboard.
Niet goed geworden
Ik woonde in de jaren zestig in een flat
in Overvecht op de eerste verdieping.
De begane grond was bestemd voor
de boxen. Ik kwam thuis met mijn
poppen en stapte uit. Een verschrikte
buurvrouw vroeg vanaf haar balkon
of mijn vrouw niet goed geworden
was en of ik hulp nodig had. Mijn
vrouw liep in die tijd op alledag en
de buurvrouw dacht dat mijn vrouw
uitgestrekt in de auto lag en misschien
onwel geworden was.
Man zonder benen
Een andere keer haalde ik een man-
nenpop op. Hij had een mooie snor.
Ik zette zijn bovenlijf met armen op
de passagiersplaats en deed hem mijn
colbertje aan. Zijn handen steunden op
het dashboard. Al rijdend zag ik dat
mensen het een vreemde man vonden,
want bij een stoplicht zag ik ze met
enige verbazing naar mijn passagier
kijken.
Thuis gekomen zag ik mijn vrouw met
vragende blik op het balkon staan. Ze
maakte met gebaren duidelijk dat ze
wilde weten wie die vreemde kerel
was die ik mee naar huis nam. Ik deed
het portier open en ze zag een man
zonder benen. Ze voelde zich knap in
de maling genomen.
Mummies
In 1973 werkte ik mee aan een ten-
toonstelling over Utrecht en Oranje.
Ik leverde twee compleet aangeklede
poppen, voorstellende een officier en
een manschap van de Utrechtse Schut-
terij. Voor vervoer zou de gemeente
zorgen. Ik had de poppen ingepakt in
oude lakens, het leken net mummies.
Alleen de voeten staken uit. Om
de nek en om de enkels had ik een
touwtje geknoopt. De afspraak was
dat de poppen in een gesloten wagen
vervoerd zouden worden. Er bleek
ergens een wet te zijn die dit soort din-
gen beschreef. Op de heenweg was dat
geen probleem geweest, maar toen de
poppen teruggebracht zouden worden,
kreeg ik een voorgevoel dat het wel
eens mis kon gaan. Mijn voorgevoel
bleek juist te zijn. De tentoonstel-
ling was in de Buurkerk waarvan de
uitgang aan de Steenweg lag. Ik fietste
naar de Buurkerk en uit de verte zag
ik twee mannen een pop naar buiten
dragen. Een man had de voeten vast
en de andere man het hoofd. Ze liepen
statig in de maat.
Raar gezicht
De pop werd op een open platte wagen
gelegd, naast de pop die al eerder naar
buiten was gebracht. Het was geen
gesloten laadruimte en dus geheel
tegen de vervoersafspraak in. Het was
omstreeks twaalf uur en het was op dat
moment erg druk op de Steenweg. En
toen had je de poppen aan het dansen.
Toen ik dichterbij kwam, hoorde ik
toeschouwers zich afvragen of dat
lijken waren. Ik stelde ze gerust en zei
dat het maar poppen waren. Het ziet
er griezelig uit en ze komen wel uit de
kerk, zei een oudere dame. Ik vertelde
haar dat ik de eigenaar van de poppen
was. Zij was gerustgesteld, maar vond
het maar een raar gezicht. Het was
inderdaad wel een raar, maar ook wel
komisch gezicht, maar ik heb wel even
de gemeente gebeld dat dit nooit meer
op deze wijze mocht gebeuren.
Toen had je de poppen aan het dansen
In de jaren zeventig jaren was mijn verzameling uniformen en
civiele kleding zo groot geworden dat ik naar een grotere ruimte
moest uitkijken. Gelukkig kon ik bij een paar vriendinnen terecht
die een grote zolder hadden. Daar kon ik alles uitstallen, tenmin-
ste, als ik etalagepoppen had. Na enig zoeken kon ik er een paar
kopen.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 14 november 2017
pagina 7
Onderweg met een passagier die geen aanmerkingen op je rijstijl maakt
Op enig moment kwam er bij ons in
de straat een familie wonen die het Le-
ger des Heils een goed hart toedroeg.
Dat wil zeggen dat zij ‘s zondags naar
de dienst in de Monseigneur Van de
Weteringstraat (een zijstraat van de
Nachtegaalstraat) in Utrecht gingen.
En van een van hen hoorde ik dat het
Leger de Heils ook een muziekkorps
had.
Was dit voor mij de oplossing
waarmee ik mij kon vermaken? Het
muziekkorps trad toch op verschillen-
de tijden en plaatsen regelmatig op in
Utrecht? Omdat niet geschoten altijd
mis is, trok ik als jochie van 11 jaar de
stoute schoenen aan en ging mij bij het
Leger des Heils aanmelden als lid van
het muziekkorps.
Bedeesd
Diezelfde avond was er een repetitie
van het muziekkorps en daar kon ik
naartoe. Heel bedeesd ging ik die
avond naar het repetitielokaal en men
vroeg mij wat ik voor instrument
wilde spelen. Ik koos voor de trom-
bone. Ik kreeg dit enorme instrument
in handen en men leerde mij hoe ik
daar een geluid uit kon brengen.
Heel onschuldig dacht ik, dat ik het in-
strument mee naar huis mocht nemen
om te repeteren, maar die gedachte
was niet juist. Als ik wilde repeteren
moest ik maar naar het Leger des
Heils komen.
Verdrietig
Ja, en toen werd ik kwaad. Thuis kon
ik zoveel oefenen als ik wilde, en
ik moest nu maar afwachten hoe ik
dat bij het Leger des Heils geregeld
kreeg. Nu, tientallen jaren later, kan
ik mij echter best voorstellen dat de
werkwijze van het Leger des Heils
meer dan terecht was, maar als elfjarig
jochie zag ik dat op dat moment niet.
Bij mij is kwaad, kwaad en ik ben
er niet meer naar toegegaan. Jam-
mer voor de mensheid natuurlijk,
want hierdoor is een wereldbekende
trombonist verloren gegaan. Maar
nogmaals het Leger des Heils heeft in
die tijd de juiste beslissing genomen,
voor mij op dat moment verdrietig,
want toen moest ik weer wat anders
proberen te vinden. Uiteindelijk is ook
dat gelukt.
Theo de Ruiter
Geen trombonist bij het Leger des Heils
Het zal de meeste lezers niet onbekend zijn dat er na de Tweede
Wereldoorlog ook in Utrecht voor de jeugd weinig te beleven
viel. Nederland en de rest van de Europese landen moesten im-
mers weer opgebouwd worden. Dus alle beleidsmakers hadden
wel wat anders aan hun hoofd dan leuke dingen voor de jeugd
te bedenken. De kinderen moesten zich dus maar zelf zien te
vermaken. Maar ja! Waarmee?
Het muziekkorps van het Leger des Heils verzorgt geregeld concerten op straat
Het Leger des Heils-muziekkorps van vroeger
Het herkenbare logo van het Leger des
Heils
1,2,3,4,5,6 8,9,10,11,12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook