De Utrechter Week 48 - page 11

In 1967 liepen de bejaarden in Kiev,
die al dat oorlogsgeweld als kind
hadden meegemaakt, met grote
portretten van familieleden die waren
gesneuveld. In de omgeving van Kiev
bevindt zich een ravijn, BabyJahr ge-
naamd. Daar zijn in het begin van de
bezetting 175.000 mensen vermoord
in enkele dagen. Mijn moeder is de
dans ontsprongen, omdat zij kon
bewijzen arts te zijn met heel veel
ervaring. Dat heeft haar leven gered.
Bovenkaak
Ik, als Utrechtse man
van toen amper 20,
heb daar in 1967 in
alle stilte rondgelo-
pen. Ik had het plan
na deze viering van
7 november met de
Trans Siberia Express
vanuit Moskou naar
China en Wladi-
vostok te reizen. Een
treinreis van zeven
dagen. Maar dat ging
door een operatie niet
door. Ik moest wor-
den geopereerd aan
mijn bovenkaak. Wel,
dat heb ik geweten.
Ik werd geopereerd in
een militair hospitaal.
Een gebouw uit de jaren twintig. Het
zag er vervuild uit. Ook de operatie
leek meer op een horrorfilm. Van
verdoving had men nog nooit gehoord.
Bloed, bloed en nog eens bloed. Ik
kon geen woord uitbrengen. Zelfs niet
in het Utrechts. Maar mijn toekom-
stige vrouw hield mijn hand vast. En
daar knap je natuurlijk van op...
Gat boven neus
Om 12 uur ging er een bel en dat
betekende eten. In een vrij donkere
lange gang stond een armoedige lange
tafel. E schoven 40 militairen aan. IJs-
en ijskoud! Dan kwam de warme hap:
pannen met borsjtsoep. Ook al koud.
Kromme tinnen borden en eten maar.
Mij lukte dat niet, maar niet getreurd.
Ik kreeg van mijn familie zoveel te
eten, dat ik het meeste maar weg gaf.
Vooral aan kinderen die moederziel
alleen rondliepen. Naast mij aan tafel
zat een man en die had uit liefdes-
verdriet een kogel door zijn hoofd
geschoten. Maar dat was mislukt. Nu
had hij boven zijn neus een gat, dus
tijdens het eten en slikken kwam de
soep net zo snel weer naar buiten. Ik
deed een duim op dat gat. Hij keek mij
dankbaar aan.
De lange treinreis via Moskou is enige
maanden later toch doorgegaan. Met
als grote verrassing in Moskou drie
dagen op stap met een andere Utrech-
ter: Anton Geesink. Maar dat is een
ander verhaal.
Jack Meulman
Onverdoofde operatie in Oekraïne
Vraag je in Rusland aan iemand of hij Russisch bloed heeft en van zijn moederland houdt, dan zal
men je huilend om je nek vliegen. Dat is mij daar dikwijls overkomen. Vooral als er een herdenking
wordt gehouden. Zoals de viering van de Oktoberrevolutie op 7 november. Maar vooral 9 mei, de
nationale bevrijdingsdag van Rusland.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 28 november 2017
pagina 11
In het hospitaal in Kiev met medepatiënten
Met een mooie foto heb ik haar over
de streep getrokken op de parkeer-
plaats van afrit Werkendam op de A27.
Al gauw kwamen er kleinkinderen
en je raadt het al, ook wij waren de
aangewezen personen voor oppasoma
en - opa, want Oma Kip, haar bijnaam
vanwege onze krielkippen, had
afscheid genomen van het kappers-
vak en genoeg tijd. Aan ruimte geen
gebrek, genoeg kamers om te slapen,
een grote living met geheime door-
kruipruimtes en 1100 vierkante meter
tuin om te ravotten en kattenkwaad
uit te halen. Grote favoriet was onze
Bramley Seedling appelboom, een
prachtige boom om in te klimmen, een
ware uitdaging.
Toen de kleinkinderen van onze
jongste dochter oppasrijp waren voor
Oma Kip en Opa Snor (zie ook De
Oud-Utrechter 31-3-2015), ontdekten
we bij de eerste keer op de boerderij al
snel dat Max, de jongste, ons wel eens
voor verrassingen zou kunnen zetten.
We verzonnen van alles om ze bezig
te houden en vissen in het Wiel (een
overloopplas) leek ons een goed
plan. Met een visnetje aan de gang en
zonder vangst weer terug naar de boer-
derij voor een versnapering. Max had
andere plannen en liep stiekem naar de
boerensloot om Opa Snor te verrassen
met kikkervisjes. Helaas had hij geen
rekening gehouden met de steile kant
van de sloot en dook kopje onder in de
modder. Hij is nog steeds boos dat we
stonden te schaterlachen.
Na zware arbeid om de vijver te
vergroten, moest Opa Snor zijn
vermoeide beentjes te ruste leggen.
Max, die een paar uur lang nauwlet-
tend Opa Snor gecontroleerd had op
zijn werkzaamheden, had net zoveel
recht om zijn beentjes op de tafel neer
te leggen. Want bij Opa Snor en Oma
Kip mocht alles.
Onze afrit vanaf de dijk was uitermate
geschikt om bij sneeuw naar beneden
te roetsen en in het bos terecht te
komen met de nodige blauwe plekken.
In de zomer bracht dan weer de skelter
uitkomst, maar dat was veel gevaarlij-
ker en dus hartstikke leuk. Het leverde
niet alleen de bekende blauwe plekken
op, maar ook nog eens schaafwonden.
Na afloop van de avonturen buiten
moest Opa Snor het vaak ontgelden en
dikwijls aan de bak om een partijtje
te stoeien, wat op je oude dag geen si-
necure is. Al geeft het plezier je volop
energie.
Peter van
Santen
De Pietje Bell onder onze kleinkinderen
We gaan vijftig jaar terug in de tijd; naar de jaren waarin ik mijn grote interesse ontdekte voor oude
boerderijen. Het zou echter nog zeventien jaren duren voor ik tegen mijn eerste dijkboerderij aan-
liep en direct verkocht was. Nu mijn vrouw nog zo gek zien te krijgen, want die moest vijf dagen per
week op en neer rijden naar Werkendam, vanwege haar kapsalon in Utrecht.
Met de beentjes op tafel
Geen sinecure,dat stoeien met dat grut
Jack Meulman in Kiev in 1967
Oekraïnse kinderen op schoot
1...,2,3,4,5,6,7,8,9,10 12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook