de oud utrechter week50 - page 11

Als op woensdagmiddag de winkel
waar ik werkte gesloten was, waren
wij niet vrij, maar moesten we de win-
kel bijvullen en schoonmaken. Maar
zodra het één uur was en de winkel
gesloten, gingen we met z’n allen,
ook de chef, naar de stad. We hadden
een uur pauze dus dat kon makkelijk.
Er was op de Oude Gracht een café,
De Trechter, geopend en daar was het
altijd gezellig. We gingen daar ook
op zondagmiddag wel heen. Maar na
een tijdje merkten we dat er ook drugs
gebruikt werden. Dit was niets voor
ons, dus was het uitje op de woensdag
gauw over.
Kelder
Later gingen we op de woensdag-
avond naar een kelder, die op woens-
dagavond een speciale avond had
voor de militairen die in de Utrechtse
kazernes zaten. Dit was als afleiding
voor de militairen. Er werden gezel-
lige plaatjes gedraaid en het was leuk
dat er gedanst kon worden. Er waren
altijd wel wat meisjes, dus gingen wij
daar ook eens heen om te kijken wat
het was. Je ging daar overigens alleen
heen voor een gezellig avondje uit. En
verder niets, want veel soldaten had-
den thuis al een vriendin of vrouw.
Bijzondere ontmoeting
Zoals ik vorige keer al vertelde, gin-
gen we op zondagavond ook af en toe
naar Ossendrijver in Houten. De bands
op die avonden mochten pas gaan
spelen als de dienst in de naastgelegen
kerk afgelopen was.
Ook gingen we op zondagavond soms
naar Haarzuilens. Dit was voor mij
niet te doen om met de bus te gaan. Ik
moest dan met twee bussen mee die,
vooral in het weekend, niet veel reden.
Maar toen een collega vroeg of ik een
keer meeging met de auto naar de Vier
Balken vond ik dat een uitstekend
plan. in de Vier Balken kon je bij goed
weer ‘s zomers lekker buiten zitten en
er kon ook buiten gedanst worden. Dat
was wel erg apart. Daar ontmoette ik
toen een jongen, waar ik nu al bijna 42
jaar mee getrouwd ben.
Oliecrisis
Toen in 1973 tijdens de oliecrisis de
autoloze zondag ingevoerd werd, had-
den veel jongelui een probleem met
het vervoer. Heel veel kwamen uit de
omliggende dorpjes van Haarzuilens.
Dus de meesten hadden een auto of re-
den met elkaar mee. Velen, en wij ook,
zetten dan op zaterdagavond de auto al
bij de Vier Balken neer en dan gingen
we op zondagmiddag of ‘s avonds met
de bus naar de Vier Balken toe. Boven
was ook een gezellige barretje. Wat zo
leuk was toen: iedereen zat te wachten
tot het 12 uur was en we weer met de
auto mochten gaan rijden. Mijn vriend
bracht me dan gauw naar huis, want
iedereen moest de volgende dag weer
vroeg op om te gaan werken.
Bep Sturkenboom
Uitgaan in Utrecht van vroeger (2)
Dankzij de leuke reacties over mijn stukje over uitgaan in
Utrecht van een paar nummers hiervoor, kwamen er nog meer
leuke dingen in mijn gedachten op. Daarom nog een verhaaltje.
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 12 december 2017
pagina 11
Tijdens de autoloze zondagen in 1973 waren de straten leeg in Utrecht
Die zucht: “Het is nog erger dan de
tropenkolder!”
Het ritueel dat dan begint wordt nooit
doorbroken,
een mooie kerst cd wordt opgezet,
de grootste boom, ja echt, hij past maar
net
en dan worden er kaarsjes aangestoken.
De stal is groot, die moet dus wel naar
buiten.
Vol trots wordt er een spotje op gericht,
Kindeke Jezus in het volle licht
en vogels tussen os en ezel fluiten.
Ze klimt spontaan zonder te kikken
op die hoge, enge trap.
Ze balanceert, ik vind het knap
om lampjes aan de goot te klikken.
Mijn moeder neuriet zacht de melodieën,
ze is volledig in haar element.
Straks wordt haar haar gepermanent
En dan ineens…voelt ze haar zere knieën
Maar ook haar handen, heupen, voeten,
ze is weer veel te druk geweest
ach ja, het is ook zo’n mooi feest,
helaas moet ze daar ieder jaar voor
boeten!
Ze houdt zo graag dat ene ritueel in ere
maar oh, die reuma zit zo in haar lijf.
Ze voelt zich oud en moe en stijf
en zucht: “Ik moet het toch gaan ac-
cepteren.”
Mijn vader streelt haar zachtjes door
haar haar
Hij zegt: “Het volgend jaar help ik je
mee,
dan doen we alles met z’n twee
je weet het wel, ‘t is beter schat, echt
waar!”
Opeens ziet vader een klein doosje. “Ben
je die vergeten?”
De inhoud is een engeltje, heel teer
dat zet hij naast mijn moeder neer
en zegt: “Jij ben mijn lieve engel, zeker
weten!”
“Nou nou”, zegt moeder wat verlegen
“och man, je maakt me zomaar aan het
blozen,
help me maar even met die dozen
nee, dat ‘klef’ doen, dáár kan ik niet
tegen.”
Dan gaan ze samen tree voor tree,
de trap op, dozen op elkaar,
beneden klinkt Maastrichter Staar,
mijn ouders zingen zachtjes mee.
“Gezellig hè”, zegt moeder blij,
als ze weer naar beneden komen.
“Hier kan ik écht het héle jaar van
dromen,
de mooiste tijd van het jaar voor mij.”
Daar zitten ze, tevreden met het resultaat
een kopje thee en kransje voor hun neus
het was een hele klus, ja heus,
maar alles hangt en ligt en staat!
Helaas is dit verhaal te lang geleden,
mijn ouders zijn er al niet meer
en toch, met kerstmis lijkt het weer,
alsof ze zo de kamer binnen treden.
Geluk zit vaak in hele kleine dingen,
in samen zijn, in liefde een gebaar
maar aan het einde van het jaar,
zit MIJN GELUK in die herinneringen!
Irene Kraaijenhagen
Moeders kerstritueel
Mijn moeder is een heel groot fan van
het kerstfeest,
rond Sinterklaas is ze niet te genieten.
Ze vindt het niets, die man met al die
maffe Pieten
op 6 december zegt ze blij: “Zo, die zijn
weer geweest!”
Dan vliegt ze blij de trap op naar de
zolder,
haalt dozen vol met spullen voor de dag,
waarmee mijn vader haar niet helpen
mag.
De Vier Balken in Haarzuilens
1...,2,3,4,5,6,7,8,9,10 12,13,14,15,16
Powered by FlippingBook