De Noorderkanaalweg

13 mei 2015, door Fred Wallast

De Noorderkanaalweg met, op de voorgrond de Groene Brug en daarachter het luchtspoorviaduct. Allan lag rechts (niet zichtbaar)

Ik ging tanken op de Gordelweg, nabij de spoorlijn die vroeger liep tussen Den Haag en Rotterdam, nu in ruste. Hoewel de bogen nog steeds dienst doen voor kleine bedrijven. Ik stond in de rij bij de pomp en realiseerde me dat, in mijn vroegere jaren, er slechts één auto reed, die van de dokter. Er was dus genoeg ruimte om bussietrap en diefje met verlos te spelen.

Omdat ik op die ‘heilige’ grond stond, kon ik het niet laten mijn auto te parkeren. De nostalgie die mij daar overviel, trok mij naar het Noorderkanaal. In mijn herinnering, als kind, kwam mij het kanaal grootser voor, ook het landje waarop wij speelden weidser. Is als kind alles mooier?

Mijn gedachten gingen terug. Genoeg over tulpenbollen, suikerbieten en vel over been. Ik wilde terug  naar het vlot, dat wij probeerden te maken van de blikken die door de Zweden met voedsel waren gedropt. De dukdalf, die er nog steeds is en verlaten in het kanaal staat, omdat niemand er meer vanaf duikt. Geen vrachtschip meer te bekennen, waar wij met gevaar voor eigen leven op klommen. De groene brug bij  ‘Allan’, onze trots van de treinenbouw, ook verdwenen. Ons vriendje klom altijd op de boog om er vanaf te duiken. Moet je nu toch niet meer aan denken. Geen wonder dat hij, toen hij groter was, hoogtevrees kreeg.

We doken van de Groene Brug en de echte durfals zelfs van de boog. Op de achtergrond de ambachtsschool

Wat haastten wij ons uit school altijd naar dit idyllische plekje, waar jeugdliefde ontstond. Mijn buurjongen, zwaar gereformeerd, mocht op zondag niet zwemmen. Wij haalden hem over dan maar in zijn onderbroek te gaan. Zou hij daar, denkend aan de hemel, nog steeds spijt van hebben? Met zijn allen rennen naar het kinderziekenhuis, op de Gordelweg, omdat een vriendinnetje door een wesp in haar mond was gestoken. De jongens, die genoten als ze je met kleding en al van de groene brug konden gooien, natuurlijk was er nooit één die dat flikte. Waar zijn de bomen gebleven, die in mijn gedachten het bos vormden?

Later werd het zeilen met een zeilkano op de Bergse Plas. Zouden er nog overlevenden zijn  die zich dit alles herinneren en mee fantaseren?

Joshelmer1938@gmail.com


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Samen wonen is socialer wonen (SOR)