Hoe de Lentiade aanzette tot fotograferen

Een nieuwe lente en een nieuw geluid. Beroemde regels van een Nederlandse dichter, Gorter. Als u dit leest zijn de sneeuwklokjes al weer uitgebloeid. Maar de narcissen, krokussen en blauwe druifjes staan nu in bloei. De tulpen en de hyacinten zijn altijd iets later.

Het doet mij denken aan de Lentiade, jaren geleden, in de eerste Ahoyhal op de plek waar Heliport eens was, nabij het Hofplein. Ik was een jaar of 18 toen mijn zus en zwager daar naar toe gingen en zij vroegen mij ook mee. Het was een mooie happening. Na een grijze winter vrolijk je weer helemaal op als je tussen de kleurrijke bloemen door loopt.

Dia’s kijken

Mijn zwager maakte regelmatig dia’s met zijn camera. Hij zakte dan door zijn knieën en maakte foto’s van de bloemen dichtbij. Ik was ook pas overgestapt van mijn Agfa Clack naar een kleinbeeldcamera. Ik wilde dat ook wel eens proberen en volgde zijn voorbeeld. Dat ging heel precies met lichtmeting. Maar het resultaat was er dan ook naar.

Ik had een projector gekocht, een Zeiss Ikon, een scherm en een tafel. En dat werd dus een avondje dia’s kijken. Dat waren zo mijn eerste stappen met de kleinbeeldfotografie. En op elke vakantie daarna bekeken wij de resultaten.

Fotoclub

Intussen was ik lid geworden van de fotoclub van Heineken aan de Crooswijksesingel waar ik werkte. Die had een eigen Doka en ik leerde ook zwart-wit foto’s ontwikkelen. En af en toe was er een avond waarop wij elkaar foto’s beoordeelden en werd ons gewezen hoe de plaatjes nog beter gemaakt konden worden. Zo leverde ik onder andere een foto in uit Oostenrijk van bomen met daartussen een uitzicht op het dal. Het commentaar dat ik kreeg was: Als je één stap naar voren had gezet was de foto beter geweest, dan was het uitzicht mooier in beeld gekomen. Ja, was mijn antwoord, maar dan was ik wel het ravijn in gekukeld. Hilariteit alom.

Later maakte ik eigenlijk alleen nog foto’s van mijn dochter. Die plakte ik dan in fotoalbums. De dia’s, enkele sleden vol, heb ik op een USB-stick laten zetten.

Dat scheelt weer enorm in ruimte. En dan kon je de plaatjes gewoon op het televisiescherm bekijken. Nog weer later kocht ik een computergestuurde camera. Zo heeft ook de fotografie grote ontwikkelingen meegemaakt.

Tiny E. van Noordennen-van Dordrecht

debarim@vanlingen.net