Karel de Stouteplein

24 augustus 2015, door Vanessa Wallast

z923

En of wij dit nog kennen! Het is het Karel de Stouteplein in de wijk Charlois. Mijn man en ik hebben vier en een half jaar op nummer zeventien gewoond, met onze twee kleine kinderen.

Het was een huis zo scheef als wat met een lange gang van zeven meter en maar zeventig centimeter breed. De voorkamer had een kolenkachel en een schoorsteen. Aan de scheve muur moest een kast  opgehangen worden. Het was een gek gezicht, want die kast moest recht hangen natuurlijk. De visite stond zich altijd af te vragen hoe het nou zat. Dan was er een tussenkamer, waar ons bed stond. Het bed stond zo scheef, dat wij ons met één hand vast moesten houden om te kunnen slapen. Dit werd nogal komisch als we eerst wat anders wilden doen.  De schuifdeur naar de achterkamer hebben we dichtgemaakt, omdat daar de kinderen sliepen. Ook in de achterkamer was er stookgelegenheid. Het huis was zo scheef door de bouw van de Maastunnel. Het grondwater werd weggemalen voor de bouwput, waardoor de houten palen droog kwamen te staan en er paalrot ontstond. Hierdoor verzakten de huizen.

Aan de achterkamer zat een balkon van ongeveer een meter breed en een klein trapje naar de tuin. Mijn man was toen erg enthousiast om de tuin op orde te krijgen. Er waren veel straatkatten die weggejaagd moesten worden. Toen dat gebeurd was heeft hij met veel energie en turf de tuin op orde gekregen en de zomers daarna kon ik veel lathyrussen plukken. Tuinieren was niet aan mij besteed, want ik was erg druk met de kleintjes, maar katten wegjagen kon ik als de beste. In de tuin was er ook een schuur met een groot kolenhok. De schuur was van steen, maar totaal niet geïsoleerd en daardoor erg  vochtig. Onze fietsen verroestten weg door al dat vocht.

Er was een erg kleine keuken, maar de wasmachine en de centrifuge pasten er net in. Er was geen koelkast en koken deed ik op een gastweepitter. Er was wel een diepe kast in de keuken, maar het klapraampje moest vervangen worden, want dat was ook hartstikke scheef. Er was geen afzuigkap, maar een gat in het plafond, want er stond vroeger een kolenfornuis. Mijn was droogde ik aan lijntjes in de lange gang. In die gang was in een nisje waar ik mooi mijn kinderwagen kwijt kon. In dat nisje zat een fonteintje, maar daar hebben we het water van afgesloten, omdat wij een peuter hadden, die nogal een ontdekkingsdrang had. Helaas hadden we in dit huis nog geen douche.

In de winter was het hard stoken om het warm te krijgen, maar gelukkig was er een kleine vestibule met een deur erin. Met onder andere doeken konden we de kieren dichtstoppen. De buitendeur sloot gelukkig wel goed, maar al met al was het huis rijp om gesloopt te worden.

Dit alles was in de periode van 1964 tot en met 1968. De buurt was erg leuk daar. De muziektent, waar af en toe muzikanten speelden en het parkje eromheen. Wij hadden leuk contact met een echtpaar, dat al wat grotere kinderen had. Hun jongste dochter Carla kwam veel bij ons over de vloer. En als ik om een oppas verlegen zat, mocht ik zal altijd even bij hen brengen. Zij woonden een heel stuk de hol op, richt de Kroonkurk, een café met een reputatie. Het huis van dit echtpaar had twee hoge trappen en het was tamelijk ruim, maar ook daar hadden ze geen douche.

Dit was het verhaal van de raadplaat, de muziektent op de het Karel de Stouteplein met het parkje en het Moordenaartje. Het treintje naar Voorne-Putten reed er doorheen en toeterde dan flink.

Herman en Marja Selhorst
Capelle aan den IJssel
siei53xs@kpnmail.nl


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Het Welzijnswarenhuis