Mijn moeders herinneringen

24 juli 2015, door Vanessa Wallast
Helmich Steenwoerd1

Het hele gezin Van Hoek in de Dirk Smitstraat 1945/46.

De grote razzia in Rotterdam. Mijn oom Willem (Wim) van Hoek jr, geboren 1923 en de oudste broer van mijn moeder, en zijn allerbeste school- en eeuwige buurtvriend Joop (Jopie) in de Dirk Smitstraat (Crooswijk) maakten er deel van uit en werden, ondanks dat ze zich verstopt hadden, opgepakt en kwamen uiteindelijk terecht in Dresden. Mijn oom kwam extreem vermagerd terug in juli 1945, zijn vriend Jopie kwam nooit terug. De foto van zijn “bloedmaatje” Jopie kreeg een ereplaats op de schoorsteenmantel bij mijn grootouders, daar stonden nog meer foto’s van bevriende kp-verzetsleden en bij mijn oom. Ik vond de aanblik daarvan als kind en jonge puber iets sinisters hebben.  Als ik er naar vroeg kreeg ik steevast een onbeduidend antwoord. Pas in 2003 heeft mijn moeder er over verteld. Ome Wim heeft na zijn thuiskomst nooit meer een woord gerept over zijn oorlogservaringen, niet tegen zijn kinderen en verdere familie, zelfs niet tegen zijn eigen vrouw en ouders. Wel heeft het hem doen besluiten om direct dienst te nemen om de Jappen uit Nederlands-Indië te jagen , wat, zoals we weten, ook weer heel anders afliep. Ome Wim werd in 1949 met de tropische kolder weer definitief terug naar Nederland gestuurd. Hij heeft daarna een vrij depressief leven geleid door de pijn van schuldgevoelens om Jopie en Indië  en wat al niet meer. Hij werkte bij de RDM (Rotterdamse Droogdok Maatschappij), woonde op Heijplaat en is op te jonge leeftijd van 55 jaar overleden, in de warmte van zijn geliefde en jonge gezin in 1978 overleden. En zo zijn er zovele verhalen van meerdere Rotterdamse jongens en mannen die werden weggevoerd op, die opnieuw voor Rotterdam zo’n fatale dag 10-11 november 1944. Ik herinner mij mijn oom als een hele lieve, zachtaardige en bescheiden man, die 12 uur per dag onafgebroken keihard werkte in de scheepsbouw en reparatie. Ook hij bouwde, net als iedereen in die tijd, Nederland weer op.

Ik ben nog altijd heel dankbaar, dat ik het niet mee heb hoeven te maken. Wat ik altijd zo frustrerend vond en later maar liet gaan, was dat niemand over zijn of haar oorlogservaringen of belevenissen wilde spreken.

Totdat mijn moeder het, al op oudere leeftijd in 2003, wel deed. Ze kon zich bijna alles nog feilloos nog herinneren. De verhalen maakten grote indruk op mij. Het was ook een bevestiging van iets minder plezierigs waar mijn familie en dan met name de latere generatie, waaronder ik mee te maken kregen. Tijdens onze puberteit werden wij persoonlijk aangevallen op een verzetsincident in Rotterdam, eind 1944/begin 1945. Mijn aanstaande oom en zijn verloofde, mijn tante, zaten in het verzet, mijn tante als koerier. Ze werden gezocht door de Duitsers, want mijn aanstaande oom werd persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor het doodschieten van een hooggeplaatste NSB-er, van het ‘slachthuis’ in Crooswijk. Hij heeft de NSB-er ook doodgeschoten. Na de oorlog is hij hier nooit voor vervolgd, maar 30 jaar na de oorlog werd hij uitgemaakt voor ‘vuile moordenaar’ en zelfs ernstig gestalkt, evenals zijn familie. Uiteindelijk bleek het te gaan om iemand die zeer dichtbij stond het was zelfs iemand uit zijn eigen familie.

Mijn grootouders waren van dit alles op de hoogte. Oudste dochter Lenie,  de oudste zus van mijn moeder, heeft, voordat ze bij het verzet ging, toestemming gevraagd aan haar ouders. Mijn grootouders hebben ja gezegd en Lenie heeft zich aangesloten bij KP-Oude Noorden en was een zeer betrokken lid. Het huis van mijn grootouders werd een broeinest en ook zij en de overige kinderen zaten in een zeer gevaarlijke situatie.

Tot 2003 heb ik dit alles nooit geweten , misschien wel vermoed. Dit zijn maar een paar herinneringen van mijn moeder, maar vanaf het moment dat mijn grootouders ja zeiden tegen hun oudste dochter, zijn er zoveel meer verhalen geboren. Het is bijna ongelooflijk.

Helmich Steenwoerd

Mijn oom Wim werd bij terugkomst uit Indië in 1949 hartelijk onthaald door zijn naaste familie.


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Het Welzijnswarenhuis