Mijn vader, de pontjesbaas

17 juli 2015, door Vanessa Wallast

WT074

Mijn vader was eigenaar van de pont die voer van de Aelbrechtskade, ter hoogte van het Samuel Mullerplein, naar de Spangesekade, ter hoogte van de hol naar de Mathenesserdijk,  in de Delfshavense Schie tussen de Mathenesserbrug en de Lage Erfbrug in Rotterdam West. Hij was de pontjesbaas van januari 1953 tot en met maart 1963.

Mijn vader begon  ’s morgens om zeven uur en werkte  tot half twee. Daarna nam de knecht, zo mochten wij hem toen nog noemen, het van half twee tot 8 uur over. Toen de inkomsten terugliepen en mijn vader zich geen personeel meer kon veroorloven, stond hij de hele dag op de pont.

In het begin kostte een overtocht twee cent, later drie cent en de laatste tijd vijf cent. Het gebeurde regelmatig dat je leeg naar de overkant moest varen om één persoon op te halen. Na ongeveer honderd meter draaien had je dan twee cent verdiend. Het was zwaar werk, vooral als het stormachtig weer was.

De pont werd overgetrokken met een staaldraad die om een ijzeren rol zat. Als je deze aantrok, rolde de draad van de andere rol weer in het water. Het voordeel hiervan was dat, als mijn vader nog niet helemaal aan de overkant was, de passerende vrachtschepen achter de pont langs konden varen. De pont werd op z’n plaats gehouden door middel van een stalen ketting die  op de bodem van het water was gespannen. Hier rolde een katrol over die verbonden was met de pont. Het grote voordeel was dat hierdoor niet, zoals bij vele andere ponten, iedere keer de kabels moesten worden strakgetrokken of gevierd aan de kant. Dit was haast geen doen in verband met de intensieve scheepvaart op de Delfshavense Schie.

Door de drukke scheepvaart gebeurde het wel eens dat de pont werd aangevaren. Het vaartuig zat dan helemaal in de kreukels en moest naar de werf van Van Rossum in Overschie om gerepareerd te worden. Gelukkig had mijn vader een reservepont, die dan werd ingezet. Ondanks borden aan de kant met de mededeling “Niet ankeren, kabels” werd er in noodgevallen soms toch  een anker uitgeworpen door een passerend schip. Dan werd de stalen ketting op de bodem en de staaldraad kapot getrokken en moesten dan boven water gehaald worden om gerepareerd te worden. Later is de pont verbreed en als hoofdpont in gebruik genomen. De pont was nu stabieler en mijn vader kon binnen blijven staan in de, door hem getimmerde, ruimte in het midden.

Mijn vader was destijds voor vele mensen een bekend figuur en zei wel eens gekscherend dat sommigen tijdens de overtocht van ongeveer vijftig meter in staat waren hun hele levensverhaal te vertellen. Duizenden mensen heeft hij in die tien jaar overgezet.

Op kerstavond gingen wij naar de nachtmis in Sint Antonius Abtkerk aan de Jan Kruijffstraat. Omdat er meer mensen naar de dienst gingen, was mijn vader een half uur voor aanvang van de mis aanwezig op de pont om de kerkgangers over te zetten. Hetzelfde gebeurde na afloop van de kerkdienst. Met Nieuwjaar brachten we altijd een bordje aan met de tekst “Wij wensen onze klanten een voorspoedig en gezond Nieuwjaar”. Dit leverde altijd leuke fooien op.

Het was een leuke tijd, vooral op marktdagen, donderdag en zaterdag in de Spanjaardstraat. We hadden dan vaak volle ponten en dit waren dan ook de dagen met de meeste inkomsten.

In de loop der jaren gingen er steeds minder mensen met de pont. Veel mensen beschikten nu over een fiets of bromfiets en reden om en de wijk ontvolkte door de bouw van nieuwe woonwijken. Na de strenge winter van 1963 besloot mijn vader ermee te stoppen en de veerdienst werd opgeheven. Mijn vader was toen pas 46 jaar. Hij werd toen wat we nu zzp-er  noemen. Hij deed het opverven van huizen, het witten van plafonds en veel andere voorkomende werkzaamheden. Later is hij twee kleine kantoren gaan schoonhouden en bij een van die kantoren is hij in vaste dienst gekomen. Voor mijn moeder was dit een hele geruststelling, eindelijk was er een vast inkomen.

Theo van Wijngaarden
Randmeer 60
2993 RM  Barendrwecht
0180-557650
vanwijngaarden.theo.ellie@hetnet.nl

 

 


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Het Welzijnswarenhuis