Passage

Vreugde en verdriet, een lach en een traan. Het zijn begrippen die in een mensenleven soms naadloos aansluiten. Om met een dikke traan te beginnen: Herman is dood, leve Herman. Dan heb ik het over Herman Romer, een collega en een vriend. Hij werd 92 jaar en laat de gemeenschap een breed en rijk beschreven historie van Rotterdam na. Ongeveer vijftig van zijn boeken hebben een historische rode draad met de stad van groen-wit-groen, zijn grote liefde na zijn ‘maatje’ en vrouw Cock. Samen waren ze één. Waar Herman was, was Cock ook.

Bijna 50 jaar geleden had ik mijn eerste contact met Herman Romer, kort na mijn aanstelling als stadsredacteur bij Het Vrije Volk. De legendarische journalist Jan Meijer – destijds mijn mentor bij de rode krant én bevriend met Herman Romer – gaf als advies om Herman te raadplegen als ik antwoord op Rotterdamse vragen zocht. ‘’Wat Herman niet weet is te verwaarlozen,’’ zei hij. Zo gebeurde ook, Herman wist altijd raad. Hij was ook fan van mijn rubriek ‘Rotterdam van Toen’ in eerst Het Vrije Volk en daarna vanaf 1991 in fusiekrant Rotterdams Dagblad. Soms tikte Herman op mijn vingers als ik volgens hem een geschiedkundige uitglijer had gemaakt, kritisch en altijd vriendelijk van toon. Na bijna zevenhonderd wekelijkse afleveringen werd de rubriek door anderen voortgezet en bestaat nog steeds.

Kaasboer
Op afstand kregen Herman en ik een goede en vriendelijke relatie. Hij was geen gemakkelijk mens, soms puur rechtlijnig levend en volgens eigen principes. Op zaterdagmorgen kwamen we elkaar tegen op de Centrummarkt in de rij voor de kraam van onze kaasboer uit Bemmel. We wisselden nieuwtjes uit. Herman wandelde altijd van zijn woning aan de Walenburgerweg naar de markt. “Goed voor mijn conditie,’’ zei hij telkens.

 

Herman is gaan schrijven als uitlaatklep door de bureaucratie, haantjesgedrag en onderliggende kinnesinne die hij ervoer bij de grote Nederlandse verzekeringsmaatschappij waar hij in dienst was. Met zoveel woorden heeft hij dat nimmer gezegd, maar zijn irritatie valt te lezen tussen de regels in de kritisch maatschappelijke romans die hij schreef.
Herman en ik schreven samen de 18-delige boekenreeks ‘Rotterdam in voorbije dagen’, uitgegeven door Europese Bibliotheek te Zaltbommel van Kitty en Thijs Uijthoven. Hij over wijken op de noordoever van de Nieuwe Maas en ik over die op de zuidkant van de rivier. Van zijn boekpresentaties heb ik er niet een gemist. Zijn laatste werk, over de verdwenen Coolsingelpassage, verscheen dit jaar in het voormalige hotel Atlanta aan de Coolsingel. De last van jaren had hem zichtbaar broos gemaakt, maar door zijn immer aansturende geestdrift werd het een herinneringswaardige bijeenkomst. Het was Hermans laatste presentatie. Woensdag 29 november maakte hij de laatste reis naar begraafplaats Crooswijk, begeleidt door 80 belangstellenden.
Herman, dank voor je wijsheid en kennis die je gevraagd en ongevraagd op mijn schrijverspad strooide.

Jubileumshow
Theater Zuidplein stond zondag 26 november op springen door laaiend enthousiasme van fans van de Rotterdamse volkszanger Perry Zuidam. De 46-jarige vertolker van het Rotterdamse levenslied vierde met een spetterende show zijn mijlpaal van 25 jaar op de bühne als zanger en entertainer. Rotterdamse songs van onder meer Jaap Valkhoff als ‘Aan de Maas’ en ‘Mijn hart op Katendrecht verloren’, zijn pilaren onder Perry’s groen-wit-groene basis en laten hem presteren op hoog niveau. Ruim duizend van zijn fans uit heel Nederland maakten het feest mee. Na afloop werd hij door hen bedolven onder verbale felicitaties en cadeaus. Perry Zuidam legt een deel van zijn succes neer bij de Rotterdamse zangeres Annie de Reuver (overleden) en de aanwezige 84-jarige componist/tekstschrijven Aad Klaris. Perry, Annie en Aad hebben een nostalgische Maasstedelijke lamp ontstoken en houden hem brandend op lovenswaardige wijze.

Fabuleus
De dag na Perry wist zanger/entertainer Ger Vos (61) in het Nieuwe Luxor zijn fans hossend tussen de stoelen te krijgen. Met zijn orkest van 26 beroepsmusici zette hij voor zijn vijftienhonderd gasten, ‘in het mooiste theater van Nederland’, zoals hij roemde, een fabuleus mooie jaar-galashow neer, de twaalfde. ‘Kan zonder meer naar Broadway’, klonk na afloop in de touringcar naar het thuisfront. Tegelijk reden maar liefst tien bussen naar de show en terug. Voornamelijk gevuld met Rotterdamse senioren die door allerlei omstandigheden het niet gemakkelijk hebben. Ger Vos en zijn team boden vijfhonderd van hen een onvergetelijke show, geheel gratis met koffie, drank, advocaatje slagroom en hapjes, net als het vervoer. De sfeer van de show, met ook een optreden van George Baker, bleef in de bus naar huis nagalmen onder de vijftig deelnemers van verpleeghuis Breede Vliet in Hoogvliet.

(Reacties: reinwol@outlook.com)

Boek Passage Rotterdam bestellen kan hier 

 

Advertenties