Respect voor de mannen in de Rotterdamse haven

Als jonge jongen ben ik opgegroeid aan de haven en mijn interesse in schepen heeft de rest van mijn leven bepaald.

Graag zwierf ik langs de Rotterdamse havens, waar schepen uit alle werelddelen werden gelost en beladen. Allerlei stukgoed werd op pallets of los in en uit de scheepsruimen gehesen. Het was altijd een drukte van belang. Anders dan nu. Door de containerisatie zie je nu niet meer wat de inhoud van de containers is. Ze worden rechtstreeks naar de bestemming vervoerd of de inhoud wordt via distributiecentra verder verdeeld. Aan het zicht onttrokken van buitenstaanders.

Buffelen

Tijdens mijn opleiding tot telegrafist kon ik geld verdienen via een uitzendbureau, waar je op afroep in de haven kon werken. Na schooltijd, waardoor je in de avond tot een uur of tien bezig was. Als de voorman zei “klaar, naar huis” kon je wel eens eerder vrij zijn, maar soms moest je nog even door buffelen. Dat kwam de nachtrust niet ten goede en een enkele keer zat ik de volgende dag met een slaperige kop in de schoolbanken.

De NBBS, het betreffende studenten uitzendbureau, had vaak werk op een ‘bananenboot’, die vanwege de bederfelijkheid van de bananen snel gelost moest worden. Aan een transportband stond je dan met een groepje studenten de ene doos na de andere af te stapelen om ze op een pallet weer op te stapelen. Een van de studenten was talleyman, die het aantal dozen moest bijhouden in een boekje. Veel lichter werk en het betaalde evenveel. De volgende keer meldde ik mij bij de NBBS met het verzoek om ook talleyman te mogen spelen. Het is me gelukt en de daarna behoefde ik alleen maar streepjes te zetten.

De vaste havenwerkers mochten niet weten wat je verdiende, maar zoiets lekt toch uit. De studenten kregen soms hetzelfde loon of zelfs iets meer, wat de verhoudingen onderling niet ten goede kwam. Want het zwaarste werk mocht je als student niet doen, daarvoor waren de ervaren medewerkers ingeroosterd. Verder waren er in de jaren 70 van de vorige eeuw weinig veiligheidsregels.

Respect

Een keer moest op zaterdag een Japans schip worden gelost, zodat ik samen met enkele mede studenten ’s morgens vroeg op het haventerrein aanwezig was. Het schip was er nog niet, vertraagd en waarschijnlijk door slecht weer zo lang zelfs, dat wij om 1 uur ’s middags zonder een hand uit de mouwen gestoken te hebben naar huis mochten. De uren werden wel uitbetaald gelukkig.

Het is een leerzame tijd geweest en je kreeg respect voor de mannen in de haven, die dagelijks met vaak veel zware goederen liepen te zeulen.

Piet van Dijk / Pietvandijk48@kpnmail.nl