Rotterdam

22 mei 2015, door Fred Wallast

‘Van de stad, de vader, het kind en het gewonde hart’

 Ik voel me als de stad waarin ik werd geboren
bang en verloren aan de donkere waterkant,
‘een stad met een gat in z’n hart’,
zei hij zacht alsof hij diep nadacht…

of droomde hij weer van de valse bommen
toen zijn huis verdween in het grommen
van vliegtuigen, wind, rook en vuur…
Hij was me weer even vergeten…
klein en kleumend staarde ik naar de enge Reus
die met zijn boze armen omhoog zonder geluid
naar de hemel schreeuwde harder dan de meeuwen,
ze trokken me mee de oorlog van mijn vader binnen!
Weg wil ik naar huis, ik greep zijn hand
en veilig achterop de fiets zag ik wel
de vele gaten en het puin in de oude straten
maar wist ik niet hoeveel verdriet en pijn
er schuilen in een man die niet huilen kan…

Nu wandel ik langs de brandgrens met mijn zoon,
kijk mij nou papa, wij gedenken jou en al die mensen
bij de rots van de miljoenen tranen waar nooit gedacht
en onverwacht je kleinzoon woont in jouw buurt!
-hij kon het niet weten en ik niet bedenken-
Eens liet je mij zien het beeld van Zadkine:
het dode hart zo leeg en jij die te vaak zweeg,
en onrustig dwaalde door de stad, op zoek naar wat?
De Nieuwe Rubensstraat was voorgoéd verdwenen!
Ik verliet de stad en jouw hart met het angstige gat!

Nu lopen wij door jouw stad en ons hart gaat open
ik zie haar door de eigen-zo-wijze ogen van mijn zoon!
Zo ànders ben je aanwezig, de pijn mag er óok zijn,
maar ik geniet van onze stad met het prachtige hart,
ik ben weer thuis tussen Rotte, Maas en Schie
het hart wat brak en beefde klopt vrolijk en herleefde…
De mensen vulden het gat: de stad, dat zijn WIJ!

Ik voel me als de stad waarin ik werd geboren:
wij waren wel geschonden maar niet verloren…
ik ga er in en uit en ben met haar verbonden!
Op het terras van de Schone Lei kijken wij naar je Skyline
over het verstilde water van de Kralingse Plas heb jij je opgericht
zo fier en trots kleur je nu oranje en goud in het avondlicht!
Ik voel me blij, eindelijk bevrijd en denk ineens verrast:
“Hé, hoor je mij Rotterdam, mijn mooie vaderstad,
ik heb je, soms bitter, maar toch echt wel liefgehad!”

Elisa M. van der Weide
Enschede, 31 januari 2014


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Gemeente Rotterdam