Treinreisje (of Spoorklacht)

5 april 2016, door Fred Wallast

 

ice-international-620-298
Ik heb laatst weer eens een zgn. keuzedag van de NS genoten. Ik ben dan graag een dag onderweg met de trein. Nou, dat is niet alleen maar genieten, hoor. Ik moet zeggen, dat ik niet geheel onbevooroordeeld rondkijk in de trein en op het perron. Dit komt, doordat ik anderhalve week geleden teruggekomen ben van een weekje Zwitserland. Ik ben daarheen gereisd met de ICE en heb in Zwitserland diverse reisjes per trein gemaakt.

Die treinen daar rijden én op tijd én ze zijn schoon. Niet alleen van binnen, maar ook van buiten. Geloof het, of niet, maar het ís zo! De ramen blinken en de koppelstukken zijn elke dag schoon.
Het is zeker niet de eerste keer, dat ik aanwezig was in “spoors” Zwitserland. Het valt mij dan altijd op, dat het spoor daar gerund wordt door mensen, die allemaal hun best doen, de zaak optimaal te laten functioneren!!! (Management) Als er daar sneeuw valt (en soms echt veeeeel, zo’n 50 tot 70 centimeter in één keer), gaat alles gewoon door. Ik heb eens aan een conducteur daar gevraagd, bij welke sneeuwhoogte hij problemen verwachtte in de treinenloop. Hij maakte toen een horizontale handbeweging ter hoogte van zijn borstbeen. Op mijn vragende blik antwoordde hij ernstig, dat hij het gewoon meende!
Het was mij al eerder opgevallen, dat de bergbaantjes in de buurt van Grindelwald bij nachtelijke sneeuwval in de nacht extra gaan rijden met sneeuwploegen aan de voorkant. En dat, terwijl die treintjes normaal ’s nachts helemaal niet rijden.
Hun geheim (nou ja, geheim) is: NIET minder rijden, maar juist veel méér. Op die manier houd je de banen juist sneeuwvrij. Ze zeggen daar dat minder rijden om problemen vragen is. Moet je eens aan de geleerden van de NV Nederlandse Spoorwegen uitleggen.

Goed terug naar de Nederlandse ervaringen. Over op tijd rijden, durf ik eigenlijk niet eens te beginnen.
Ik kwam in de buurt van station Alexander en zag al van verre allemaal donkere tekstveldjes knipperen. De ervaren treinreiziger weet dan: O jee, een niet nader te omschrijven substantie aan de knikker. En ja hoor: alles rijdt met vertraging en sommige treinen “rijden vandaag helaas niet. Excuses voor het ongemak” heet het dan. Ik heb trouwens ooit eens iemand, werkzaam bij het spoor, horen zeggen: “De ideale buitentemperatuur voor de NS is 18,3 graden Celsius (klein nulletje, grote C zei hij). Bij die temperatuur rijdt alles goed. Wordt het warmer gaat alles uitzetten, worden bruggen langer, zitten vast en weet ik veel wat voor ellende. Wordt het kouder krimpen de wisselkabels, worden de wissels dikker of wat dan ook. Ik nam toen aan dat hij een grapje maakte, maar tegenwoordig ben ik daarvan niet meer zo zeker. Bij verwachting van een sneeuwlaag van twee centimeter (Ja echt, dat ís een berg sneeuw, hoor) wordt er direct met minder treinen gereden. Personeel bellen: blijf maar weg; het wordt noodweer morgen joh!)

Overigens  is bij de omroepberichten het woord ‘vertraging’ taboe. Er wordt dan omgeroepen, dat de bedoelde trein “over ongeveer tien minuten zal vertrekken”. In gewoon Nederlands: HIJ HEEFT GEWOON VERTRAGING. En die tien minuten dienen met een flinke hoeveelheid zout te worden genuttigd!
Maar uiteindelijk komt de trein dan. De geplande overstap op een verderop liggend station kun je dan wel op je buik schrijven. Want de Wet van Murphy zegt, dat die aansluitende trein wél op tijd rijdt. In het gunstigste geval kun je de conducteur op het overstapstation nog nét de deuren van die trein zien sluiten.

En daar is ‘ie dan, mijn trein. Hij is aan de buitenkant bedekt met een vette laag zwarte smurrie, die in de buurt van ramen en andere onderbrekingen extra dik aanwezig is. Binnengekomen moet ik constateren dat de NS qua vuiligheid een balans heeft gevonden en toegepast. Hij is van binnen namelijk óók vuil. Als je met je schoenzolen over de vloer schuifelt, is het net, of je op een parkeerplaats van gravel loopt. En dan willen ze van de NS graag, dat je je tas of koffer daar wil neerzetten? Schande.

Over koffers gesproken: Ik heb eens in de trein gezeten, toen ik even naar het toilet moest. Ik had mijn rugtas op mijn stoel laten staan, omdat daar geen waardevolle dingen in zaten (Waardevolle spullen neem ik altijd in een schoudertas mee, waar ik ook heenga). Bij terugkomst op mijn plaats, stond daar een conductrice, die mij op een echt vervelend toontje de les ging lezen over de gevaren van een alleenstaande tas. Ik heb die mevrouw beterschap beloofd en was wat overdonderd door het pedante toontje van deze dame. Maar even later bedacht ik me, dat een toiletgang wel heel vervelend zou kunnen worden voor een reiziger die vanaf Schiphol met de trein reist, vergezeld van twee koffers en twee of drie tassen (voorbeeld). Dat zou een gesjouw en heen-en-weer-geloop geven, als die reiziger een plasje zou willen doen. Maar goed: ze hád gelijk.)

Ik ga zitten. Het zal wel kinderachtig klinken, maar ik wil tijdens de reis graag naar buiten kijken om het Nederlandse landschap aan mij voorbij te laten gaan. Ook ben ik een liefhebber van het spoorbedrijf, die dat graag bekijkt. Heel handige dingen daarbij zijn ruiten, om naar buiten te kijken. Nou, die hebben ook een vieze aanslag van dezelfde smurrie, die op de rest aan de buitenkant van de trein zit. Als daar de zon op gaat schijnen, kun je beter een krantje gaan zitten lezen, die in stapels tegelijk door de trein zwerven (Dat laatste is uiteraard te wijten aan de reizigers en kan de NS niet kwalijk worden genomen).

Na een tijdje wil ik even naar de wc (Tja, de leeftijd, hè). Dat had je gedacht: DEFECT. Het is dan ongeveer half tien, dus die trein is vermoedelijk zó uit de ‘tuin’ gehaald. Ik verwacht dan, dat datzelfde treinstel ’s avonds weer met defect toilet in de ‘tuin’ wordt weggezet. En morgen weer rijden met die hap! Toen ik in de jaren 1992 tot 1996 bij het spoor werkzaam was, las ik toen al in een dienstbericht of hoe zo’n blaadje ook heette, dat de NS zou gaan “bezuinigen op onderhoud”. Ik voelde toen al, dat dit een onheilstijding was. Tegenwoordig weten we wat de gevolgen van dat beleid zijn: Vuile treinen, kapotte en gestrande treinstellen, wisselstoringen, draadbreuken, bovenleidingstoringen en meer van die fijne dingen. Tja, misschien zeg ik iets nieuws of klinkt het vreemd: maar wat je niet onderhoudt, gaat op den duur geheid kapot. Je moet je auto en je fiets ook onderhouden, toch?

Bij de nadering van het station Rotterdam CS staat de trein meer dan vijf minuten stil. Er wordt omgeroepen, dat het aankomstspoor nog bezet is. Hoezo? Wisten ze niet, dat onze trein eraan ging komen. We waren al meer dan vijf minuten te laat.
Wat ook opvalt, is dat de trein tijdens de rit zo heen en weer schudt. Ik denk, dat in ons land het spoor niet erg recht (meer) ligt. Typisch is, dat als je met de eerdergenoemde ICE onderweg bent naar Basel, het heen en weer schudden over is, zo gauw je achter Zevenaar de grens hebt gepasseerd. Dan ligt de trein weer superrustig en schudt niet meer: is wel zo prettig, omdat die trein tussen Keulen en Frankfurt de snelheid van 300 km/u overschrijdt.

Wat ik ook vreemd vind, is dat je in Nederland honderden kilometers per trein kunt reizen, zonder te worden gecontroleerd! Dat vind ik knap. Want de conducteurs/-trices zíjn er wel, want ik hoor ze bij vertrek op hun fluitje blazen en ik hoor/zie ze geducht ‘sleutelen’, maar direct daarna verdwijnen ze in een hokje, of gaan naar de machinist, om over koetjes, voetbal, of de Lotto te praten.

Ik was weer eens een dagje te gast in de trein en wilde dit even van me af schrijven. Ik ben benieuwd, of er nog mensen, die bij het spoor werken hierop willen reageren. Ze hoeven me geen gelijk te geven, maar wel met argumenten, graag. En……….Niet schelden, dat heb ik ook niet gedaan in dit stukje!

Paul van ’t Hof


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Het Welzijnswarenhuis

Elke dag weer verrast worden met een ech Rotturdams weetje!

Bestel dan nog snel de Rotterdam Scheurkalender 2019 voor uzelf of geef hem cadeau!

Bestel nu