Trots op m’n Kever

12 mei 2015, door Fred Wallast

Ik ben in Rotterdam geboren op 5 mei 1932 en heb dus heel die ellendige oorlog meegemaakt, zoals vluchten voor de bommen, de hongersnood, het fietsen op kale velgen, proberen nog wat eten te bemachtigen bij de boer en ga zo maar door. Maar natuurlijk ook de bevrijding en de intocht van de Canadezen. Ik woonde toentertijd aan de Vredehofweg in Kralingen. In het park vlakbij ons was een heel bataljon gestationeerd. Ik was daar iedere dag te vinden en maar bedelen om sigaretten voor mijn vader.
En toen kwam de onthulling van het beeld van Zadkine. Ik vond het prachtig en sloot het in mijn hart. Op 28 juni 1956 ben ik getrouwd en zijn we met de auto’s naar het monument gereden. Daar hebben we ettelijke foto’s gemaakt. Ze waren zo mooi, dat ze, uitvergroot, in de etalage van de fotograaf aan de Oudedijk hingen. Nu hangen ze bij mij. Mijn man is helaas overleden, maar de herinneringen zijn zoet.

trouwfoto zadkine
Ook leuk vond ik Cox Column in De Oud-Rotterdammer van 14 april 2015, ‘Klapwiekende richtingaanwijzer’. Woensdag 15 april reed ik met mijn zoon door de Hoeksche Waard. Er reden heel wat verschillende auto’s; gloednieuwe (elektrische) zelfparkerende auto’s, prachtige auto’s, maar ook lelijke auto’s. Tegen mijn zoon vertelde ik hoezeer de auto’s veranderd zijn, sinds mijn eerste auto. Ja, dat was een Volkswagen Kever met een klein achterruitje en klapwiekende richtingaanwijzers. Als we op de Autobahn zaten, op weg naar Oostenrijk, dan reden we zo hard, dat mijn zoon zei: “Mam, de richtingaanwijzers doen zo gek.” Wat waren we trots toen we, na jaren, knipperlichten kregen.
We hebben heel wat Kevers versleten, in alle kleuren en met steeds grotere achterruiten. De laatste was oranje, want dat vonden we zo mooi uitkomen in de bergen. Daarna werd het gezin groter en gingen we Volvo rijden. Toen de kinderen uitvlogen, werden de auto’s weer kleiner. Mijn laatste auto was een Nissan Micra, maar helaas is die nu ook verkocht en ben ik autoloos, maar ik vind dat je boven de tachtig moet stoppen met autorijden. En toen, ja las ik Cox Column. Is dat niet bijzonder? Hartelijk dank, Gerard. Mijn hart ging open.

G.A. Hoogenhuijze-Zuijderduijn


Dé gratis krant voor
de vijftigplusser!

Advertenties
Samen wonen is samen eten (SOR)